มีกระต่ายตัวน้อยอาศัยอยู่ในป่า หูยาว เร็ว และว่องไว แต่มีข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียว นั่นคือชอบขี่ขัดขันเกี่ยวกับทุกสิ่ง เพราะเหตุนี้จึงถูกเรียกว่า "กระต่ายขี่ขัดขัน" เป็นเรื่องยากสำหรับกระต่ายตัวขี่ขัดขันที่จะอยู่ร่วมกับสัตว์อื่นๆ ทุกวันไม่มีอะไรที่ถูกใจเขา เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นมาสดใส มันส่องเข้ามาในหน้าต่างของกระต่าย แต่เขานอนอยู่บนเตียง พึมพำว่า
อ๊ะ ดวงอาทิตย์สว่างมากจนทำให้ตาบอด ขอให้เมฆมาปกปิดมันเร็วๆ นี้ — แล้วเขาก็ปิดผ้าห่มทับหัว
ในครั้งอื่น แม่กระต่ายอบพายที่มีแครอตและกะหล่ำปลี พายเหล่านี้อร่อยและหอม เพื่อนบ้านทั้งหมดในป่ามาลองชิมและชมแม่กระต่าย แต่กระต่ายขี่ขัดขันก็ยังไม่พอใจ
พายอร่อยแน่นอน แต่ฉันกินมากเกินไปจนไม่สามารถออกไปเดินได้ ฉันแม้แต่ลุกจากเก้าอี้ก็ไม่ได้ โอ้โอ้
สัตว์ป่าตัวน้อยรวมตัวกันเพื่อจัดการแข่งขันวิ่ง เพื่อดูว่าใครเร็วที่สุดในป่า แต่พวกเขาไม่ได้เชิญกระต่ายขี่ขัดขัน เพราะเขาจะไม่พอใจอยู่ดี กระต่ายขี่ขัดขันรู้เรื่องนี้และรู้สึกเสียใจ เพราะเขารักการวิ่งและเป็นกระต่ายที่เร็วและว่องไวที่สุดในป่า แต่พวกเขาไม่ได้เชิญเขา เขาเดินไปในป่า พึมพำไปเรื่อยๆ
อากาศแย่ เส้นทางแคบเกินไป ต้นไม้สูงมาก รองเท้าขัดเท้า หิวข้าว...
เขาขี่ขัดขันมากจนไม่สังเกตว่าตัวเองเดินลึกเข้าไปในป่า กระต่ายมักจะเดินในป่า แต่เพียงตามเส้นทางที่คุ้นเคยและไม่เคยไปไกลจากบ้าน ไม่มีเหตุผลที่จะไปในส่วนลึกของป่า สัตว์ทั้งหมดอาศัยอยู่ที่ขอบป่า ไม่มีใครเข้าไปในหุบเขา
มีแต่หมาป่าและสุนัขจิ้งจอกที่บางครั้งล่าสัตว์ที่นี่ กระต่ายขี่ขัดขันมองไปรอบๆ และเข้าใจว่าเขาไม่รู้วิธีกลับบ้าน กระต่ายรู้สึกกลัว ทุกครั้งที่มีกิ่งแตกเสียงข้างหลัง หรือใบไม้เสียบริเวณนั้น มันดูเหมือนว่ามีอันตรายอยู่ทั่วไป กระต่ายตั้งหูให้ตั้งตรง และได้ยินว่ามีใครบางคนเดินอยู่ข้างหน้าต้นไม้ เขาซ่อนตัวอยู่หลังลำต้นสน และมองผ่านกิ่งไม้
มีชายแก่ผอมบาง ผมเทา สวมหมวกขนสัตว์ตลกๆ เดินผ่านไป นี่คือพ่อป่าท้องถิ่น เขาอาศัยอยู่ในกระท่อมและดูแลป่า เขารู้จักสัตว์ทุกตัวตามชื่อและไม่ปล่อยให้ใครถูก欺欺 สัตว์ยังรักพ่อป่า แต่ไม่มีใครรู้ว่ากระท่อมของเขาอยู่ที่ไหน บางคนแม้กระทั่งคิดว่าเขาเป็นพ่อมดและไม่อาศัยอยู่ที่ไหน แต่เปลี่ยนตัวเองเป็นสัตว์ป่าและเดินไปในป่า
กระต่ายขี่ขัดขันรู้จักพ่อป่าและวิ่งออกมาต้อนรับเขา
ปู่พ่อป่า ฉันหลงทาง — เขาพูดด้วยความเศร้า
กระต่ายขี่ขัดขัน? คุณมาที่นี่ได้อย่างไร? ฉันไม่คิดว่าจะเจอคุณในที่ห่างไกลแบบนี้ — พ่อป่าทักทายเขาด้วยความประหลาดใจ
ฉันหนีเข้าไปในป่าเพราะฉันรู้สึกเสียใจที่สัตว์ป่าตัวน้อยไม่ได้เชิญฉันให้เข้าร่วมการแข่งขันวิ่ง แล้วฉันก็ไม่สังเกตว่าตัวเองหลงทาง — กระต่ายเล่าให้ปู่ฟัง
ฉันเข้าใจแล้ว... — พ่อป่าคิดครู่หนึ่ง — คุณอาศัยอยู่ที่ขอบป่าใช่ไหม? ตอนนี้ยังไกลจากบ้านของคุณ และมันสายแล้ว ฉันจะให้คุณนอนในกระท่อมของฉันคืนนี้ ฉันจะให้คุณกินข้าว อุ่นตัว และเตรียมเตียง แล้วตอนเช้าฉันจะพาคุณกลับบ้าน
ที่บ้านของคุณเหรอ? คุณ... — กระต่ายลังเล — คุณอาศัยอยู่ในกระท่อมจริงๆ เหรอ?
แน่นอน ไม่เช่นนั้นจะอยู่ที่ไหน! มันอยู่ใกล้ที่นี่ ฉันต้องดูแลส่วนนี้ของป่าให้ดีขึ้น เลยอาศัยอยู่ที่นี่
แล้วฉันก็ยินดี — กระต่ายยิ้มแล้ว
เส้นทางไปยังกระท่อมของพ่อป่าไม่ยาว พวกเขาเดินผ่านป่าหนาแน่นและมาถึงทุ่งหญ้าเล็กๆ เมื่อเข้าไปในบ้าน กระต่ายขี่ขัดขันมองไปรอบๆ และพูดว่า
ใช่ บ้านของคุณไม่เลวร้าย แต่มันอาจจะใหญ่กว่านี้ได้... เราจะอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
เราจะหาวิธี — พ่อป่ายิ้มแล้ว — คุณจะดื่มชาไหม?
แน่นอน!
พ่อป่าอุ่นน้ำในหม้อชา และเทชาหอมที่มีสมุนไพรให้ตัวเองและกระต่าย กระต่ายดื่มชาแล้วพูดว่า
โอ้ ร้อนเกินไป ลิ้นฉันถูกไฟ!
พ่อป่านำน้ำเย็นมาและเจือชาของกระต่าย กระต่ายดื่มอีกครั้งแล้วเริ่มขี่ขัดขันอีก
ชาอร่อยและหอม แต่ทำไมถ้วยถึงใหญ่ขนาดนี้? ฉันดื่มไม่หมด และเสียดายที่จะเททิ้ง และมันหวานเกินไป
คุณจะกินอาหารเย็นไหม กระต่ายขี่ขัดขัน? — พ่อป่าตอบเพียงเท่านี้
จะ!
พ่อป่านำพายที่มีมันฝรั่ง น้ำผลไม้จากเบอร์รี่ป่า และแยมแครอตที่เตรียมไว้เป็นพิเศษสำหรับกระต่าย กระต่ายกินจนอิ่ม แต่ยังคงขี่ขัดขัน
พายที่มีมันฝรั่ง นี่มันเรื่องแปลก! พายของแม่ที่มีกะหล่ำปลี ใช่ พายควรมีกะหล่ำปลี ไม่ใช่มันฝรั่ง น้ำผลไม้เปรี้ยวเกินไป และแยม...
ถ้าอย่างนั้น คุณไม่ต้องกินแยม — พ่อป่าไม่ให้กระต่ายพูดต่อ
ไม่ ฉันจะกินแน่นอน แต่มันสีส้มเกินไป
หลังจากอาหารเย็น พ่อป่าเตรียมเตียงให้กระต่าย ให้ผ้าห่มขนห่านและหมอน กระต่ายนอนลงแล้วนอนไม่หลับนาน ตัวเขาหมุนไปมาและขี่ขัดขัน
โอ้ ไม่สะดวกเลย ที่นอนแข็ง ผ้าห่มหนักเกินไป และหมอนนุ่มเกินไป
พ่อป่าไม่ได้นอน เขาได้ยินกระต่ายขี่ขัดขันอีกครั้งและตัดสินใจสอนเขา เพราะเขาเป็นพ่อมดจริงๆ เขาไม่สามารถเปลี่ยนตัวเองเป็นสัตว์ได้ แต่เขาสามารถใช้เวทมนตร์ได้ดีกว่าใคร เมื่อกระต่ายหลับ ชายแก่เดินเข้าไปใกล้เตียงของเขาและส่งความฝันพิเศษให้เขา
กระต่ายเห็นบ้านของเขาที่ขอบป่า แม่ และสัตว์ป่าตัวน้อยอื่นๆ ในความฝัน เขาวิ่งไปยังบ้านอย่างมีความสุข อยากจะพูดว่าเขารู้สึกยินดีที่ได้กลับมา เล่าให้ฟังว่าเขาอยู่ในกระท่อมของพ่อป่าและพวกเขาดื่มชาด้วยกัน และเกี่ยวกับสัตว์ป่าตัวน้อยที่ไม่ได้เชิญเขาให้เข้าร่วมการแข่งขัน แต่เมื่อเขาเปิดปาก เขาตระหนักว่าเขาพูดไม่ได้
แม่กอดเขา แต่เขาเปิดและปิดปากไปเรื่อยๆ เขาอยากจะแบ่งปันข่าวสารกับแม่มากแต่ไม่ว่าเขาพยายามอย่างไร มันก็ไม่ได้ผล กระต่ายรู้สึกกลัวมากและตื่นขึ้นมาด้วยน้ำตา มันเป็นเช้าแล้ว พ่อป่ากำลังดื่มชาที่หน้าต่าง และกระต่ายตัดสินใจถามเขาเกี่ยวกับความฝันนั้น
สวัสดีตอนเช้า กระต่ายขี่ขัดขัน คุณนอนสบายไหม? — ชายแก่ถามและยิ้ม
กระต่ายเล่าความฝันแปลกประหลาดของเขา และพ่อป่าตอบ
คุณเห็นไหม เมื่อคุณสามารถพูดได้ คุณก็ขี่ขัดขันตลอดเวลา และไม่ประเมินค่าสิ่งที่คนอื่นทำให้คุณ แต่เมื่อคุณสูญเสียความสามารถในการพูด คุณก็รู้สึกเสียใจ ดังนั้นอาจจะไม่ควรขี่ขัดขันเกี่ยวกับเรื่องเล็กน้อย ทุกคำพูดมีค่า
ใช่ ตอนนี้ฉันไม่อยากขี่ขัดขันเลย — กระต่ายยืนยัน
แล้วมาดื่มชากันเถอะ — พ่อป่าเสนอ แต่เขาไม่ใส่น้ำตาลในชาของกระต่าย ตัดสินใจตรวจสอบว่าเขาจะพูดอะไร ขี่ขัดขันหรือไม่
กระต่ายดื่มชาแล้วขมวดหน้า เขาเกือบจะบอกพ่อป่าว่าชาไม่อร่อยและขาดน้ำตาล แต่เขาจำความฝันที่น่ากลัวได้ และพูดว่า
ปู่พ่อป่า ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ ที่นอน และชากับพาย คุณช่วยให้ฉันใส่น้ำตาลเพิ่มเติมได้ไหม?
พ่อป่าหัวเราะ นำแยม ขนมปัง และน้ำตาลมา และพูดว่า
คุณเห็นไหม กระต่าย ไม่จำเป็นต้องขี่ขัดขัน คุณสามารถขอได้ คุณเก่งมากที่เข้าใจเรื่องนี้ มาอาหารเช้ากันเถอะ หลังจากนั้นฉันจะพาคุณกลับบ้าน อย่างไรก็ตาม คุณอาจจะหลงทางอีก
เมื่อกระต่ายกินเสร็จ เขาขอบคุณพ่อป่าอีกครั้ง พวกเขาหาเส้นทางกลับบ้านได้อย่างรวดเร็ว ปู่รู้จักเส้นทางทั้งหมดในป่าดี กระต่ายรู้สึกยินดีมากที่ได้กลับมา เขากอดแม่ที่กังวลมากและเล่าให้ฟังทุกอย่าง เขาตัดสินใจเก็บความฝันไว้เป็นความลับ มันเป็นความลับระหว่างเขากับพ่อป่า
นับจากวันนั้นเป็นต้นไป กระต่ายไม่เสียเวลากับคำพูดอีกต่อไป เขาเริ่มชื่นชมสิ่งเล็กน้อยและไม่ลืมที่จะพูดว่า "ขอบคุณ" เมื่อสัตว์ป่าเห็นว่ากระต่ายขี่ขัดขันเปลี่ยนแปลงไป พวกเขาเริ่มเชิญเขาออกไปเดินบ่อยขึ้น และแม้กระทั่งเสนอให้เขาเข้าร่วมการแข่งขันวิ่ง กระต่ายมาถึงเป็นคนแรก ไม่นานหลังจากนั้น เขาถูกเรียกว่า "กระต่ายเร็ว" และทุกคนลืมชื่อเก่าของเขาไปแล้ว