ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีครอบครัวยากจนแต่สามัคคีอยู่อาศัย แม่ทำงานตั้งแต่เช้าจรดเย็น เพื่อเลี้ยงดูลูกชายสองคนที่น่ารัก ลูกชายคนโตชื่ออเนโมน ชื่อของเขาแปลว่าลม และลูกชายคนเล็กชื่ออากิม
พ่อของเด็กชายคนโตชอบเดินทางไปมา รักความเป็นอิสระและลมอิสระ ด้วยเหตุนี้เขาจึงตั้งชื่อลูกชายของเขาว่าอเนโมน วันหนึ่ง พ่อเข้าไปหาพ่อมดคนแก่ พ่อมดให้เขาดื่มน้ำยาวิเศษ น้ำยาวิเศษนั้นสวยงามมากจนทำให้คนอยากหัวเราะและสนุกสนาน
หลังจากเดินทางไปมานานนาน พ่อกลับมาบ้านแล้วหางานทำในเมืองเล็กๆ ที่ยากจนนี้ได้ยาก ต้องเลี้ยงครอบครัว สิ่งนี้ทำให้เขาหดหู่และเศร้าใจ เขาจึงนึกถึงน้ำยาวิเศษที่เขาลองชิมมาบ่อยๆ วันหนึ่ง เขารู้สึกทำไม่ได้อีกแล้ว มือและเท้าของเขาเจ็บปวดเหมือนกับหักแล้ว หัวของเขาหมอกมัว เช้าตรู่ เขาหนีออกไปโดยลับจากภรรยาและลูกชายเล็กๆ เขาเหลือไว้เพียงใบจดหมายบนโต๊ะ:
