ณ หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีคุณตาและคุณยายอาศัยอยู่ด้วยกัน เนื่องจากหมู่บ้านนี้เล็กมาก จึงไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี่นอกจากพวกเขาสองคน คุณตาออกไปตกปลาทุกวันที่ทะเลใกล้ๆ ส่วนคุณยายปลูกผักในสวนและทำอาหารอร่อยๆ ให้คุณตากิน
นอกจากนี้ คุณตาและคุณยายยังเลี้ยงไก่ซึ่งออกไข่ให้พวกเขาทุกวัน คุณยายรักไก่ของเธอมาก เธอขอให้คุณตาสร้างเล้าไก่สวยงาม และในช่วงฤดูหนาวก็จะปูฟางให้ไก่นอนเพื่อไม่ให้หนาว
คุณยายและคุณตาอยู่กันอย่างมีความสุข พวกเขารักกันมากและดูแลกันและกันเสมอ พวกเขาทำทุกอย่างด้วยกัน ทั้งถอนหญ้า ทำความสะอาดเล้าไก่ และจัดระเบียบบ้าน คุณตาเรียกคุณยายว่า "ใจดี" เพราะเธอเป็นคนใจดี เอาใจใส่ และใจกว้างจริงๆ เมื่อครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านใกล้เคียงไม่มีเงิน คุณยายจะเดินไปบ้านของพวกเขาและนำของอร่อยๆ ไปให้เด็กๆ ทั้งที่ต้องเดินไปหมู่บ้านใกล้เคียงนั้นไกลมาก ใช้เวลาเดินมากกว่าสามชั่วโมง
และแล้วในเย็นวันหนึ่งที่สวยงาม เมื่อต้องไปเก็บไข่ที่เล้าไก่ คุณตาได้ยินเสียงตะโกนของคุณยาย:
คุณตา คุณตา มาเร็วเข้า! ที่เล้าไก่มีเรื่องใหญ่!!!
คุณตาตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น บางทีจิ้งจอกอาจจะเข้าไปในเล้าไก่และกินไก่ทั้งหมด!
คุณตากระโดดจากเก้าอี้และวิ่งไปหาคุณยายที่เล้าไก่ เมื่อเข้าไปข้างใน เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ในมุมลับๆ บนฟางสีทอง มีไข่วางอยู่ แต่ไม่ใช่ไข่ธรรมดา แต่เป็นไข่ทองคำ
เป็นไปได้หรือ? ไก่จะออกไข่ทองคำบริสุทธิ์ได้หรือ? คุณยาย คุณเอาไข่นี้มาจากไหน?
คุณตาตะโกนด้วยความงุนงง
มาจากไหนล่ะ ไก่มันออกมาเอง! ฉันเพิ่งเดินเข้ามาแล้วเจอแบบนี้! คุณตา ตอนนี้เราเป็นคนรวยที่สุดในโลกแล้วเหรอ?
คุณยายตะโกนด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
ฉันไม่รู้หรอก แต่ไข่นี้พอให้เราใช้ชีวิตอย่างสบายและไม่ต้องทำงานในสวนอีกต่อไป แต่ฉันคิดว่าเราควรเก็บมันไว้ให้ดี ไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
คุณตาพูดด้วยความยินดี
พวกเขาก็ทำตามนั้น สร้างกล่องไม้เล็กๆ คุณตาติดกุญแจแน่นหนา แล้วเก็บไข่ทองคำไว้ในนั้น แล้วก็เข้านอน
เช้าวันใหม่มาถึง คุณตาตื่นแต่เช้าตามปกติเพื่อไปตกปลา หยิบเบ็ดและเหยื่อ เขาเดินออกมาที่ระเบียง และเห็นคุณยายกำลังตอกท่อนไม้ใหญ่ๆ ลงดิน
คุณยาย คุณทำอะไรของคุณ? ทำไมต้องตอกท่อนไม้พวกนี้ลงดิน? พระอาทิตย์เพิ่งขึ้น แต่คุณทำอะไรอยู่แล้ว
สร้างรั้ว เพื่อไม่ให้ใครเข้ามาขอของจากเรา ไม่ต้องแจกของให้คนอื่นอีกต่อไป ตั้งแต่นี้ไปฉันจะไม่ให้อะไรใครอีกแล้ว และคุณตา คุณก็อย่าไปหยิบอะไรในตู้เย็น ฉันจะไม่ทำอาหารให้คุณอีกต่อไป
คุณยายบ่นพึมพำ
คุณบ้าไปแล้วเหรอ? คุณทำอะไรของคุณ? เราอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้วนะ! ฉันจะไปตกปลาตอนนี้ ตกปลามา เย็นนี้เราจะทำอาหารและฉลองไข่ทองคำของเรา
ไม่ คุณตา คุณไปตกปลาเถอะ แล้วเอาปลามาให้ฉัน ฉันจะกินเอง
คุณตาไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เมื่อกลับบ้านตอนเย็นพร้อมปลา ทุกอย่างก็เป็นจริง คุณยายเอาปลาไป และปล่อยให้คุณตาหิว หลังจากที่พวกเขามีไข่นี้ คุณยายเริ่มบ้า กลายเป็นคนตระหนี่และใจร้าย วันเวลาผ่านไป คุณตาไม่ได้กินอะไรเลย ส่วนคุณยายเอาทุกอย่างไว้กับตัว
แล้วคุณตาก็เก็บข้าวของทั้งหมดที่เขามี ห่อมัดไว้ แล้วออกเดินทางไปตามลำพัง เขาเดินไปในป่า หาผลไม้กิน บางครั้งก็ไปตกปลาและย่างปลาที่กองไฟ คุณตานอนในกระท่อมที่เขาสร้างเองจากกิ่งไม้และใบไม้
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ คุณยายสะสมของมากมายจนบ้านเก็บไม่หมด ทำงานในสวนคนเดียว ทำความสะอาดบ้านคนเดียว แม้แต่ไปตกปลาก็ต้องไปคนเดียว
แล้วเธอก็คิดว่า:
อยู่คนเดียว ฉันทำทั้งหมดนี้ไม่ไหวจริงๆ และตอนเย็นก็เหงาและเศร้า ไปป่าคนเดียวก็ไม่กล้าแล้ว กลัว ไข่นี้มีไว้ทำไม? ฉันจะเอามันไปทำอะไร? ส่วนคุณตาของฉันเดินเร่ร่อนอยู่ในป่าคนเดียว ไม่มีอะไรกิน หนาว เขาเคยดีกับฉันเสมอและช่วยเหลือฉัน ดูแลฉัน
คุณยายคว้าเสื้อกันหนาวและออกตามหาคุณตา เดินไปในป่า แล้วก็เห็นแสงไฟไกลๆ มีคนจุดกองไฟ เธอเดินเข้าไปใกล้ มองดู เห็นคุณตานั่งอยู่ด้วยความเศร้า
คุณตา คุณตาที่รักของฉัน! ในที่สุดฉันก็เจอคุณแล้ว! กลับบ้านกันเถอะ ฉันทำอาหารอร่อยๆ ไว้เยอะแยะ จะอุ่นให้คุณ ให้คุณกิน เราจะอยู่กันเหมือนเดิม ช่วยเหลือกันและดูแลกัน
แล้วไข่ทองคำล่ะ หลังจากที่มันมา คุณก็กลายเป็นคนตระหนี่และใจร้าย
คุณตาถาม
ไม่ คุณตา ฉันเข้าใจแล้ว ฉันไม่ต้องการความมั่งคั่ง ไม่ต้องการไข่ทองคำ ฉันคิดถึงคุณมาก ฉันเหงาทุกเย็น อยากคุยและหัวเราะกับคุณ และฉันไม่มีใครให้ทำอาหารอร่อยๆ ด้วย กลับบ้านเถอะที่รัก!
คุณยายอ้อนวอน
ผ่านไปไม่กี่วัน ทุกอย่างก็กลับมาดีดังเดิม เสียงหัวเราะดังขึ้นในบ้านอีกครั้ง คุณตาและคุณยายทำงานในสวนด้วยกัน และแม้แต่ไปตกปลา คุณยายก็เริ่มไปกับคุณตาด้วย
นิทานถูกเขียนขึ้นเพื่อให้ผู้คนเข้าใจว่าบางครั้งความสุขไม่ได้อยู่ที่ความมั่งคั่ง สิ่งสำคัญคือการมีคนที่เรารักและคนใกล้ชิดอยู่เคียงข้าง ส่วนสิ่งอื่นๆ ไม่สำคัญเลย
