ในป่าวิเศษแห่งหนึ่งมีครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่ — แม่หมี พ่อหมี และลูกหมีตัวน้อย ๆ ลูกชายคนโตชื่อสมชาย คนกลางชื่อสมหมาย และลูกสาวคนเล็กชื่อหางน้อย—ตีนน้อย พวกเขาทั้งหมดอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่สวยงาม ที่มีผนังและบันไดทำจากไม้หอม
ลูกหมีชายอาศัยอยู่ในห้องของตัวเอง แต่ละตัวมีเตียงไม้เป็นของตัวเอง และบนชั้นวางมีของเล่นมากมายหลายชนิด — รถถังใหญ่ที่เหมือนของจริง ปืนพก รถแบ็คโฮ และแม้แต่ชุดตัวต่อขนาดใหญ่ที่สามารถสร้างบ้านหลังใหญ่ได้
เห็นได้ชัดเจนว่าที่นี่เป็นที่อยู่ของเด็กผู้ชาย ส่วนในห้องของตีนน้อยนั้นทุกอย่างเป็นสีชมพู ทั้งผ้าคลุมเตียง ผ้าม่านหน้าต่าง และชุดเดรสมากมายในตู้เสื้อผ้าสีชมพู
หมีทุกตัว ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ๆ ต่างทำงานหนักตลอดฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงเพื่อเก็บสะสมอาหารให้มากที่สุดสำหรับฤดูหนาว เพราะในฤดูหนาวไม่มีอาหารในป่า ทุกที่ปกคลุมไปด้วยหิมะนุ่ม ๆ และไม่มีร้านค้าแม้แต่ร้านเดียวที่จะซื้อของอร่อย ๆ ได้
ดังนั้นในห้องเก็บของขนาดใหญ่จึงมีถังน้ำผึ้งตั้งเรียงรายอยู่ตามผนัง กล่องไม้ใหญ่ ๆ ใส่ราสเบอร์รี่ แอปเปิล แอปริคอต พลัม ลูกแพร์ และแครนเบอร์รี่ และยังมีอาหารอีกมากมายหลายชนิดอยู่ที่นี่
จริง ๆ แล้วหมีควรจะเข้าสู่การจำศีลมานานแล้ว เพราะหมีต้องหลับใหลในฤดูหนาว แต่หมีของเราหลับไม่ได้ เพราะเทศกาลสำคัญที่สุดกำลังจะมาถึง — วันคริสต์มาส และในโอกาสพิเศษเช่นนี้ก็สามารถนอนน้อยลงในฤดูหนาวได้นิดหน่อย และยังต้องเตรียมของขวัญให้กันและกันและให้เพื่อน ๆ ในป่าด้วย
ก่อนเทศกาลที่สดใสและดีงามนี้ หมีทุกตัวทำความสะอาดบ้าน เก็บของเล่น หนังสือ ของใช้ต่าง ๆ พวกเขาตกแต่งบ้านด้วยภาพวาดสวยงาม ลูกบอล ไฟประดับ งานประดิษฐ์กระดาษที่ทำด้วยมือ และสายฝนเงินแวววาว
ตีนน้อยตัวเล็กรดน้ำดอกไม้ทุกต้นในบ้าน เธอกับแม่ปลูกดอกไม้สวยงามมากมายในกระถาง และทั่วทั้งบ้านมีกลิ่นหอมของดอกไม้ ในห้องที่ใหญ่ที่สุดพวกเขาตั้งโต๊ะขนาดใหญ่ คลุมด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสวยงาม วางจานมากมายที่เต็มไปด้วยอาหารอร่อย ๆ
และทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตู ไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่เป็นเสียงเคาะที่แทบจะได้ยิน หมีทุกตัวมองหน้ากัน ใครกันนะที่มาในเวลานี้? ตีนน้อยวิ่งไปเปิดประตูและเห็นเม่นตัวเล็ก ๆ สองตัวยืนอยู่หน้าประตู พี่น้องชายหญิง — หางเล็กและจิ๋ว พวกเขามาขอความช่วยเหลือจากหมี
สวัสดีค่ะคุณหมี เราต้องการความช่วยเหลือจากพวกคุณจริง ๆ! แม่ของเราป่วย พ่อไปตามหมอ — หมูป่า คงจะหลงทางไป บ้านของเราไม่มีฟืนเลย ข้างนอกหนาวมาก ห้องของเราจะมีน้ำแข็งห้อยเร็ว ๆ นี้แล้ว และเราไม่มีอาหารเลยด้วย
เม่นทักทายกัน
เม่นน่าสงสารตัวสั่นเหมือนใบไม้ในสายลม จากความหนาว จากความหิว พวกเขาทุกข์ใจมาก แม่หมีรีบวิ่งไปหาลูก ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้พวกเขาใส่เสื้อผ้าแห้งอุ่น ๆ ให้ดื่มชาร้อนกับแยมราสเบอร์รี่ ให้กินพายน้ำผึ้งอร่อย ๆ และให้นอนบนเตียงสีชมพูเล็ก ๆ ของตีนน้อย ส่วนเด็กหญิงตัวเล็กต้องไปนอนในห้องของพี่ชาย ๆ
ตอนแรกลูกหมีตัวเล็ก ๆ โกรธพ่อแม่ แต่ต่อมาพวกเขาคิดว่ามันน่ากลัวแค่ไหนเมื่อหิว หนาว และที่สำคัญที่สุดคือเมื่อแม่ป่วย และก็สงสารเม่นน่าสงสารเหล่านั้นด้วย
วันรุ่งขึ้นเมื่อทุกคนตื่นขึ้นมา ครอบครัวหมีทั้งหมดก็เดินทางไปบ้านของเม่น พาอาหารมากมายหลายชนิด ผลไม้ ยาสำหรับแม่ที่ป่วย ฟืนเพื่อทำให้บ้านอบอุ่น ของขวัญสำหรับเม่นตัวเล็ก ๆ และของเล่นและของขวัญมากมายหลายชนิด
มันสนุกและดีมากที่ได้ช่วยเหลือเม่นตัวเล็ก ๆ ที่น่าสงสาร มันน่ายินดีมากที่ได้สนุกสนานด้วยกัน กระโดด เล่นกับลูกเม่น ดูแม่เม่นที่ป่วยกินยาและหายดีทันที พ่อเม่นก็กลับบ้านมาด้วย มีชีวิตและแข็งแรงดี ปรากฏว่าเขาติดอยู่ในกองหิมะขนาดใหญ่และไม่สามารถหลุดออกมาได้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างดีแล้ว และแม่ พ่อ และลูก ๆ ทุกคนมารวมตัวกัน
ครอบครัวหมีจึงฉลองคริสต์มาสแบบนี้ โดยไม่มีของขวัญและอาหารพิเศษ แต่พวกเขารู้สึกยินดีมากที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนในป่า เพราะมันสำคัญมากที่จะมีเพื่อนสนิทเช่นนี้มากมาย
