บางทีแม้มีเงินทองมากมาย ก็ยังไม่รู้สึกพอใจ ดังสุภาษิตไทยที่ว่า "ข้าวยากหมากแพง" และ "เงินไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง" แม้ในนิทานทั้งหลาย ผู้คนก็อาจใช้ชีวิตอย่างยากจนแต่มีความสุข หรือร่ำรวยแต่กลับทุกข์ใจ
ในดินแดนแห่งเทพนิยายนั้น มีชายรวยคนหนึ่งอาศัยอยู่ เขาคิดว่าตนมีทุกอย่าง ทั้งภรรยา ลูกน้อย บ้านหลังใหญ่โตที่เต็มไปด้วยคนรับใช้ และที่สำคัญที่สุดคือเงินทองมหาศาล! เขามักจะพูดอยู่เสมอว่า
ปัญหาทั้งหมดของฉันมีแต่เงินเท่านั้นที่แก้ได้!
ในดินแดนเดียวกันนั้นยังมีชายยากจนอีกคนหนึ่ง เขาก็มีทุกอย่างเช่นกัน ทั้งภรรยาที่รักและห่วงใย และลูกสาวที่น่ารักซึ่งช่วยพ่อแม่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง ทั้งสามอยู่กันอย่างรักใคร่ ไม่ว่าในยามทุกข์หรือยามสุขก็อยู่เคียงข้างกัน ลูกสาวพยายามทำตัวให้เหมือนแม่เสมอ เพราะพ่อมักบอกว่าแม่คือผู้หญิงที่ฉลาดที่สุด พวกเขาอาศัยอยู่ในกระท่อมหลังเก่า แต่สำหรับครอบครัวที่มีความสุขนี้ มันไม่ได้เป็นภาระเลย เพราะมีคนที่รักใกล้ชิดหัวใจอยู่ข้างๆ!
วันหนึ่งขณะที่ชายรวยนั่งรถม้าผ่านหน้าบ้านของชายยากจน เขาก็หัวเราะเยาะและพูดว่า
จะอยู่แบบนี้ได้อย่างไรกัน! ความยากจนทำให้ไม่มีทางมีความสุขอย่างแท้จริงได้ ความสุขทั้งหมดอยู่ที่เงิน!
แต่คำพูดเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ชายยากจนรู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่มีการสนทนาเช่นนี้ เขาจะตอบว่า
ฉันยังไม่เคยพบใครที่มีความสุขกว่าครอบครัวของฉันเลย!
จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงที่มีเมฆครึ้ม ความโศกเศร้าก็มาเยือนบ้านของชายรวย ลูกสาวคนเดียวของเขาล้มป่วย เขาพาไปหาหมอทุกคน แต่ทุกคนต่างส่ายหน้าอย่างจนปัญญา โลกของชายรวยพังทลายลง เงินทองไม่มีอำนาจต่อหน้าความตาย ลูกสาวของเขาจากไป
ภรรยาของเขาก็ไม่อาจทนต่อความเศร้าโศกได้และจากไปตามลูกสาว ความร่ำรวยไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยในครั้งนี้ ชายรวยจึงเหลือตัวคนเดียวท่ามกลางสมบัติของตน แต่สมบัติเหล่านั้นกลับไร้ความหมายสำหรับเขา ไม่มีเตาผิงใดที่ทำให้หัวใจที่เย็นชาอบอุ่นขึ้นได้ ไม่มีโคมระย้าคริสตัลใดที่ส่องสว่างโลกที่มืดมนนี้ได้ แม้แต่บ้านหลังใหญ่ก็ยังรู้สึกคับแคบ
ชายรวยที่ถูกความเศร้าโศกแผดเผาจึงออกเดินเรื่อยเปื่อยไปทั่วดินแดนแห่งเทพนิยาย เมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้า เขาเห็นดาวดวงเดียวที่ส่องแสงอยู่
เหงาเหมือนกับฉันเลย" ชายรวยพึมพำ
โดยที่เขาไม่รู้ตัว เขาก็มาถึงหน้าบ้านของชายยากจนแล้ว ในกระท่อมหลังเก่ายังมีแสงไฟสว่างอยู่ และมีควันลอยขึ้นจากปล่องไฟ ชายรวยมองเข้าไปทางหน้าต่างแล้วรู้สึกหัวใจบีบรัด แม้จะมองผ่านกระจก เขายังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น ความห่วงใย และไออุ่นที่ลอยออกมาจากบ้านหลังนั้น ชายยากจนนั่งอยู่ข้างเตาไฟอย่างมีความสุข ภรรยาและลูกสาวนั่งอยู่ข้างๆ กำลังถักถุงเท้าพร้อมร้องเพลงไปด้วย
ชายรวยร้องไห้ออกมา ไม่อาจกลั้นน้ำตาที่สะสมมาได้อีกต่อไป เขาวิ่งเข้าไปในกระท่อม คุกเข่าลง แล้วร้องไห้พลางอ้อนวอน
ขอโทษ ขอโทษจริงๆ! ฉันคิดว่าจะรับมือกับทุกปัญหาได้ด้วยกระเป๋าเงินของฉัน แต่ฉันคิดผิดไปมาก ตอนนี้บ้านของฉันยังเต็มไปด้วยเงินทอง แต่ฉันกลับยากจนอย่างยิ่ง! โลกของฉันว่างเปล่า กลายเป็นซากปรักหักพัง! ได้โปรดช่วยให้ฉันสงบใจด้วยเถิด! รับทุกสิ่งที่ฉันมีไปเถิด! ฉันไม่อยากแม้แต่จะคิดถึงทรัพย์สินของฉันอีกต่อไป เพราะมันไม่สามารถช่วยครอบครัวของฉันไว้ได้!
ในกระท่อมเงียบงันลง มีเพียงเสียงสะอื้นของชายรวยเท่านั้นที่ดังอยู่
ฉันจะไม่รับเงินของนาย" ชายยากจนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "อย่างที่นายเห็น ฉันพอใจกับสิ่งที่มีโดยไม่ต้องใช้เงินเลย ถ้านายอยากมีชีวิตที่มีความสุขอย่างแท้จริง ก็จงแบ่งปันทรัพย์สินของนายให้กับคนที่ขาดแคลนจริงๆ เริ่มช่วยเหลือคนด้อยโอกาส แล้วนายจะเห็นว่าคำว่า 'ขอบคุณ' ที่จริงใจและเรียบง่ายนั้นมีค่ายิ่งกว่าสมบัติทั้งหมดในโลก! และเงินทองก็ไม่เคยทำให้ใครมีความสุขเลย"
นับจากนั้นเวลาก็ผ่านไปหลายปี ชายรวยกลายเป็นเพื่อนและแขกประจำของครอบครัวชายยากจน ทุกวันเขาช่วยเหลือเด็กกำพร้า หญิงม่าย และคนชราที่ไร้เรี่ยวแรงอย่างตั้งใจและอดทน ไม่มีใครเห็นความเศร้าบนใบหน้าของเขาอีกต่อไป ตอนนี้เขารู้แล้วว่ามนุษย์ต้องมีอะไรบ้างเพื่อใช้ชีวิตโดยไม่เสียใจในสิ่งใดเลย!