ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง ห่างไกลจากกรุงเทพฯ มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อมาเชนย์กา ดูเหมือนเธอจะมีทุกอย่าง สวย ฉลาด และพร้อมที่จะเข้าเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งแล้ว แต่เธอกลับอยากได้แท็บเล็ตเพื่อเล่นอินเทอร์เน็ตอย่างมาก
แม่คะ ซื้อแท็บเล็ตให้หนูสิคะ
เสียงนี้ดังขึ้นทุกวันในบ้านของพวกเขา
แต่แม่ไม่ยอมแพ้ในตอนแรก ถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทำไมลูกถึงต้องการแท็บเล็ตล่ะจ๊ะ ไม่มีอะไรให้ทำเหรอ ที่นี่มีธรรมชาติสวยงามมากนะลูก
แต่มาเชนย์กาไม่ยอมหยุด และเริ่มร้องเพลงเดิมอีกครั้ง
หนูอยากได้อินเทอร์เน็ตเหมือนวาลย์คะ มีอะไรเยอะแยะเลยแม่ วาลย์บอกว่ามีแอปพลิเคชันพัฒนาสมองด้วย หนูจะได้ฉลาดมากๆ ตอนไปโรงเรียนเลย
และในที่สุดหัวใจของแม่ผู้รักลูกก็อ่อนลง เธอขอยืมเงินจากเพื่อนบ้าน และซื้อแท็บเล็ตมาให้ มอบให้มาเชนย์กาที่มีความสุขจนหน้าเปล่งปลั่ง ยิ้มกับความคิดของตัวเอง แล้วก็ไปทำงานในสวน
ส่วนมาเชนย์กานั่งบนเตียงกับแท็บเล็ต และเริ่มเล่น มีอะไรมากมายจริงๆ สามารถแชทกับเพื่อนได้ ดูวิดีโอสีสันสดใส มีรูปภาพสวยๆ และเพลงจังหวะสนุกมากมาย
และมาเชนย์กาไม่รู้ตัวเลยว่าทั้งวันผ่านไปแล้ว แม่เข้ามาหาเธอและสะบัดลิ้นด้วยความไม่พอใจ
เธอนั่งอยู่ที่นี่ทั้งวันเลยเหรอ เข้านอนเดี๋ยวนี้
อีกแค่ห้านาทีนะคะ
แต่แม่ไม่ยอมผ่อนปรน
สี่ทุ่มแล้ว เด็กดีๆ ทุกคนนอนหมดแล้ว
มาเชนย์กาไม่เต็มใจวางแท็บเล็ตและเข้านอน เธอฝันว่าตัวเองกลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงที่สุดในอินเทอร์เน็ต ดังนั้นมาเชนย์กาจึงยิ้มกว้างในความฝัน ทำให้แม่รู้สึกอบอุ่นใจ
วันถัดมาก็ผ่านไปเช่นกัน แต่แม่ของมาเชนย์กามีแขกมาเยี่ยม เธอยุ่งอยู่กับงานบ้านทั้งวัน แต่มาเชนย์กาปฏิเสธที่จะช่วย แม่ต้องทำทุกอย่างเอง ทั้งจัดโต๊ะ ทำความสะอาดบ้าน และทำงานในสวน
มาเชนย์กาแค่โบกมือปัดคำขอของแม่ เพราะอินเทอร์เน็ตน่าสนใจกว่า และแม้เมื่อวาลย์กับแม่มาเยี่ยม มาเชนย์กาก็ไม่หันไปมองด้วยซ้ำ แม่เพียงแต่ส่ายหัวด้วยความเสียใจและจากไป
และมาเชนย์กาไม่รู้ตัวเลยว่าวันผ่านไป และเธอหลับไปพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ
ไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหน แต่เธอตื่นขึ้นมาในห้องที่มืดมิด
แม่คะ
มาเชนย์กาเรียก แต่ไม่มีใครตอบ เด็กหญิงตกใจลุกขึ้น สวมรองเท้าและวิ่งไปทั่วบ้าน แต่ไม่มีใครอยู่
แม่ไปแล้ว
ทันใดนั้นมีเสียงดังขึ้น และมาเชนย์กาตกใจเมื่อพบว่าเสียงนั้นมาจากแท็บเล็ต
เกิดอะไรขึ้น ไปไหน
เด็กหญิงถามด้วยเสียงสั่น
สำคัญเหรอ ตอนนี้เดือนตุลาคมแล้ว แม่ไปเมืองแล้ว
ตุลาคม แล้วหนูล่ะ หนูควรจะเข้าโรงเรียนแล้วนะ
มาเชนย์กาโอบหัวด้วยความเสียใจ
เธอต้องการมันจริงเหรอ คิดดูสิ ฉันมีทุกอย่างที่นี่ เราจะเรียนหลักสูตรโรงเรียนด้วยกันเอง
มาเชนย์การู้สึกเหมือนมีรอยยิ้มปรากฏบนหน้าจอสีดำ
แล้ววาลย์ล่ะ แม่ เพื่อนร่วมชั้น ไม่ได้ ไม่ได้เลย
เรื่องไร้สาระทั้งนั้น เธอจะลืมเร็วๆ นี้แหละ แม่ไม่กลับมาหรอก เธอโกรธเธอ และเราจะอยู่ด้วยกันตลอดชีวิต ฉันจะแสดงเกมมากมาย วิดีโอมากมายให้เธอดู อยากไหม
ไม่
มาเชนย์กาถอยหลังด้วยความกลัว
ไม่ ไม่ ไม่ ไม่
และเธอก็กรีดร้อง นั่งลงบนพื้นและเริ่มกรีดร้อง แล้วก็ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เป็นอะไรไปลูก ฝันร้ายเหรอจ๊ะ
แม่ตกใจปรากฏตัวที่ประตูห้อง
ไม่เป็นไรค่ะแม่
มาเชนย์กาวิ่งไปหาแม่และกอดแน่น
ขอโทษนะคะ ตอนนี้หนูจะช่วยแม่ทำงานบ้านเสมอเลย แล้วแท็บเล็ตนี่หนูจะทิ้งเลย
แม่งุนงงลูบหัวมาเชนย์กาและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น บางทีอาจจะดีก็ได้ และมาเชนย์กากลับมาเป็นเหมือนเดิม และไม่เล่นแท็บเล็ตเกินชั่วโมง ไม่อย่างนั้นจะฝันร้ายอีก
