การผจญภัยของตุ๊กตาเจนนาดี

เด็กหญิงคนหนึ่งมีตุ๊กตาที่เธอพบเมื่อนานมาแล้ว นั่นคือที่หน้าประตูบ้านของเธอบนม้านั่ง ตุ๊กตาอยู่คนเดียวและถูกทิ้งไว้ ตุ๊กตาทำจากผ้าเก่าและเย็บด้วยมือ ดวงตาเย็บด้วยด้ายและดูเศร้าๆ มองไปไกลๆ ตุ๊กตาเปียกและสกปรก

เด็กหญิงรู้สึกเสียใจ:

แม่ค่ะ เรามาเอาตุ๊กตามาเลยดีไหม มันไม่ดีเลยที่จะถูกทิ้ง

เด็กหญิงพูด

ได้ค่ะ

แม่พูด

แต่เราจะติดประกาศไว้ว่าตุ๊กตาอยู่กับเรา บางทีเจ้าของอาจหาเจอและเราต้องคืนให้

ดีค่ะ

เด็กหญิงตอบ

ที่บ้าน พวกเขาล้างตุ๊กตาและเป่าให้แห้ง

เธอผิดปกติมากจริงๆ

เด็กหญิงพูดกับตุ๊กตา ขณะที่มองดูมัน

ถ้าเธออยู่กับฉัน ฉันจะให้ชื่อสวยๆ เธอเห็นด้วยไหม

เด็กหญิงมองเข้าไปในดวงตาที่เย็บของตุ๊กตา และเธอคิดว่าตุ๊กตากระพริบตา

สัปดาห์ต่อมา เจ้าของตุ๊กตาปรากฏตัว ชื่อเขาคือ อังกุสต์ แม่ของเขาเย็บตุ๊กตานี้ให้เขาเมื่อเขายังเล็ก อังกุสต์เก็บมันไว้เป็นความทรงจำ

เขาอธิบายว่าตุ๊กตาถูกซักและแขวนไว้บนระเบียงเพื่อให้แห้ง ลมพัดมันตกลงมาในโคลน คงจะมีใครสงสารมันจึงเอามาวางบนม้านั่ง

สวัสดีเด็กหญิง

แขกพูด

ตุ๊กตาของฉันอยู่กับเธอ ตามที่เขียนในประกาศ

ใช่ค่ะ

เด็กหญิงตอบอย่างเศร้า

นี่ค่ะ

และเธอส่งตุ๊กตาให้เจ้าของ

รู้ไหม

อังกุสต์ยิ้ม

เก็บมันไว้เถอะ ฉันจะดีใจถ้าพวกเธอเป็นเพื่อน ฉันคิดว่ามันจะอยู่ได้ดีกับเธอ

ชื่อฉันคือ รินาตา

เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

ขอบคุณมากค่ะ

รินาตานั่งที่โต๊ะบนเก้าอี้นุ่มในห้องของเธอ เธอวาดแอปเปิลด้วยสีน้ำ ตุ๊กตาวางอยู่ข้างสี เธอเอื้อมมือไปโดยไม่ตั้งใจและทำให้สีขาวหกลงบนตุ๊กตา

โอ้ไม่

รินาตาร้องขึ้น

ต้องล้างเธออีกครั้งแล้ว

เธอพูดกับตุ๊กตา

ตุ๊กตามองเด็กหญิงอย่างแปลก หรืออย่างน้อยรินาตาก็คิดเช่นนั้น ล้างตุ๊กตาและปล่อยให้แห้งบนขอบหน้าต่าง คืนก็มาถึง รินาตาไปนอน

แสงแรกของดวงอาทิตย์ส่องเข้ามาจากหน้าต่าง ตุ๊กตาเปิดตา:

เช้าที่สวยงาม

ตุ๊กตาคิด และยิ้มให้ดอกไม้ที่เติบโตในสวนใต้หน้าต่าง

เธอจะไม่คัดค้านถ้าฉันให้ดอกไม้นี้ให้เด็กหญิงไหม

เธอถามดอกไม้

ฉันจะคัดค้าน

ดอกไม้ตอบ

เธอจะเด็ดฉัน และนั่นหมายความว่าฉันจะตาย

เรื่องไร้สาระ

ตุ๊กตาคิด และเอื้อมมือเด็ดดอกไม้ ดอกไม้เหี่ยวลงและเงียบไป

เฮ้

ตุ๊กตาพยายามทำให้ดอกไม้ตื่น แต่ดอกไม้เงียบไป

ฉันไม่ต้องการให้เธอตาย ฉันแค่อยากให้ดอกไม้นี้กับเด็กหญิง เพราะเธอช่วยชีวิตฉัน

ดอกไม้เงียบไป ตุ๊กตาพยายามติดดอกไม้กลับเข้าไปในลำต้น ดอกไม้เงียบไป

รินาตาตื่น:

สวัสดีตอนเช้า

เธอพูดกับตุ๊กตา

ฉันคิดว่าถึงเวลาให้ชื่อเธอแล้ว ชื่อมันเหมือนเอกสาร

รินาตาคิดครู่หนึ่ง มองตุ๊กตาอีกครั้ง และพูด:

ชื่อเธอจะเป็น เจนนาดี! ชอบไหม

ตุ๊กตากระพริบขนตาผ้า:

ที่จริงฉันเป็นเด็กหญิง ทำไมถึงเป็นเจนนาดี

แต่เธอไม่ถกเถียงกับรินาตา:

เจนนาดีก็ดีนะ มันตลกด้วย

ตุ๊กตาคิด

ที่จริงแล้ว ความคิดของเธอถูกครอบครองโดยสิ่งอื่น ดอกไม้ที่กำลังจะตายอยู่ในมือผ้าของเธอ

ฉันจะช่วยเธอให้รอด

ตุ๊กตาพูดกับดอกไม้

และเธอจะมีชีวิตอีกครั้ง

รินาตามีแผนของเธอสำหรับวันใหม่ เธอต้องไปพบเพื่อน

เธอจะไปกับฉัน

เธอพูดกับเจนนาดี

ถึงเวลาแนะนำเธอให้รู้จักสังคมแล้ว

การพบปะเหล่านี้มักจะเกิดขึ้นในทุ่งหญ้า ไม่ไกลจากบ้านของรินาตา

เธอเปิดกระเป๋า ใส่เจนนาดีเข้าไป และไม่สังเกตว่าตุ๊กตาเอาดอกไม้ที่เด็ดไปด้วย

จากจุดนี้ การผจญภัยของเจนนาดีก็เริ่มต้น

การพบปะครั้งแรก

เจนนาดีเปิดกุญแจกระเป๋าและคลานออกมา ยังคงจับดอกไม้ไว้แน่น

ในทุ่งหญ้ามีดอกแดนดิไลออน เจนนาดีเห็นคนแปลกหน้า

เธอตัดสินใจเข้าไปใกล้ คนแปลกหน้านั้นยุ่งมากจริง ตัวเล็กเท่าลูกถั่ว สีเหลืองกับลายสีน้ำตาล และมีหนวด ข้างๆ เจนนาดีเห็นอีก 5-6 ตัวเหมือนกัน

เธอเก็บกำลังใจและพูด:

สวัสดี ฉันชื่อเจนนาดี

คนแปลกหน้าคนหนึ่งตอบ:

ฉันชื่อมักซิม และฉันเป็นผึ้ง ใช่ เราทั้งหมดเป็นผึ้ง

ฉันอยากให้ดอกไม้นี้มีชีวิต เธอช่วยฉันได้ไหม

เจนนาดีถาม

ผึ้งโวยวายอย่างไม่พอใจ:

เรายุ่ง เราต้องเก็บน้ำหนึ่งไว้สำหรับฤดูหนาว

และเพียงแต่มักซิมเท่านั้นที่ตอบ:

ฉันจะช่วยเธอ

ขอบคุณ

เจนนาดีพูดด้วยความยินดี

แต่ต้องหาสิ่งที่จะให้ชีวิตแก่มัน

ผึ้งมักซิมคิดแล้วพูด:

ฉันรู้สิ่งนั้น สีขาวของรินาตาให้ชีวิตเธอไม่ใช่เหรอ

ใช่

นั่นแหละที่เราต้องหา รินาตายังมีสีขาวเหลือไหม

มักซิมถาม

ไม่

เจนนาดีตอบอย่างเศร้า

ต้องหามัน ไม่เช่นนั้นดอกไม้จะตายในสองวัน

เธอรู้ได้ไง

เจนนาดีถามอย่างตกใจ

ฉันเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ดอกไม้ที่โรงเรียน และได้เกรดห้า

มักซิมอวดตัว

โอ้ ฉันมีเพื่อนมด พวกเขาเก็บทุกสิ่งที่ตกลงมา ต้องถามพวกเขา

เธอจะไปกับฉันไหม

ไม่ได้ น่าเสียดาย ฉันต้องทำงานกับทุกคน ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไล่ฉันออกจากรัง และฉันไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น

ก็ได้

เจนนาดีพูดอย่างเศร้า

ขอให้โชคดี

และมักซิมก็บินไป

ลาก่อน

เจนนาดีเตรียมตัวเดินทาง แต่จำได้ว่าผึ้งมักซิมไม่ได้บอกเธอว่าต้องไปไหน เธอมองไปรอบๆ เห็นกองใหญ่ คิดว่านั่นคือรังมด จึงเดินไปในทิศทางนั้น

พันเอกมด

ถนนกลับกลายเป็นว่าไม่สั้นเท่าที่คิด เจนนาดีไปถึงรังมดในที่สุด รอบๆ เธอมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ วิ่งไปมา ยุ่งกับการลากสิ่งของจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง

คงจะเป็นมดแล้ว

เจนนาดีคิด

และจู่ๆ เธอสังเกตว่ามีคนสั่งการงานมองเธออย่างสงสัย:

สวัสดี ฉันชื่อเจนนาดี

ตุ๊กตาพูดรีบเร่ง

สวัสดี

เขาพูดด้วยเสียงดัง

ใครส่งเธอมา เพื่อน

ฉันมาจากมักซิม เขาเป็นผึ้ง

มักซิม... นานแล้วที่ไม่ได้ข่าวจากเขา เธอมาเพื่ออะไร

ฉันมาเพื่อสีขาว เพื่อให้ดอกไม้มีชีวิต

สายแล้ว อ้อ ขอโทษ เจนนาดี ฉันลืมแนะนำตัว ฉันคือพันเอกมิขาอิล

นั่นคือมิชา

ใช่แล้ว

แล้วเธอให้สีขาวให้ใครไป

ให้กับทหารเล็กๆ และมดแดง

พวกเขาอยู่ที่ไหน

ทหารอยู่ที่นั่น

พันเอกมิชาชี้ไปที่ขอบ

และมดแดงอยู่ที่นั่น

และชี้ไปที่ต้นไม้

แต่ก่อนอื่น ไปหาทหารก่อนดีกว่า

ดีค่ะ ขอบคุณ ลาก่อน

เจนนาดีวิ่งไปหาทหาร

ขอให้โชคดี เพื่อนเจนนาดี

พันเอกพูดและกลับไปทำงาน

เจนนาดีหันไปและโบกมือให้เขา

ทหารมาชา

คนแรกที่เจนนาดีสังเกตเห็นคือมดแดงที่มีจุดดำและหนวด:

สวัสดี ฉันชื่อเจนนาดี

สวัสดี ฉันชื่อมาชา และฉันรีบมากเลย

มดแดงพูดอย่างเบา

พันเอกมิชาส่งฉันมา

ขอโทษ ฉันรีบมากๆ ต้องไปถึงพุ่มไม้นั่นโดยด่วน มาคุยกันทีหลังได้ไหม

ฉันช่วยเธอได้

จริงเหรอ แล้วเธอรอไรล่ะ ช่วยเร็ว

ดีค่ะ

และพวกเขาก็ไปถึงที่ในทันที

ขอบคุณมาก ฉันจะกลับมา รอสักครู่นะ

มาชาพูดและดำดิ่งลงไปในพุ่มไม้

ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งหลังจากนาที เธอถามเจนนาดี:

แล้วเธออยากคุยเรื่องอะไร

ฉันมาเพื่อสีขาว จากพันเอกมิชา

สายแล้ว ที่รัก ทหารของฉันใช้หมดแล้ว ต้องไปหามดแดง ไม่เป็นไร ยังมีหวัง

ขอบคุณ

เจนนาดีพูดและไปหามดแดง แต่ปรากฏว่ามดแดงก็ไม่มีสีขาวเหลือที่จะให้ชีวิตดอกไม้

วันก็เลิกลง เจนนาดีต้องกลับไปที่ทุ่งหญ้าที่มีดอกแดนดิไลออนและผึ้ง

เห็นว่ารินาตากำลังเก็บกระเป๋า เธอจึงเดินเข้าไปในกระเป๋าอย่างเงียบๆ ยังคงจับดอกไม้ที่เหี่ยวไว้

กลับบ้านแล้ว รินาตาวางตุ๊กตาบนขอบหน้าต่าง และถาม:

ไง ชอบการเดินเล่นไหม เสียดายที่เธอไม่พูดได้

รินาตาพูด

ไม่เป็นไร อย่าเบื่อ ฉันไปคุยกับแม่

และเธอปิดประตู

ในหัวใจผ้าของตุ๊กตา หัวใจเล็กๆ เต้นอย่างหนักเพราะความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด ที่เธอทำให้ดอกไม้ตาย

จากดวงตาของเธอ หยดน้ำตาหนึ่งหยดไหลลงมา... และตกลงบนดอกไม้

ดอกไม้สั่นตัวและหายใจ

อย่าร้องไห้เจนนาดี ดีกว่าเก็บเมล็ดจากหัวของฉัน ฤดูใบไม้ผลิ เธอจะโปรยมันลงในสวน ฝนจะตก และมันจะตื่น จะมีดอกไม้ใหม่มากมายเติบโต อย่าร้องไห้ แต่จำไว้ว่า เพื่อให้ความสุขแก่คนหนึ่ง เธอไม่ควรทำให้คนอื่นเสียใจ

ฉันจะจำไว้

เจนนาดียิ้ม

คืนมาถึง รินาตาเตรียมนอน

มาเถอะ ฉันจะนอนกับเธอ

เธอพูดกับตุ๊กตา

อย่าให้เธออยู่คนเดียวที่นั่น

รินาตาวางตุ๊กตาบนหมอน โอบกอดมัน และเด็กหญิงคิดว่าเธอได้ยินเสียงหัวใจจริงๆ...