ฉันเป็นเด็กชายธรรมดา ชอบเล่นเกมคอมพิวเตอร์ ชอบเล่นฟุตบอล⚽️กับเพื่อน ชอบไป钓ปลากับพ่อ แต่สิ่งที่ฉันไม่ชอบเลยคือการแปรงฟัน ยิ่งต้องแปรงสองครั้งต่อวัน แม่ของฉันมักจะตำหนิฉันเสมอ และฉันก็พยายามโต้แย้งว่านี่เป็นงานที่ไร้ประโยชน์ เพียงแต่เสียเวลาเท่านั้น ฟันของฉันขาวและแข็งแรง ไม่ต้องแปรงก็ได้ และจากนั้นมาวันหนึ่ง…
ฉันตื่นขึ้นในตอนเช้า แต่ฉันไม่ได้นอนอยู่บนเตียง แต่อยู่บนทุ่งหญ้า ใกล้กับปราสาทสีขาวสว่าง แน่นอนว่าฉันไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ก็ไม่มีทางเลือก ฉันจึงเดินไปตามทางเดินเข้าไปในปราสาท ไม่มีใครหยุดฉันที่ประตู ฉันเข้าไป และจากนั้น ประตูปิดลงมาด้านหลังฉัน และทันใดนั้น มีตัวแคระน้อยที่น่ากลัว ขอบคดเบี้ยว สวมใส่สีดำทั้งตัว ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน
ฉันหลับตาไว้ หวังว่าทุกอย่างจะหายไป และฉันจะกลับบ้าน แต่แคระก็พูดขึ้น เสียงของเขาแย่มาก มีเสียงดังเหมือนสว่านของพ่อเมื่อเขาเจาะสิ่งของ:
เอาล่ะ สวัสดี ฉันดีใจที่ได้เห็นเธอ ついにผู้ช่วยของฉันมาแล้ว!
ฉันคิดว่า "โอ้ไม่ ฉันต้องช่วยสัตว์ประหลาดตัวนี้ด้วย"
จริงๆ แล้ว ฉันอยากกลับบ้านมาก ฉันช่วยคุณได้ไหม แล้วคุณปล่อยฉันกลับบ้าน!
แน่นอน เพื่อนรุ่นน้องของฉัน มันจะไม่ใช้เวลามากนัก เพียงสามวันเท่านั้น และฉันคิดว่างานนี้คุณจะชอบ!
และแคระก็บอกว่าฉันต้องขโมยแปรงฟันจากเพื่อนที่ดีที่สุดสิบคนของฉัน และแลกกับลูกอมช็อกโกแลตสองชิ้น ฉันจะย้ายจากอพาร์ตเมนต์หนึ่งไปยังอีกอพาร์ตเมนต์หนึ่งโดยใช้หมวกวิเศษที่สามารถอ่านความคิดและจะพาฉันไปยังที่อยู่ที่ถูกต้อง
ตอนแรก ฉันดีใจมาก เพราะงานนี้ไม่ยากจริงๆ และยังน่าสนใจ มีเวทมนตร์ด้วย ฉันจึงเรียกคืนที่อยู่ของเพื่อนๆ ในหัวอย่างรวดเร็ว เพื่อเริ่มงานได้ทันที และแปรงฟันแรกที่ฉันนำมา คือแปรงฟันของฉันเอง ฉันจึงกินลูกอมสองชิ้นอย่างสุจริต
ฉันนำแปรงฟันห้าอันแรกมาอย่างรวดเร็ว และแคระก็ต้อนรับฉันที่ประตูทุกครั้ง และหัวเราะออกมาอย่างดังและน่ารังเกียจ แต่จากนั้น ทันใดนั้น เขาก็ไม่มาต้อนรับฉัน ฉันจึงสับสนและไปหาเขา ฉันเดินไปมาจากห้องหนึ่งไปยังห้องอื่น และคิดว่า "แปลก ทุกอย่างที่นี่สวยงาม ขาว สะอาด แต่สัตว์ประหลาดน่ากลัวตัวนี้ถึงอยู่ที่นี่!"
และจากนั้น ฉันก็เจอห้องหนึ่ง ประตูของห้องนั้นถูกล็อก ฉันมองผ่านรูแม่กุญแจ และเห็นนางฟ้าตัวเล็ก ฉันรู้ทันทีว่านี่คือนางฟ้า เพราะเธอมีปีกเล็กๆ ด้านหลังและมงกุฎบนหัว เธอได้ยินเสียงขั้นตอนของฉันและเดินมาที่ประตู
เธอคือใคร?
ฉันถาม
ฉันคือนางฟ้าฟัน ฉันอาศัยอยู่ในประเทศที่สวยงาม ซึ่งเรียกว่าสุขอนามัย แต่แคระชั่วร้ายคนหนึ่งชื่อแควิตี้ได้ล็อกฉันไว้ที่นี่ เขาเข้าครอบครองปราสาทของฉันและอาศัยอยู่ที่นี่ แล้วเธอล่ะ เธอคือใคร มาที่นี่ได้ยังไง?
ฉันชื่อโคลี่ ฉันไม่รู้ว่ามาได้ยังไง แต่แคระตัวนี้สัญญาว่าจะปล่อยฉันถ้าฉันนำแปรงฟันสิบอันมาให้เขา
และนางฟ้าก็ร้องไห้อย่างขมขื่น
มันน่ากลัวมาก เธอได้ส่งเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอไปสู่ความเจ็บปวดฟันที่น่ากลัว ซึ่งแควิตี้จะส่งมาให้พวกเขา
และตอนนั้นฉันจึงนึกถึงคำพูดของแม่เกี่ยวกับเรื่องว่า ถ้าฉันไม่แปรงฟันทุกวัน และกินขนมหวานมากมาย ฉันก็จะต้องประสบความเจ็บปวดฟันและรู้ว่าแควิตี้คืออะไร
เอาล่ะ เอาล่ะ แต่อย่าร้องไห้นะ ฉันจะทำอะไรได้บ้าง? ฉันจะช่วยเพื่อนและปล่อยเธอออกจากการถูกจำกัดได้ยังไง? ถ้าเด็กคนใดคนหนึ่งสามารถเอาแปรงฟันของตัวเองกลับมา และแตะมันกับประตูของฉัน คาถาก็จะหายไป และฉัน…
ฉันไม่ได้ฟังต่อ ฉันนึกถึงแปรงฟันของฉันที่นำมาก่อน และฉันก็วิ่งไปหามันอย่างเต็มที่ และฉันโชคดี! ในห้องใหญ่ บนที่ที่มองเห็นได้ชัด มีแปรงฟันทั้งหมดที่ฉันนำมา ฉันหาแปรงฟันของฉันได้อย่างง่ายดาย และวิ่งกลับไป ทันที่ที่ฉันแตะแปรงฟันกับประตู มีเสียงแตกและแสงสว่างจ้า ฉันต้องหลับตาไว้…
และจากนั้น มีเสียงดังขึ้นใกล้หูของฉัน และฉันได้ยินเสียงแม่:
ลุกขึ้นเลย คนเกียจคร่าน ถึงเวลาแปรงฟันแล้ว!
ฉันลุกขึ้นมา ไม่เชื่อสายตาของฉัน และวิ่งไปยังห้องน้ำ อย่างเคยเช่นเดิม แปรงฟันของฉันอยู่ในแก้วของฉัน ในที่ที่คุ้นเคย และตอนนั้นฉันจึงเข้าใจว่านี่เป็นเพียงความฝัน!
ตอนนี้ฉันแปรงฟันอย่างระมัดระวัง และแปรงสองครั้งต่อวันเสมอ เพราะฉันรู้จากประสบการณ์ว่าแควิตี้มีลักษณะอย่างไร!
