ชื่อของฉันคือ สโนวา และฉันเป็นเกล็ดหิมะ ฉันเกิดขึ้นสูงมากในท้องฟ้า ในเมฆหนาวใหญ่ ๆ แม่เมฆพูดกับฉันและพี่น้องเกล็ดหิมะของฉันว่า เร็ว ๆ นี้จะถึงเวลาที่เราต้องบินลงไปที่พื้นดิน นี่เรียกว่าหิมะแรก สิ่งที่ยากที่สุดคือการเลือกสถานที่ที่จะลงจอด
คุณต้องคิดให้ดี ๆ ว่าคุณต้องการไปอยู่ที่ไหน แม่เมฆพูดกับเรา เมื่อถึงเวลา คุณจะหมุนวนไปในลม และบินลงไป
ฉันต้องการไปอยู่ในป่า! พี่น้องสาวน้อยของฉันพูด ฉันได้ยินว่ามีต้นสปรูซที่สวยงามและฟูมวลวัน และบนกิ่งก้านนุ่มนวลของพวกเขา พี่น้องของเราจะรวมตัวกันเป็นหมวกหิมะสีขาวบริสุทธิ์ และใต้ต้นสปรูซจะมีหิมะที่หนาแน่นเสมอ
และฉันต้องการลงจอดใกล้ทะเลสาบที่ใหญ่และสวยงาม พี่สาวของฉันพูด
มีอะไรน่าสนใจในทะเลสาบฤดูหนาว ฉันอยากรู้ว่าทำไมต้องตกลงมาใกล้น้ำแข็ง
พวกเขาบอกว่าทะเลสาบฤดูหนาวนั้นสวยงามมาก บางครั้งน้ำจะแข็งตัวไม่สมบูรณ์ และใต้เปลือกน้ำแข็ง คุณสามารถเห็นปลาที่แปลกประหลาดว่ายน้ำได้ ฉันอยากเห็นพวกมันมาก
แม่เมฆ ฉันสามารถไม่ตกลงมาเป็นหิมะแรกได้ไหม ฉันไม่อยากออกจากบ้านเลย ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะไปไหนที่น่าสนใจ
เป็นไปได้ไหม สโนวา พี่น้องของคุณทั้งหมดตัดสินใจแล้วว่าจะบินไปไหน แต่คุณต้องการอยู่ที่นี่? นี่เป็นไปไม่ได้ เกล็ดหิมะเกิดขึ้นบนท้องฟ้าเพื่อให้ตกลงมาในวันหนึ่ง นี่คือวิธีที่ธรรมชาติทำงาน
ดังนั้นฉันจะตกลงมา แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าจะบินไปไหน ฉันถามแม่เมฆ
แน่นอน เพียงแต่ว่า ถ้าคุณไม่ตัดสินใจ ลมจะพัดคุณไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จัก
ดังนั้นมันจึงเป็นเช่นนั้น ตัดสินใจแล้ว ฉันจะบินลงไปตามที่ตาเห็น และให้ลมตัดสินใจว่าฉันจะลงจอดที่ไหน วันต่อวันผ่านไป เกล็ดหิมะก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ แม่เมฆเริ่มลำบากใจที่ต้องพกเราไปทั่วท้องฟ้า พี่น้องทั้งหมดถามฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ฉันไม่เปลี่ยนใจที่จะบินลงไปโดยไม่รู้ทาง บางคนหัวเราะเยาะฉัน บางคนอื่น ๆ ขออวยพรให้โชคดี และมีบางคนที่อิจฉาความกล้าหาญของฉัน ฉันเองก็กลัวเล็กน้อย แต่ในเวลาเดียวกัน ฉันรู้ว่าลมเป็นเพื่อนของเรา มันจะพาฉันไปยังสถานที่ที่ดี
เวลาผ่านไป อากาศก็หนาวเย็นมากขึ้นทุกวัน ถึงเวลาหิมะแรกแล้ว ทันทีที่แสงแดดปรากฏขึ้นเหนือพื้นดิน แม่เมฆบอกเด็กเกล็ดหิมะว่าถึงเวลาออกเดินทางแล้ว เกล็ดหิมะกอดกันลาจากกันและจากกันด้วยเสียงหัวเราะที่สดใส และพุ่งลงไป บางตัวบินเป็นคู่ บางตัวบินคนเดียว ทั้งหมดหมุนวนอย่างมีความสุขในการเต้นรำหิมะ ส่องแสงในแสงแดด ฉันช้า ฉันอยากรู้ว่าลมจะพาฉันไปไหน และฉันตัดสินใจถามมัน
เพื่อนของฉัน ลมหายใจ คุณต้องการพาฉันไปไหน
สโนวา วันนี้เราจะบินไปเหนือเมืองเล็ก ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่มากมาย คุณสามารถเลือกสถานที่ใด ๆ ที่จะตกลงมา บนหลังคาบ้านหรือบนถนน หรือบางทีคุณอยากจะรู้จักคนในเมืองนี้ เชื่อฉันสิ ทุกคนจะยินดีกับหิมะแรก
คำพูดของลมหายใจทำให้ฉันสงบลง และฉันตัดสินใจ ปิดตาลง ฉันตกลงมา ในตอนแรก ฉันกลัวจนหายใจไม่ออก แต่เร็ว ๆ นี้ความกลัวก็เปลี่ยนเป็นความสุขของการบิน มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ธรรมดา บินไปยังสิ่งที่ไม่รู้จัก หมุนวนในกระแสลม ฉันเห็นพี่น้องของฉันเข้าใกล้พื้นดินแล้ว เมื่อฉันบินไปเหนือป่า พวกเขาทักทายฉันอย่างมีความสุข บางตัวตกลงมานานแล้ว และตอนนี้นอนอยู่บนหิมะนุ่มนวล พักผ่อน
แต่ลมก็พัดฉันไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ เราบินไปเหนือทะเลสาบที่มีปลาอยู่ และที่นั่นพี่สาวของฉันทักทายฉันอย่างมีความสุข ฉันปิดตาและปล่อยให้ตัวเองบินไปข้างหน้า โดยไม่คิดว่าฉันจะลงจอดที่ไหน
หลังจากนั้นไม่นาน ฉันรู้สึกว่าลมค่อย ๆ ลดลง และไม่ได้พัดฉันอย่างแรงเหมือนเดิม เมื่อฉันเปิดตาเพื่อดูว่าเรากำลังบินไปเหนืออะไร ฉันตกใจ ฉันเห็นเมืองที่ส่องแสง ตกแต่งด้วยไฟคริสต์มาสที่สว่างไสว ปรากฏว่า ขณะที่ฉันกำลังบิน บนถนนเริ่มมืดลงแล้ว
ไฟประดับสดใสตกแต่งบ้านทั้งหมดในเมือง พวกมันส่องแสงและเปลี่ยนสี บนกระจก ฉันสังเกตเห็นลวดลายหิมะคริสต์มาส และบางครั้งท่ามกลางการตกแต่ง ฉันเห็นเกล็ดหิมะกระดาษ แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ฉันไม่อยากตกลงมาที่ไหนสักแห่งบนถนนหรือบนหลังคาบ้าน ฉันต้องการเห็นคนอย่างใกล้ชิด และฉันขอให้ลมหายใจพาฉันไปยังสถานที่ที่ฉันสามารถมองเห็นพวกเขาได้
ฉันรู้จักสถานที่หนึ่ง ที่คุณจะชอบแน่นอน ลมหายใจกระซิบกับฉัน
แล้วเรามาบินไปเร็ว ๆ นี้ ฉันตอบเขา
ลมหายใจเหนื่อยจากการบินไกล ๆ แล้ว ดังนั้นมันจึงหมุนฉันเพียงเล็กน้อยขณะที่เราบินไปหาคน ในที่สุด ฉันเห็นเด็กน้อยจำนวนมากเล่นบนสนามเด็กเล่นที่มีรูปร่างเหมือนปราสาทในเทพนิยาย เด็กชายตัวเล็กในเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวพยายามจับหิมะที่ตกลงมาด้วยปาก และฉันกลัว ฉันไม่อยากให้กินฉัน ไม่ใช่เพื่อนั้นที่ฉันเดินทางไกล
ลมหายใจ โปรดอย่าพาฉันไปหาเด็กชายคนนี้ ฉันขอให้ลมด้วยความพยายามทั้งหมด
สโนวา ฉันเหนื่อยมากและไม่สามารถบินต่อไปได้ คุณต้องเลือกว่าจะลงจอดที่ไหนและบินต่อไปด้วยตัวเอง ฉันพาคุณมาหาคนตามที่คุณต้องการ แต่ตอนนี้ฉันต้องไป ลมหายใจพูดกับฉันด้วยเสียงเบา ๆ อย่างเหนื่อย
แน่นอน เพื่อน ขอบคุณที่ให้ฉันมีการผจญภัยที่ไม่น่าเชื่อ ส่งสวัสดีให้แม่เมฆและบอกเธอว่าฉันเป็นอย่างไรดี ฉันลงจอดท่ามกลางคน ฉันเศร้าที่ต้องลาจากลมหายใจ
ลาจากนาย สโนวา เขาพูดเบา ๆ
ลมสงบลง ไม่มีอะไรพัดฉันไปไกลอีกต่อไป ฉันตกลงมาช้า ๆ และสามารถเลื่อนไปทางขวาหรือซ้ายได้เล็กน้อยเท่านั้น ฉันศึกษาสนามเด็กเล่นอย่างระมัดระวัง ฉันอยู่ห่างจากเด็กชายในเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวแล้ว ดังนั้นอันตรายที่จะถูกกินจึงหลุดไป ฉันสังเกตเห็นเด็กหญิงที่หมุนตัวเองรอบ ๆ ตัว ดีใจกับหิมะ
ฉันหลงใหลในใบหน้าที่น่ารักของเธอ ยิ้มสดใส และฟังเสียงหัวเราะเด็กที่สดใส จนกว่าฉันจะสังเกตว่าฉันบินเข้าใกล้เกินไป เด็กหญิงเหยียดมือไปข้างหน้าในถุงมือสีแดงที่ฟูมวล และฉันตกลงมาบนมือของเธออย่างไม่รู้ตัว
ทุกคน ดูสิ เกล็ดหิมะที่สวยงามที่ฉันจับได้ เธอกรีดร้อง
เด็กน้อยจำนวนมาก ทั้งเล็กและโตกว่า ล้อมรอบเธอในเสื้อแจ็คเก็ตสีต่าง ๆ และฉันมองขึ้นไปที่พวกเขา
ว้าว ฉันไม่เคยเห็นเกล็ดหิมะที่สวยงามเช่นนี้มาก่อน เด็กชายในเสื้อแจ็คเก็ตสีเหลืองพูด เขาเหยียดมือออกและต้องการแตะฉัน แต่เด็กหญิงหยุดเขาทันเวลา
อย่าแตะ ไม่เช่นนั้นมันจะละลาย เธอบอกเขา
มันแปลกมาก บางทีมันอาจมาจากไกล เด็กหญิงที่โตกว่าพูด
ฉันมองเด็ก ๆ และมีความสุขที่ลงจอดที่นี่ และเมื่อทุกคนจากไป ฉันบอกเด็กหญิง
สวัสดี ฉันชื่อสโนวา
โอ้ คุณพูดได้เหรอ? ดังนั้นคุณจึงไม่ใช่เกล็ดหิมะธรรมดา แต่เป็นเกล็ดหิมะวิเศษ เธอแปลใจ
ใช่ ฉันตกลงมาเฉพาะกับหิมะแรก ฉันตอบเธอ
ว้าว! คุณสวยมาก
ขอบคุณ ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องการตกลงมาที่ไหน แต่ตอนนี้ฉันดีใจที่คุณจับฉันได้ ฉันสามารถสมหวังของคุณได้หนึ่งอย่าง คุณต้องการอะไร ฉันต้องการทำให้เด็กหญิงมีความสุข
โอ้ ฉันไม่รู้เลย
อย่าอายเอย ขอสิ่งใดก็ได้ ฉันสนับสนุนเธอ
ฉันต้องการให้หิมะตกบ่อยขึ้นในฤดูหนาว เธอพูด
ความปรารถนาของเด็กหญิงทำให้ฉันประหลาดใจ แต่ฉันสัญญากับเธอว่าจะสมหวังทั้งหมด ดังนั้นมันจึงเป็นเช่นนั้น
ฉันจะสมหวังของคุณ เพียงแต่ปิดตาและคิดถึงมันอย่างแรง ๆ ฉันบอกเด็กหญิง
เมื่อเด็กหญิงเปิดตา เกล็ดหิมะบนถุงมือสีแดงก็หายไป แทนที่จะเป็นจุดเปียกเล็ก ๆ "ฉันไม่ได้ลาจากเธอด้วยซ้ำ" เธอคิด และพูดออกมา
ลาจากนาย สโนวา ฉันดีใจที่ได้เห็นคุณ
ลาจากนาย ลาจากนาย เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น
และฤดูหนาวในปีนั้นเป็นฤดูหนาวที่มีหิมะมากที่สุดในช่วงเวลาที่ผ่านมา
