ในวันฤดูร้อนที่อบอุ่นวันหนึ่ง ซึ่งอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของหญ้าและดอกไม้ หนูน้อยสีเทาตัวเล็กชื่อฟรอยเดินเล่นอยู่ที่ชายป่า เธอกำลังเก็บดอกไม้มาทำช่อ แล้วก็เห็นรวงข้าวสาลีอยู่บนถนน
หนูฟรอยหยิบมันขึ้นมาดู และพบว่ามันเต็มไปด้วยเมล็ดสีทองอร่ามจากโคนจรดปลาย หนูน้อยจึงเอารวงข้าวนั้นพร้อมกับดอกไม้กลับไปที่โพรงของเธอซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของชายป่า ขณะที่เธอเดินไป ก็โค้งงอไปตามน้ำหนักของรวงข้าว แล้วก็เจอกระต่ายขี้ขลาดหูยาวชื่อหูยาว
เขามองดูหนูน้อยที่กำลังเหนื่อยยากแล้วพูดว่า:
เฮ้ หนูฟรอย ทำไมเธอต้องแบกรวงข้าวหนักๆ นั่นด้วย อย่าแบกมันเลย อย่าทำให้ตัวเองเหนื่อย ทิ้งมันไปเถอะ!
ฟรอยมองกระต่ายหูยาวด้วยสายตาตำหนิแล้วพูดว่า:
ไม่ ฉันจะไม่ทิ้งรวงข้าว ฉันจะไม่โยนมันทิ้ง มันจะมีประโยชน์กับฉันมากเลย
แล้วเธอก็เดินต่อไปพร้อมกับภาระหนักของเธอ เดินไปเรื่อยๆ แล้วก็เห็นกระรอกหางปุยชื่อหางปุยนั่งอยู่บนต้นสนสูงที่มีกิ่งก้านมากมาย กำลังแทะถั่วและลูกสน
กระรอกเห็นฟรอยด้วยและพูดว่า:
หนูน้อย รวงข้าวนั่นหนักและใหญ่มาก เธอคงลำบากที่จะแบกมัน ทิ้งมันไปเถอะ แล้วเดินจะได้สบายกว่านี้
ไม่ ฉันจะไม่ทิ้ง
หนูน้อยพูดด้วยเสียงเหนื่อยล้า แล้วก็เดินต่อไปสู่โพรงอันอบอุ่นของเธอ ฟรอยตัวเล็กเดินไปตามชายป่านานมาก จนเหนื่อย เธอเข้าไปในโพรงของเธอ พักผ่อนสักหน่อย จากนั้นก็หยิบเครื่องมือสำหรับนวดข้าวมาใช้นวดรวงข้าว เมล็ดข้าวก็หล่นออกมาหมด
เธอร่อนเมล็ดข้าว ใส่ลงในโม่ บดเมล็ดข้าว แล้วก็ได้แป้งออกมา แป้งของฟรอยขาวโพลน นุ่มฟูมาก เธอหยิบเนยหนึ่งกำมือ ไข่ น้ำตาล แล้วนวดแป้ง หนูน้อยก็จุดเตาอบ อบขนมพายที่มีไส้หลากหลาย: ไส้ราสเบอร์รี่ ไส้ถั่ว ไส้เห็ด ไส้ชีส...
ขนมพายออกมาสีน้ำตาลทอง น่ากิน และหอมกรุ่น กลิ่นหอมลอยไปทั่วป่า จากนั้นหนูฟรอยก็ชงชาจากสมุนไพรป่า จัดโต๊ะ และเชิญกระต่ายหูยาวกับกระรอกหางปุยมาเป็นแขก
พวกเขาประหลาดใจมาก:
ฟรอย ของอร่อยเหล่านี้มาจากไหน?
ทั้งหมดนี้มาจากรวงข้าวนั่นแหละ
หนูน้อยตอบพวกเขา
ฉันทำงาน ไม่ได้เกียจคร้าน และขนมพายก็คือผลลัพธ์จากการทำงานของฉัน เชิญทานเถอะ และคิดให้ดีนะ จำไว้ว่าพวกเธอชักชวนให้ฉันทิ้งรวงข้าวอันมีค่าอย่างไร ถ้าไม่มีมัน ขนมพายที่อร่อยและหอมกรุ่นเหล่านี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
ในคำพูดของหนูน้อยมีปัญญาอันยิ่งใหญ่ว่า ทุกการทำงานจะได้รับรางวัล และไม่มีวันเป็นโมฆะ และสิ่งที่มีค่าที่สุดคือสิ่งที่ทำด้วยมือและความพยายามของตัวเอง
