ในป่าอันน่ารักแห่งหนึ่ง มีหนูน้อยสองตัวที่เป็นเพื่อนกัน ตัวหนึ่งชื่อมะลิ เพราะหูของเธอเป็นสีขาว อีกตัวหนึ่งชื่อกุหลาบ เพราะหูของเธอเป็นสีชมพู พวกเธอน่ารักมาก มีขนฟูนุ่ม และคล่องแคล่วว่องไว ดวงตาของพวกเธอเหมือนเส้นด้ายสีดำเล็กๆ สองเส้น แวววาวและซุกซน ส่วนหางก็เล็กจิ๋วและเรียบร้อยน่ารัก
แต่นิสัยของเพื่อนทั้งสองนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง มะลิขยันขันแข็งทั้งวัน ไม่เคยนั่งเฉยแม้แต่นาทีเดียว
ทำไมเธอต้องยุ่งขนาดนั้นล่ะ? จะทำงานทั้งวันวิ่งไปวิ่งมาได้ยังไง?
กุหลาบหัวเราะเยาะเพื่อน
แล้วเธอเองไม่อยากทำอะไรที่เป็นประโยชน์บ้างเหรอ?
หนูน้อยตอบ
มะลิรู้ว่าฤดูหนาวกำลังจะมาถึง และการหาอาหารข้างนอกจะเป็นไปไม่ได้เลย นั่นคือเหตุผลที่เธอสะสมอาหารไว้ เธอเก็บถั้ว เห็ด และผลเบอร์รี่ เธอขุดโพรงใต้ดิน ปูด้วยกิ่งไม้แห้งและใบไม้ รองพื้นด้วยตะไคร่น้ำนุ่มๆ
ในโพรงที่ซ่อนเร้นมีห้องเก็บของเล็กๆ ที่มะลิเก็บอาหารสำรองไว้สำหรับฤดูหนาว เมื่อลมหนาวเย็นเฉียบพัดมา เมื่อหิมะปกคลุมทุกที่ และไม่สามารถหาแม้แต่เศษขนมปัง ผลเบอร์รี่สุก หรือเมล็ดพืช แต่หนูน้อยจะมีทุกอย่าง ทั้งอาหารและโพรงอบอุ่น นี่คือมะลิหนูน้อยสีเทาที่ฉลาดและมีสติปัญญา
เธอเหมือนกำลังจะไปที่ที่อดอยากเลยนะมะลิ! เธอจะกินหมดได้ยังไง? เธอตัวเล็กแค่นี้! หรือว่าเธอเห็นแก่ตัวและไม่อยากให้ใครเก็บอาหารได้เท่าเธอ?
กุหลาบหัวเราะเยาะต่อ
ข้างหน้าคือฤดูหนาวที่หนาวเหน็บและน้ำแข็งเย็นยะเยือก เราต้องเตรียมพร้อม!
มะลิผู้ขยันขันแข็งตอบและทำงานของเธอต่อไป
กุหลาบแค่หัวเราะ เธอนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง แน่นอนว่าเธอก็วิ่งเร็วมาก คล่องแคล่วและกระตือรือร้นเหมือนกัน แต่แทนที่จะเก็บอาหารสำหรับฤดูหนาว กุหลาบวิ่งจากดอกไม้หนึ่งไปอีกดอกหนึ่ง ร้องเพลงสนุกสนาน เต้นรำ และบางครั้งก็ไม่ทำอะไรเลย แค่ฝันกลางวันและมองเมฆที่ลอยผ่านป่าเหมือนน้ำตก งานอดิเรกที่กุหลาบชอบคือคุยกับนกน้อยๆ
เธอนอนบนทุ่งหญ้าและพูดว่า
เห็นไหมเพื่อนๆ มะลิวุ่นวายแค่ไหน? ไม่มีสักนาทีที่จะพัก เดินไปมาเก็บอาหาร ปูกิ่งไม้ในโพรง เหมือนไม่มีอะไรที่น่าสนใจกว่านี้!
แล้วเธอล่ะกุหลาบ ทำไมไม่เก็บอาหารสำหรับฤดูหนาว?
นกน้อยๆ แปลกใจ
ฉันไม่ต้องการมากหรอก! พอฤดูหนาวมาถึง ฉันจะวิ่งไปในป่า เด็ดผลเบอร์รี่กินเร็วๆ ก็พอแล้ว
หนูน้อยตอบอย่างมั่นใจ
ฤดูร้อนผ่านไป และฤดูใบไม้ร่วงที่ฝนตกและหนาวเย็นมาถึง ใบไม้เริ่มร่วงหล่น ผลเบอร์รี่ก็ร่วงและแห้งไป กุหลาบหาอาหารได้ยากขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีที่นอนที่เหมาะสม ทุกอย่างรอบตัวเปียกและหนาว
ไม่นานฤดูหนาวที่โหดร้ายก็มาถึง หนาวเย็น พายุหิมะ และน่ากลัวมากสำหรับสัตว์เล็กๆ ที่ไม่มีบ้าน ตอนนี้กุหลาบนั่งอยู่ในโพรงเย็นๆ ที่ไม่มีความอบอุ่นทั้งวัน สั่นเทาด้วยความหนาวและหิวโหย เธอไม่คิดเลยว่าจะรอดมาถึงวันอบอุ่นในฤดูใบไม้ผลิได้อย่างไร
จะทำยังไงดี? ต้องทำอะไร? จะหาอาหารที่ไหน จะไม่ตายแข็งในโพรงเย็นๆ นี้ได้อย่างไร?
กุหลาบร้องไห้
แล้วทันใดนั้นหนูน้อยก็นึกถึงเพื่อนมะลิ ที่เก็บอาหารไว้ทั้งฤดูหนาวและปูโพรงด้วยกิ่งไม้แห้งและใบไม้ กุหลาบจึงตัดสินใจลองโชคและขอที่พักพิงในฤดูหนาว แม้ว่าเธอจะไม่หวังว่ามะลิจะให้เธอเข้าบ้าน
กุหลาบวิ่งไปตามทางที่ปกคลุมด้วยหิมะผ่านต้นไม้ใหญ่ๆ และในที่สุดก็มาถึงโพรงของมะลิ
เพื่อนรัก มะลิที่รัก ให้ฉันเข้ามาด้วยได้ไหม!
กุหลาบอ้อนวอน
โอ้โฮ! ทำไมเธอหดตัวแบบนี้?
มะลิถาม
เธอพูดถูกตอนฤดูร้อน แต่ฉันไม่ฟัง ฉันไม่มีอาหารหรือบ้านอบอุ่น ไม่มีอะไรกิน ในป่าไม่มีผลเบอร์รี่ ขนมปัง เมล็ดพืช หรือเห็ด และฉันก็ไม่ได้ปูโพรง มันหนาวมาก
แน่นอนว่ามะลิให้เพื่อนเข้ามา ให้ชาสมุนไพรร้อนๆ ให้อาหารเมล็ดพืชกับผลเบอร์รี่อร่อยๆ ห่มผ้าขนสัตว์อบอุ่น และตอนเช้ามะลิเชิญกุหลาบมาอยู่ในโพรงของเธอ
เพื่อนทั้งสองอยู่ด้วยกันจนถึงฤดูใบไม้ผลิ ตั้งแต่นั้นมากุหลาบก็เข้าใจว่าต้องขยันขันแข็ง และปีหน้าจะเก็บอาหารและเตรียมที่อยู่สำหรับฤดูหนาวที่หนาวเย็น เธอเข้าใจว่าไม่มีความขยันก็ไม่มีชีวิตที่ดี
