เมื่อนานมาแล้ว นับพันปีที่แล้ว มีสิ่งมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์อาศัยอยู่บนโลก และพวกมันมีความสามารถที่ไม่น่าเชื่อ
เรื่องราวนี้จะเล่าเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งเช่นนั้น
ชื่อของฮีโร่ของเราคือ ฟอ เขาเกิดในเผ่าฟูโบรูค ซึ่งมาตั้งแต่สมัยโบราณได้ปกป้องผู้อาศัยในป่าขนสัตว์จากนักล่าที่มีฟันแหลม
นักล่าเหล่านี้มักจะทำการโจมตีเพื่อจับสัตว์ที่หายากสำหรับกษัตริย์ของพวกเขา อุมะ-อุมะ ฟูโบรูคใช้การสะกดจิตนักล่าโดยใช้ขนพิเศษที่เริ่มเติบโตบนท้องของพวกเขาเมื่ออายุ 33 ปี
ฟอมีอายุ 33 ปีแล้ว แต่ขนวิเศษก็ยังไม่ปรากฏตัว เมื่อฟอยังเป็นเด็กเล็ก เขาชอบเล่นในทุ่งทองคำกับเพื่อนขาเส้นก๋วยเตี๋ยว วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังขี่อยู่บนหลังของเพื่อนที่ดีที่สุด เขาตกลงมาและบาดเจ็บที่ท้องอย่างหนัก ตั้งแต่นั้นมา มีแผลเป็นที่นั่น แต่ไม่มีเลยแม้แต่ร่องรอยของขนสักเส้น
เหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดสำหรับฟูโบรูคทุกตัวกำลังจะมาถึง การบวชเป็นผู้ปกป้องป่า ฟอเหลือเวลาเพียงสามวันจนกว่าทุกคนจะรู้ว่าเขาเป็น ลิสโบรูค ต้องทำอะไรบางอย่าง
เช้าตรู่ ฟอและเพื่อนขาเส้นก๋วยเตี๋ยวของเขา ฟรี ออกเดินทางไปหาหินปัญญา กา หินนี้เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญที่สุดของฟูโบรูค
ฟูโบรูคแต่ละตัวสามารถขอคำปรึกษาจากกาได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต และฟอตัดสินใจว่าช่วงเวลานั้นมาถึงแล้วสำหรับเขา
เมื่อเข้าใกล้หิน ฟอร้องเสียงดังเรียกชื่อของตัวเองและถามคำถามที่ทำให้เขากังวล:
กา ฉันต้องทำอะไรเพื่อให้ท้องของฉันปกคลุมไปด้วยขนวิเศษ?
มีเสียงแตกแหว่งดังสนั่น และหินกลมสามก้อนขนาดเท่าลูกคลี่ปรากฏตัวขึ้นมาจากใต้ดิน ก้อนหนึ่งเป็นสีน้ำเงิน อีกก้อนเป็นสีแดง และก้อนที่สามเป็นสีดำ
ความเงียบลงมา ฟอมองหินแปลกตาเหล่านี้ด้วยความประหลาดใจและไม่เข้าใจว่าต้องทำอะไรกับมัน เกือบจะร้องไห้ เขาเก็บหินเหล่านี้และซ่อนไว้ในกระเป๋าคาดเอว
ฟอและฟรีเดินกลับมาเงียบๆ ทันใดนั้น สัตว์ปูกระต่ายโผล่ออกมาบนถนน มันคลิกกรงเล็บและร้องเสียงดัง:
ชื่อของฉันคือ ซาบาร์! ซาบาร์ได้ยินทุกอย่าง! ซาบาร์จะบอกทุกคน! ทุกคนจะรู้เกี่ยวกับท้องลิสของฟูโบรูค!
คุณต้องการอะไร? — เพื่อนขาเส้นก๋วยเตี๋ยวพูดอย่างเคร่งขรึม
สัตว์ปูกระต่ายหนีบหางของตัวเองด้วยกรงเล็บและส่งเสียงฮือ:
ฉันขุดรูของฉันมาสามปีแล้ว แต่หมีขาวดำตัวหนึ่งเข้าไปอยู่ในนั้น มันไม่อยากออกไป ไล่มันออกไป แล้วฉันจะเงียบ
ไม่มีทางเลือก และเพื่อนทั้งสองต้องไปที่รูของสัตว์ปูกระต่าย ก่อนที่จะลงไปในรู ฟรีและฟอได้ยินเสียงกรนดังสนั่น: หมีอยู่ในนั้นแน่นอน
ฟอเข้าไปก่อน หมีนอน蜷缩อยู่บนกองแครอท
ฟูโบรูคไม่ใช่สัตว์ที่ขี้ขลาด โดยไม่คิดอะไรเลย ฟอเริ่มปลุกแขกที่ไม่ได้เชิญโดยดึงหางเล็กๆ ของมัน
หมีหยุดกรน แต่ไม่ขยับตัวเลย มันพูดเบาๆ:
ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร คุณต้องออกไป
ฟอเอาท้องออกมาข้างหน้าและพูด:
ฉันคือ ฟอ มาจากป่าขนสัตว์ คุณต้องออกไป นี่ไม่ใช่รูของคุณ!
หมีหันกลับมา มองเพื่อนทั้งสองด้วยสายตาเศร้า ร้องไห้ และพูดเบาๆ:
ฉันต้องการนิ้วของฉัน
บอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้น — ฟรีพูด — คุณหายไปที่ไหน บางทีเราอาจช่วยคุณได้?
ชื่อของฉันคือ อัล — หมีพูด — ฉันเคยเป็นหมีสีรุ้งที่สวยที่สุดในป่าของฉัน วันหนึ่ง ฉันนอนหลับบนฝั่งแม่น้ำ และเมื่อตื่นขึ้น เท้าของฉันอยู่ในน้ำ ฉันดึงมันออกมาและตกใจ: นิ้วก้อยหายไป! ฉันเริ่มมองหามันในน้ำ และเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง… ฉันไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้: สีหายไป! ฉันกลายเป็นขาวดำ! ฉันวิ่งสามวัน จนกระทั่งพบรูนี้ ฉันจะไม่ออกจากที่นี่จนกว่าฉันจะกลายเป็นสดใสและสวยงามอีกครั้ง
เพื่อนทั้งสองออกไปข้างนอก สัตว์ปูกระต่ายรอพวกเขาอยู่แล้ว
แล้ว? — ซาบาร์ร้องด้วยความรอคอย — เมื่อไหร่ที่มันจะออกไป? เมื่อไหร่ที่มันจะหายไปจากรูและชีวิตของฉัน?!
ฟอลดตาลงและเงียบ
คุณไร้ประโยชน์จริงๆ — ซาบาร์พูดต่อ — ฉันจะทำเอง ฉันจะสูบควันมันออกมา!
มันคลิกกรงเล็บอย่างรวดเร็วและเริ่มเก็บกิ่งไม้ใกล้ปากรู
ฉันต้องการไฟ! ฉันต้องการไฟ ฟอ หรือฉันจะบอกทุกคนเกี่ยวกับคุณ! — ซาบาร์ไม่สามารถสงบได้
ฟรีและฟอหยุดนิ่ง พวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป ทันใดนั้น กระเป๋าคาดเอวของฟูโบรูคเคลื่อนไหว จากความประหลาดใจ เขาโยนมันลงพื้น และหินของกาก้อนต่างๆ กลิ้งออกมา… พวกมันแตกออก และมีบางอย่างอยู่ในแต่ละก้อน เพื่อนทั้งสองมองใกล้ๆ
ในหินแดง มีถ่านไฟอยู่ ในหินดำ มีนิ้วก้อยของหมี ในหินน้ำเงิน มีขนวิเศษของฟูโบรูค
เมื่อฟอยื่นมือไปหาหินน้ำเงินอย่างหลงใหล หินอีกสองก้อนก็จางหายไป ฟอเข้าใจว่าเขาสามารถเลือกได้เพียงอย่างเดียว ในช่วงเวลานั้น คำพูดของหัวหน้าที่เขาชื่นชมมาตั้งแต่วัยเด็กก็ดังขึ้นในหัวของเขา
จำไว้เสมอ — หัวหน้าพูด — ฟูโบรูคเป็นผู้ปกป้องป่าที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียว พวกเขาคิดถึงผู้อื่นและผู้ที่อ่อนแอและไร้การป้องกัน ผู้ที่ตกอยู่ในภัยคุกคามเสมอ
ฟอหายใจลึกและหลับตา ทางเลือกนั้นชัดเจน เขาคว้าหินดำพร้อมนิ้วก้อยของหมี และหินอีกสองก้อนก็กลายเป็นฝุ่นในทันที โดยไม่เสียเวลา ฟูโบรูควิ่งเข้าไปในรูและติดนิ้วก้อยเข้ากับเท้าของหมี หมีพลิกตัว กระโดดขึ้น ยืดตัวตรง และในอีกสองสามวินาทีต่อมา มันเริ่มเปล่งประกายด้วยสีต่างๆ
ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ ฟูโบรูค! — หมีร้องด้วยความสุขที่ไม่อาจเชื่อ
แต่ฟอเศร้ามาก อัลสังเกตเห็นและพูด:
เพื่อนของฉัน ฉันจะขอบคุณคุณตลอดไปที่คุณคืนสมบัติของฉันให้! ฉันจะออกจากรูนี้ทันที ฉันต้องการกลับบ้านทันที! แต่สิ่งที่ทำให้คุณเศร้าไม่ใช่บ้านของสัตว์ปูกระต่าย บอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้น บางทีฉันอาจช่วยคุณได้?
ไม่ได้หรอก อัล — ฟอตอบด้วยความเศร้า — ฉันอายุ 33 ปี ท้องของฉันลิส และในอีกสามวันข้างหน้า จะมีการบวชเป็นผู้ปกป้องป่า ฉันจะกลายเป็นลิสโบรูคและไม่สามารถต่อสู้กับนักล่าฟันแหลมได้
หมีหัวเราะดังและร้องเสียงดัง:
คุณรู้ไหมว่าพวกเขาเรียกฉันว่าอะไรในบ้านเกิด? อัล จากเบอร์ตา ผู้มอบขน! พลังของฉันอยู่ในนิ้วก้อยของฉัน ฉันลูบสัตว์ที่ไม่มีอะไรให้อบอุ่น และพวกมันก็ขึ้นขนหนาแน่น ขนแบบนั้นอบอุ่นในหนาวใจ!
คุณคืนพลังของฉันให้ ฟอ ฉันจะมอบขนวิเศษให้คุณ — อัลพูดต่ออย่างอ่อนโยน
หมียกเท้าขึ้นและลูบท้องของผู้ช่วยชีวิตด้วยนิ้วก้อย ท้องเริ่มคัน ฟอไม่อาจเชื่อสายตาของตัวเอง: ขนนุ่มสวยงามเริ่มปรากฏตัวขึ้นมาบนแผลเป็น ตั้งแต่นั้นมา ไม่มีฟูโบรูคตัวใดในป่าที่มีขนหนาแน่นเท่ากับฟอ
จบ
