เรื่องราวของแท็กซี่คนซื่อสัตย์

ในเมืองเล็กๆ มีชายคนหนึ่งชื่อเซมยอน เขาเป็นที่รู้จักของทุกคนในเมือง เพราะเขาเป็นคนขับแท็กซี่ และได้ขนส่งผู้โดยสารเกือบทุกคนในเมืองนี้มาแล้ว เขาเป็นคนซื่อสัตย์เสมอ และพูดความจริงตรงหน้าผู้คนเมื่อมีสิ่งที่เขาไม่ชอบ บางคนไม่ชอบเขาเพราะเหตุนี้ แต่บางคนก็เคารพเขาอย่างมาก

แต่ลูกๆ ของเขา คือลูกสาวชื่อนีน่า และลูกชายชื่อเปตรา กลับอายที่เป็นลูกของเขา

วันหนึ่ง เพื่อนร่วมชั้นของนีน่าขึ้นแท็กซี่ของเซมยอน เด็กชายคนนั้นกำลังลบเกรด 2 ในสมุดประจำตัวของเขา เซมยอนเห็นและเอาสมุดประจำตัวจากเขา เมื่อถึงจุดหมายปลายทาง เซมยอนก็ส่งสมุดประจำตัวให้กับพ่อแม่ของเด็กชายนั้นโดยตรง

วันรุ่งขึ้น เด็กชายคนนั้นเล่าให้เพื่อนๆ ที่โรงเรียนฟัง

นีน่า นั่นไม่ใช่พ่อของเธอที่ส่งตัวฉันให้พ่อแม่เมื่อวานใช่ไหม ฉันเห็นเขาพาเธอไปโรงเรียนหลายครั้ง

เด็กชายที่รู้สึกโกรธถามเธอ

ไม่ค่ะ เขาเป็นแค่คนขับแท็กซี่

นีน่าอายที่จะยอมรับความจริง

ในอีกครั้งหนึ่ง เพื่อนของเปตราขึ้นแท็กซี่และพบกระเป๋าสตางค์ของคนอื่น เซมยอนเห็นและเอากระเป๋าสตางค์จากเขา ในกระเป๋าสตางค์มีเงินจำนวนมากพอสมควร เด็กชายคนนั้นเสนอให้เซมยอนแบ่งเงินครึ่งหนึ่ง แต่เซมยอนปฏิเสธ เขาส่งกระเป๋าสตางค์ไปยังสถานีตำรวจตามที่ควรจะทำ

วันรุ่งขึ้น เพื่อนของเปตราถามว่าพ่อของเขาเป็นคนขับแท็กซี่หรือไม่ แต่เปตราก็ไม่สามารถยอมรับได้และโกหก

เนื่องจากแม่ของเปตราและนีน่าไม่ได้ทำงาน แต่ดูแลบ้าน เซมยอนจึงทำงานหนักมากเพื่อให้ลูกๆ ของเขาไม่ขาดแคลนสิ่งใดเลย เขาออกไปตอนเช้าเร็วและกลับบ้านดึกยามค่ำคืน

เขาไม่ค่อยไปโรงเรียน แต่เขามาทันทีเมื่อครูเรียนขอให้มา เขาใช้ชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ลูกๆ ของเขาซื่อสัตย์เหมือนกับเขา

วันหนึ่ง หลังจากเสร็จสิ้นการขนส่งผู้โดยสาร เซมยอนพบตั๋วลอตเตอรี่ในรถของเขา เขาคิดถึงผู้โดยสารทั้งหมดของวันนั้นเป็นเวลานาน เขาไม่สามารถหาได้ว่าใครลืมตั๋วไป แต่จากนั้นเขาจำได้ว่าเขารับเยาวชนจากมหาวิทยาลัยคนหนึ่งที่กำลังเขียนอะไรบางอย่าง เซมยอนตัดสินใจพยายามหาเขาและส่งตั๋วให้เขา

วันรุ่งขึ้น ทีวีออกข่าวว่าตั๋วลอตเตอรี่ใบหนึ่งถูกรางวัลใหญ่ - 10 ล้านรูเบิล แต่ไม่สามารถหาเจ้าของตั๋วได้

ลูกๆ ของเขาประหลาดใจเมื่อเห็นตั๋วที่ถูกรางวัลที่ทีวีกำลังค้นหา พวกเขาดีใจและเพิ่งจะเอาตั๋วไป เมื่อเซมยอนปรากฏตัวที่ประตู เขาเอาตั๋วลอตเตอรี่จากลูกๆ ของเขา

นี่คือของคนอื่น ฉันพบตั๋วเมื่อคืนเมื่อวานในรถของฉัน และวันนี้ฉันจะส่งให้เจ้าของ

เซมยอนกล่าว

แต่พ่อ... นี่คือตั๋วที่ถูกรางวัล อย่าส่งให้เขา ให้เราเอารางวัลไป

ลูกๆ พูดพากันอย่างเร่งรีบ

ไม่ได้ นี่ไม่ซื่อสัตย์ ฉันอายมากที่ลูกๆ ของฉันคิดจะเอาของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง

เซมยอนเอาตั๋วและไปยังมหาวิทยาลัย แต่ระหว่างทางในฝูงชนเขาเห็นเยาวชนคนเดิมที่เขากำลังค้นหา เขาหยุดรถและวิ่งไปหาเยาวชนและส่งตั๋วให้เขา

เยาวชนไม่คาดคิด เขาเห็นข่าวเกี่ยวกับการถูกรางวัลและไม่หวังจะได้ตั๋วแล้ว เขาขอบคุณเซมยอนสำหรับการกระทำที่ซื่อสัตย์และกล้าหาญของเขา เขาถามเซมยอนว่าเขาจะหาเขาได้อย่างไร เพราะเขาต้องการตอบแทนความกรุณา เซมยอนปฏิเสธการขอบคุณในตอนแรก แต่ในที่สุดเขาก็ให้เบอร์โทรศัพท์ของเขา

วันรุ่งขึ้น ทีวีออกรายการเกี่ยวกับเยาวชนที่ได้รับรางวัล ในการสัมภาษณ์ของเขา เขาเล่าเกี่ยวกับแท็กซี่คนซื่อสัตย์ที่เขาวางแผนจะแบ่งปันรางวัลด้วย

นี่คือพ่อของเรา เขาเป็นคนดังแล้ว นีน่าและเปตราโวยวายต่อทุกคนรอบตัว

แต่พวกเธอบอกว่าเขาไม่ใช่พ่อของเธอ

พวกเขาได้ยินเพียงเท่านี้

เปตราและนีน่ารู้สึกอายมากจริงๆ

ไม่มีอะไรน่าอายที่จะเป็นคนซื่อสัตย์ สิ่งที่น่าอายคือการอายพ่อแม่ที่เลี้ยงดูเธอ