ในที่สุด วันสำคัญที่รอคอยก็มาถึง ดาชาอายุครบห้าขวบแล้ว ตั้งแต่เช้าตรู่ เด็กหญิงคนน้อยก็เริ่มรับของขวัญและคำอวยพรจากทุกคน วันเกิดผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความสุข และเมื่อถึงเวลาที่ต้องเข้านอน
ดาชานั่งลงบนขอบเตียง มองไปรอบ ๆ ที่ของขวัญและพูดด้วยสำเนียงเศร้า "ฉันอยากได้แมวตัวน้อยจังเลย ฉันจะตั้งชื่อให้มันว่าทาเซีย"
ในเวลานั้น ย่าของดาชาปิดประตูห้องนอนของเด็กหญิงและบังเอิญได้ยินความปรารถนาลับของหลานสาว เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่หลานสาวยังหลับอยู่ ย่าจึงไปหาเพื่อนบ้าน
เพื่อนบ้านมีแมวที่เพิ่งคลอดลูกเมื่อไม่นาน หญิงคนนั้นฟังคำขอของย่าและด้วยความยินดีใจจึงให้แมวตัวสวยที่สุดแก่เด็กหญิงในวันเกิด
ทันทีที่ดาชาตื่นขึ้น เธอก็สังเกตเห็นกล่องใหม่ที่วางอยู่ในมุมห้อง
นี่มีอะไรใหม่เหรอ กล่องใบนี้ไม่มีเมื่อวาน ดาชาพูดเช่นนี้แล้วรีบเปิดกล่อง ความสุขของดาชาไม่มีขีดจำกัด เมื่อแมวตัวน้อยสีส้มแดงมีเท้าสีขาวและลายทางที่ลำตัวโผล่ออกมาจากกล่อง
ทาเซีย ทาเซีย ฉันดีใจที่มีเธออยู่กับฉันแล้ว ดาชาร้องขึ้นและอุ้มแมวตัวน้อยวิ่งออกจากห้องเพื่อแบ่งปันความสุขของเธอกับสมาชิกในครอบครัว
หลายเดือนผ่านไป ดาชากับทาเซียเป็นเพื่อนสนิทจนแยกไม่ออก แมวตัวน้อยเติบโตอย่างรวดเร็ว มันสามารถกระโดดขึ้นไปบนหน้าต่างได้เอง เพื่ออุ่นตัวในแสงแดดและมองออกไปนอกหน้าต่าง ยิ่งทาเซียโตขึ้น ความสนใจของมันต่อสิ่งต่าง ๆ รอบตัวก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
วันหนึ่ง ขณะที่หลานสาวอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล ย่าตัดสินใจอบขนมปัง เธอเปิดเตาอบและเพื่อให้ห้องครัวเย็นลง จึงเปิดหน้าต่างไว้เล็กน้อย
เบื่อที่ไม่มีดาชา ต้องหาวิธีผ่านเวลา ทาเซียคิดเช่นนี้แล้วกระโดดขึ้นไปบนหน้าต่างเพื่อมองออกไปข้างนอก
กลิ่นสดชื่นจากหน้าต่างที่เปิดอยู่ดึงดูดทาเซียให้ออกไปข้างนอก แมวตัวน้อยไม่สามารถต้านทานได้ มันคลานผ่านช่องแคบและกระโดดลงมายังพื้นดิน แต่ปรากฏว่าไม่มีใครรอมันอยู่ที่นั่น แม้ว่านกกระจอกจะล้อมรอบมันในตอนแรก พวกมันเพิ่งแบ่งบางสิ่งบางอย่างระหว่างกันในหญ้า
จิกจิก นี่มันอะไรเหรอ นกกระจอกตัวน้อยที่กล้าหาญที่สุดถาม ลูกสาวเพิ่งตกลงมาใกล้หัวเราเกือบ เธอเป็นใครเหรอ
เมี้ว ฉันเป็นแมว ชื่อฉันคือทาเซีย ฉันอาศัยอยู่ที่นั่น ทาเซียพูดและชี้ไปที่หน้าต่างของมัน
จิกจิก พี่น้อง นี่คือแมว ๆ ๆ นกกระจอกตัวน้อยที่กล้าหาญร้องขึ้นด้วยการพูดติดขัด ไปจากที่นี่ก่อนที่เราจะเสียหาย
และฝูงนกกระจอกก็บินกระจายไปในทุกทิศทาง ราวกับว่าไม่มีมันเลย
อืม ฉันอยากเล่นกับพวกมัน แต่พวกมันก็บินหนีไปหมด ทาเซียถอนหายใจด้วยความผิดหวัง
แมวตัวน้อยเดินไปหาใครสักคนที่จะเล่นด้วย เดินไปสักสองสามก้าว แล้วก็พบผีเสื้อ ผีเสื้อนั่งอย่างสงบบนดอกไม้และดื่มน้ำหวานจากดอกไม้
เมี้ว ผีเสื้อ มาเล่นจับกันกับฉันเถอะ ทาเซียพูดกับมัน ฉันจะจับเธอ และเธอก็บินหนี มันจะสนุกสำหรับเราทั้งคู่
ข้อเสนอของแมวให้เล่นไม่ได้ทำให้ผีเสื้อยินดี มันบินขึ้นจากดอกไม้อย่างรวดเร็วและบินไปไกล
อืม อีกครั้งหนึ่งที่ล้มเหลว ทาเซียรู้สึกผิดหวังและตัดสินใจนอนในเงาบนหญ้า ทันทีที่นอนลง เธอก็ได้ยินเสียงกรุ๊ก แมวตัวน้อยมองให้ดีและเห็นหนูตัวน้อยเลยออกมาจากรู
เมี้ว ทาเซียดีใจ ตอนนี้ฉันจะเล่นกับมันแน่นอน บางทีมันคงเบื่อที่นั่งคนเดียวในรู เหมือนกับที่ฉันเบื่อที่ไม่มีดาชา
ทาเซียวิ่งไปหาหนูอย่างรวดเร็ว แต่หนูก็วิ่งเข้าไปในรูของมันอย่างรวดเร็ว หนูนั่งในรู สั่นไหวจากความกลัว
มันได้ยินทาเซียเรียกให้มันเล่นจับกัน แต่มันคิดว่า "แมวตัวนี้ฉลาดจริง ๆ มันต้องการหลอกฉันและกินฉัน ไม่ได้หรอก แม่บอกว่าหนูต้องอยู่ห่างจากแมว"
ทาเซียนั่งอยู่ข้างรูสักพักแต่หนูก็ไม่ย肯ออกมา
แมวตัวน้อยไม่พบใครให้เล่นจับกัน จึงกลับบ้านด้วยอารมณ์ที่ไม่ดี มันคลานเข้าไปผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ นอนบนหน้าต่าง และคิดว่า "ดาชาของฉันเป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ เธอให้อาหารฉัน เล่นกับฉัน และลูบลาฉัน ฉันโชคดีที่มีเธอ ฉันหาเพื่อนที่ดีกว่านี้ไม่ได้ เมี้ว ดาชา เธอกลับมาจากโรงเรียนอนุบาลเร็ว ๆ เถอะ ฉันเบื่อที่ไม่มีเธอ"
