กาลครั้งหนึ่งมีก๊าซตนหนึ่ง เป็นนายของตัวเอง อาศัยอยู่คนเดียวกลางหนองบึง ไม่ฟังใครเลย และก็ไม่มีใครให้ฟังเช่นกัน เพราะที่นั่นเป็นที่อับ ไม่มีใครเดินผ่าน มีแต่กบที่ไม่แม้แต่จะร้องเพราะความชื้น อีกทั้งนกกาก็ไม่ชอบหนองบึงนี้เช่นกัน มันเน่าเหม็น สกปรก และเป็นโคลน ถ้าไม่ระวังก็อาจจมโคลนจนถึงหู
ก๊าซเองก็มีนิสัยเช่นเดียวกัน มันมองมนุษย์จากที่สูงด้วยสายตาดูแคลน และหัวเราะเยาะว่า เฮ้ พวกนี้มาถึงหนองบึงของข้าเสียแล้ว!
มาด้วยส่วยหรือด้วยการก้มกราบ ไม่มีหรือ งั้นข้าจะเผาจะย่ำหนองบึงนี้ ย่ำไปย่ำมา ข้าอยากให้พวกเจ้าหวาดกลัว!
มันข่มขู่ผู้คนบ่อยครั้ง และทำด้วยวิธีต่างๆ กัน ต่อหน้าคนบางกลุ่มมันจะลุกโชนเป็นประกายสีน้ำเงิน แล้วก็หายไป ผู้คนเห็นประกายเหล่านั้นแล้วคิดว่าเป็นดวงตาของผีป่าหรือผีน้ำ ต่อหน้าอีกพวกหนึ่งมันร้องครวญเหมือนนกฮูกในป่า ส่วนต่อหน้าพวกที่สามมันร่ายรำจนแผ่นดินสั่นสะเทือน แต่แล้ววันหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ก๊าซต้องวางมงกุฎลงและมองโลกด้วยสายตาใหม่…
เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วง อากาศเย็นและมืดครึ้ม ปลายเดือนตุลาคมหรือต้นเดือนพฤศจิกายน วันที่ไม่มีฝนค่อยๆ น้อยลง ฝนตกหนักราวกับถังน้ำถูกเทลงมา และในที่สุดก็มีวันที่แดดออกสดใส
เด็กๆ ในหมู่บ้านวิ่งออกจากบ้าน พากันร่ายรำ เล่นสนุก พร้อมกล่าวโทษสายลมและฝน และสรรเสริญพระอาทิตย์ผู้เป็นเจ้าแห่งแสงสว่าง น้องมาลีก็เช่นกัน เธอวางตุ๊กตาไว้บนระเบียงแล้วนั่งเล่นกับตุ๊กตาอยู่ จากนั้นก็ผุดลุกขึ้นวิ่งไปหาเพื่อนๆ ผู้ชายและผู้หญิงที่เล่นวิ่งไล่จับกันอยู่!
วันนั้นน้องมาลีกลับบ้านมาด้วยอาการหอบเหนื่อย (เพราะไปเล่นวิ่งไล่จับ) และเห็นพ่อกำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอก พ่อหยิบสุนัขล่าเนื้อ ปืน และขนมปังชิ้นหนึ่ง พร้อมกับเก็บของลงในห่อผ้า
มาลี พ่อกำลังจะไปล่าสัตว์ที่หนองบึงแห่งนั้นล่ะ เขาว่ากันว่าที่นั่นมีสัตว์ป่ามากมายนับไม่ถ้วน! ลุงสมชายไปกับลูกชายเมื่อคราวก่อน ได้ไก่ฟ้าสองตัวกับกระต่ายสามตัว และในหนองบึงนั้นยังมีปลาเยอะมาก ว่ากันว่ามีแม่น้ำอยู่ตรงนั้น และปลาก็เยอะจนต้องตักด้วยกระบุง! ลุงวีรชัยกับลุงอำนาจก็เพิ่งไปมาแล้ว จับปลาสวายได้ขนาดใหญ่หลายตัว พ่อก็จะไปลองดูเหมือนกัน ถ้ามีแม่น้ำอยู่จริงก็อาจได้อะไรกลับมาบ้าง
พ่อจ๋า ขอหนูไปกับพ่อด้วย และพาติ๊กไปด้วยได้ไหม
ได้ แต่พ่อจะขี่ม้าไป หนูต้องซ้อนท้ายพ่อ พ่อจะไปจูงม้าชื่อขาวดาวมา
พ่อของน้องมาลี คุณสมชาย จูงม้าชื่อขาวดาวออกมา แล้วทั้งสองก็ออกเดินทาง ระหว่างทางผ่านหมู่บ้าน สมชายทักทายทุกคนว่า “ขอให้มีสุขภาพแข็งแรงนะ!”
ออกจากหมู่บ้านก็เข้าสู่ป่า ม้าขาวดาววิ่งไป และตามหลังมาด้วยเสียงเห่าของสุนัขล่าเนื้อ สุนัขเจ็ดตัว ล้วนเหมือนกันทุกตัว ดวงตาดุดั่งหมาป่า ขาเร็วดั่งกระต่าย เขี้ยวแหลมคมดั่งแมวป่า ขนดำสนิทดั่งถ่านไม้ ตัวใหญ่ ว่องไว ฉลาด และคล่องแคล่ว ถ้าได้กลิ่นแล้ว ไม่มีทางที่จะกลับมามือเปล่าได้
สมชายและน้องมาลีเดินทางผ่านป่ามา จนกระทั่งถึงหนองบึง
อย่าห่างจากพ่อนะ ที่นี่เขาเรียกว่าหนองบึงอาถรรพ์ ไม่ใช่เพราะเหตุผลไม่มี
ทำไมหรือพ่อ
นักล่าสมบัติจากผืนดินนี้หายสาบสูญไปไม่น้อย พ่อเคยได้ยินมาว่าเมื่อก่อนมีคนตัดไม้ในป่านี้ มีบ้านเรือน มีโรงตีเหล็ก และมีวัด แต่ต่อมาผู้คนก็ค่อยๆ ทิ้งที่นี่ไป พอไม่มีต้นไม้ใหญ่ ทุกอย่างก็เริ่มรกร้าง หลังจากนั้นก็มีคนทิ้งขยะมาที่นี่ แล้วแม่น้ำข้างเคียงก็ท่วมในฤดูฝน ทุกอย่างจมน้ำ กบและปลิงก็เข้ามาอาศัยอยู่ จากนั้นนักล่าของเราก็รู้จักแม่น้ำนี้ และพากันมาล่าสัตว์และจับปลาที่หนองบึงนี้ แต่ก็ไม่ได้กลับกันทุกคน บางคนถูกสัตว์ป่าขย้ำ บางคนถูกดูดลงไปในห้วงน้ำ ส่วนบางคนก็หลงทางอยู่ในป่า สมชายเล่าไปพลางผูกริบบิ้นไว้กับกิ่งต้นเบิร์ชหนุ่ม
เดินทางต่อไป จนมาถึงพื้นที่โคลนดูด สมชายหยุดม้าและสุนัขล่าเนื้อ แล้วมองไปข้างหน้า เขาส่ายหัวแล้วมองอีกครั้ง ขยี้ตาอยู่แต่ก็ยังไม่เข้าใจ
มีอะไรหรือพ่อ
แสงสีน้ำเงินนั่น… ต้องเป็นผีป่าแน่ๆ
ให้หนูดูด้วยสิ
ไปกันเถอะ
สมชายบรรจุปืน ปล่อยสุนัขล่าเนื้อ และช่วยน้องมาลีลงจากหลังม้า
พวกเขาเดินไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แล้วก่อนที่จะรู้ตัว ก๊าซก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา มันแปลงร่างเป็นเจ้าชายสีน้ำเงิน มันไม่อยากให้พวกเขากลัวตั้งแต่แรก แต่อยากรู้ว่าพวกเขาเป็นใครและมาทำอะไร
ใครกล้าเข้ามาในแผ่นดินของข้า มาด้วยส่วยหรือด้วยการก้มกราบ
เราไม่มีส่วย ไม่มีการก้มกราบ เดินผ่านหนองบึงมา อยากล่าสัตว์ป่าและจับปลาในน้ำ
อะไรนะ! พวกเจ้าไม่มีการก้มกราบเลยเข้ามาหาข้า เจ้าแห่งหนองบึงนี้งั้นหรือ! เจ้าไม่หวงชีวิตตัวเองแล้วหรือไง! งั้นข้าจะเผาจะย่ำหนองบึงนี้ ย่ำไปย่ำมา ข้าอยากให้พวกเจ้าหวาดกลัว!
ก๊าซหมุนตัวและพ่นลมฟืดฟาด แผ่นดินสั่นสะเทือน เมื่อมันย่ำเท้าด้วยความโกรธ แม่น้ำก็ล้นฝั่ง เมื่อมันคำรามก็มีนกทุกตัวบนต้นไม้ร่วงหล่นลงมา
ข้าไม่ใช่คนขี้ขลาด จะกลัวเจ้าไปทำไม! ส่วนที่เจ้าข่มขู่คนอื่น หรือล่อลวงให้ลงไปในหนองบึง ก็ให้เจ้าไร้ที่พึ่งและไม่มีใครต้องการเป็นเวลาสามร้อยปี คนจะลืมเจ้า นกและสัตว์เล็กๆ จะลืมทางมาที่นี่ และหลังจากสามร้อยปี หากเจ้าปรับปรุงตัว พวกเขาจึงจะจำได้ว่าเจ้าคือใคร
และก๊าซก็ปรับปรุงตัวจริงๆ มันเข้าใจว่าตนไม่ใช่ราชาแห่งแผ่นดินและฟ้า มันเข้าใจว่าควรช่วยเหลือมนุษย์ และขอโทษน้องมาลีกับพ่อของเธอ จนถึงทุกวันนี้มันยังช่วยเราอยู่ มันทำอาหารให้เรา ให้ความอบอุ่นในคืนหนาวเย็นของฤดูหนาว หลอมแร่และโลหะ และขับเรือ รถไฟ และเครื่องจักร
ก๊าซนี้มีชื่อว่า มีเทน แต่ต้องใช้มันอย่างระมัดระวัง ให้ปิดวาล์วหัวเตาแก๊ส อย่าทิ้งเตาไว้โดยไม่มีคนดูแล โทร 199 ทันทีที่รู้สึกได้กลิ่นแก๊ส และออกจากบ้านพร้อมเตือนเพื่อนบ้าน ไม่เช่นนั้นมันจะกลับไปเป็นนิสัยเดิม และกลับมาเย่อหยิ่งและหยิ่งผยองอีกครั้ง