รถถัง! เครื่องจักรที่มีเกราะป้องกันขนาดใหญ่!
ตอลิก พ่อ และแม่ไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์อาวุธยุทธศาสตร์ และเด็กชายคนนี้ศึกษาวัตถุโบราณอย่างตั้งใจ เขาสามารถปีนขึ้นไปบนเครื่องจักรบางคัน และได้รับอนุญาตให้นั่งและจับพวงมาลัยของเครื่องจักรหนึ่ง แต่สิ่งที่ตอลิกชอบมากที่สุดคือรถถัง
พ่อ ดูสิ มันใหญ่แค่ไหน! และล้อของมันแปลกประหลาดจังเลย!
พวกนั้นเรียกว่าสายพานเกลียว พ่อของตอลิกเคยรับราชการในกองทัพและรู้เรื่องรถถังมากมาย
เหมือนแมลงใช่ไหม?
ใช่ เกือบเหมือนกัน สายพานเกลียวช่วยให้รถถังสามารถเดินทางไปได้แม้ในที่ที่ไม่มีถนน สายพานเกลียวจับเกาะพื้นดิน และเครื่องจักรสงครามสามารถเดินผ่านไปได้แม้บนพื้นป่าที่ขรุขระและหุบเขา
ว้าว! เจ๋งมาก! ฉันอยากจะขับรถถัง!
คุณรู้ไหมว่ารถถังหนักมาก? คิดว่ามันหนักเท่าไหร่?
คงหนักเท่าช้าง หรือหนักกว่านั้นอีก!
แน่นอนว่าหนักกว่า รถถังหนักเท่ากับช้างเก้าตัว! ประมาณ 45 ตัน
ไม่น่าจะเป็นไปได้!
ใช่ แล้วลองนึกดูสิ ว่าการขับมันนั้นหนักแค่ไหน ต้องเรียนรู้มากมาย มาดูเครื่องจักรอื่นๆ กันเถอะ
ตอลิกเดินเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์กับพ่อแม่เป็นเวลานาน แต่ความคิดของเขากลับมาที่รถถังสวยงามขนาดใหญ่ที่หนักเท่ากับช้างเก้าตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาตัดสินใจแล้วว่าเมื่อโตขึ้นจะต้องขับรถถังให้เป็น แม้ว่าจะต้องเรียนรู้นานก็ตาม
ครอบครัวกลับจากพิพิธภัณฑ์ตอนดึก ตอลิกวิ่งไปที่ห้องของเขาและปิดประตู แม่ไปเตรียมอาหารค่ำ ส่วนพ่อไปอ่านหนังสือในห้องนั่งเล่น ทันใดนั้นเสียงดังมาจากห้องของเด็กชาย
ตอลิก ทุกอย่างโอเคไหม? พ่อถาม
ใช่ ทุกอย่างเรียบร้อย! ตอลิกตะโกน แต่ไม่ออกมาจากห้อง
ไม่นานแม่เรียกให้ทุกคนมาที่โต๊ะ ตอลิกไม่เร่งรีบไปหรอก และเสียงเคาะแปลกๆ ก็ดังมาจากห้องเด็กอยู่เรื่อย
เมื่อตอลิกมาถึงห้องนั่งเล่น พ่อและแม่นั่งอยู่ที่ห้องครัวแล้ว
พ่อ! มาที่นี่สิ ดูฉันสิ ฉันเป็นทหารรถถัง! เด็กชายเรียก
พ่อเข้าไปในห้องนั่งเล่น... ตอลิก หน้าเปื้อนดำและผมยุ่งเหยิง ยืนอยู่ตรงกลางห้อง บนหัวของเขาคือถังขยะพลาสติกสีเขียว เขาเจาะรูสองรูสำหรับตา ผ้าขาวบริสุทธิ์ถูกวาดด้วยสีและกลายเป็นลายพรางทหาร ตอลิกพันผ้าไว้รอบคอเหมือนเสื้อคลุม และเขาสวมรองเท้ายางใหญ่ของพ่อ
ใช่... ทหารรถถัง ไม่มีอะไรจะบอกอื่นแล้ว พ่อพูด
มา ฉันจะแสดงรถถังของฉันให้ดู! เด็กชายตะโกนอย่างมีความสุข และจับมือพ่อแล้วนำเขาไปที่ห้องของตัวเอง
พ่อเดาได้ว่าจะเห็นอะไร ตอลิกเปิดประตูอย่างสง่างาม
ดูสิ ฉันพยายามมากเลย! เหมือนไหม?
เด็กชายสร้างรถถังจากเตียง เขาดึงเตียงออกมาไว้ตรงกลางห้อง ผ้าขาวกลายเป็นสายพานเกลียว และไม้ถูพื้นกลายเป็นปืน บนเตียงมีเก้าอี้ และตอลิกโดดขึ้นไปนั่งเหมือนนั่งที่เบาะคนขับ
โจมตี! เด็กชายตะโกน พร้อมเลียนแบบเสียงยิงปืน
ใช่ ตอลิก! เห็นว่าคุณพยายามมากเลย! พ่อพูด
ในเวลานั้นแม่เข้ามาในห้อง ตาของเธอกว้างใหญ่ เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพียงแค่ยกมือขึ้น
ดูสิ แม่! ฉันเป็นทหารรถถัง!
ฉันเห็นแล้ว แม่ตอบ
ดูเหมือนว่าอาหารค่ำจะต้องเลื่อนออกไป ก่อนอื่นเราต้องทำความสะอาดห้องกับทหารรถถังคนนี้ก่อน พ่อพูดพร้อมขยิบตาให้ตอลิก
ใช่! แม่ อย่าเป็นห่วง ฉันกับพ่อจะทำความสะอาดทั้งหมด คุณพักผ่อนเถอะ
พ่อและตอลิกไม่ได้เริ่มทำความสะอาดทันที ตอลิกเล่าให้พ่อฟังเรื่องรถถังของเขาเป็นเวลานาน มันหนักไม่น้อยกว่ารถถังจริงเลย แล้วพ่อก็ปีนขึ้นไปในเครื่องจักรและยิงปืนด้วย หลังจากเล่นจนพอใจ พวกเขาก็เก็บของกลับที่เดิมอย่างรวดเร็ว และหิวแต่มีความสุข พวกเขาไปกินอาหารค่ำ
นั่นคือวิธีที่ตอลิกทำให้พ่อแม่ประหลาดใจและกลายเป็นทหารรถถัง!
