เรื่องเล่าอบอุ่นของตุ๊กตาลาตัวน้อย ตอนที่ 10-14
4 063

เรื่องเล่าอบอุ่นของตุ๊กตาลาตัวน้อย ตอนที่ 10-14

ผู้เขียน:
นิทานอบอุ่นเรื่องตุ๊กตาลาตัวน้อยสำหรับเด็กวัยอนุบาลและประถมต้น เป็นตอนจบของเรื่องราวตุ๊กตาตัวโปรดโดยนาตาเลีย ชิล ตอนที่ 10-14 เล่าถึงเพื่อนซี้ที่สุดอย่างน้องลา น้องจิ้งจอก และน้องหมี กับเกมและการทะเลาะกันเล็กๆ น้อยๆ รวมถึงน้องคนใหม่ที่เข้ามาในบ้านหลังอบอุ่น

บทที่สิบ เมื่อน้องลาเริ่มชอบอาบน้ำ

น้องลาไม่ชอบน้ำเอาเสียเลย ต่างจากพิปิโตที่ชอบน้ำมาก การดื่มน้ำยังพอทนได้ แน่นอนว่าเป็นการดื่มแบบของเล่น ไม่ใช่ของจริง การจุ่มจมูกลงน้ำก็น่าสนุกอยู่เสมอ แต่การอาบน้ำน่ะหรือ ไม่เอาเลย น้องลาไม่ชอบอาบน้ำ

น้องลาไม่เคยอาบน้ำมาก่อนจนถึงเวลานั้น แต่เวลาก็ผ่านไป ขนสีขาวนุ่มของน้องลาเริ่มจับตัวเป็นก้อนและออกสีหม่นๆ คุณแม่มองน้องลาแล้วพูดหลายครั้งว่า “เอ้อ ต้องซักตัวลูกแล้วล่ะ”

ทำไมคนเราถึงชอบซักอะไรไม่หยุดนะ น้องลาเห็นคุณแม่กับคุณพ่อซักตัวเองทุกวัน ซักผ้าปูที่นอน ซักผ้าคลุมเก้าอี้ และแน่นอนว่าผ้าปูโต๊ะก็ต้องซักด้วย

“ทั้งหมดนั่นอาจจำเป็นสำหรับพวกเขา แต่จะมาลากฉันเข้าอ่างซักผ้าน่ะ ไม่มีทางหรอก” น้องลาคิด และทุกครั้งที่คุณแม่พูดถึงเรื่องอาบน้ำ น้องลาก็จะทำอะไรตลกๆ ออกมา

น้องลาดิ้นหลุดจากอ้อมแขนของคุณแม่ หรือไม่ก็ยืนด้วยหัว คุณแม่หันไปสนใจเรื่องอื่น หัวเราะแล้วเลื่อนการอาบน้ำไปอีกวัน แต่ไม่ว่าจะเลื่อนเรื่องสำคัญไปกี่ครั้ง สักวันก็ต้องทำให้เสร็จจนได้

วันเสาร์วันหนึ่ง คุณแม่หยิบกะละมังพลาสติกใบเล็กมา เติมน้ำอุ่น ใส่แชมพูกลิ่นหอม แล้วตีฟองนุ่มฟู น้องลาพยายามจะลื่นหลุดจากมือเมื่อคุณแม่อุ้มไปที่ห้องน้ำ แต่คราวนี้ก็ไม่สำเร็จ ตุ้บ! น้องลาจมลงในฟองจนถึงดวงตา

“เอ๊าซ์ช!” น้องลาจามเสียงดัง

“ขอให้หายไวๆ นะ!” คุณแม่ตะโกนไปทางห้องครัว เพราะคิดว่าคุณพ่อเป็นคนจาม

คุณแม่ถูสระผมให้น้องลา ถูหูให้ ถูท้องนุ่มๆ และทุกขาเล็กๆ แล้วใช้น้ำสะอาดล้างตาอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้แสบ

ฟองสบู่ค่อยๆ แตกออกพร้อมเสียงเปาะแปะที่น่าฟัง น้องลารู้สึกว่าการอาบน้ำก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น น้องลานอนหงายลอยคอ จมูกชี้ขึ้นฟ้า ลอยเข้าไปในก้อนฟองแล้วก็ลอยออกมา รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นกัปตันเรือลำใหญ่ พอคุณแม่บอกว่าถึงเวลาต้องขึ้นจากอ่างแล้ว น้องลาก็ไม่ยอม

“ขึ้นอะไร ขึ้นไปไหน ขึ้นเดี๋ยวนี้เลยเหรอ ฉันอยากลอยอยู่ตรงนี้ไปจนถึงเช้าเลยนะ!” น้องลาอยากตะโกนแบบนั้น แต่ยังไม่ทันได้พูด คุณแม่ก็จับหูยกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว บีบเล็กน้อยให้น้ำไหลออกจากตัว แล้วห่อด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ทันที

น้องลานั่งอยู่บนเตียง ห่อตัวมิดตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกว่าผ้าขนหนูเปียกลงเรื่อยๆ เพราะดูดซับน้ำ น้องลาเริ่มรู้สึกเศร้าเล็กน้อย

“ที่แท้การอาบน้ำก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนี่นา” น้องลาคิด “บางทีคนเราก็อาจสนุกกับการซักตัวทุกวันจริงๆ ก็ได้ อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่มีขนหนาที่ต้องใช้เวลาตากนานเป็นวันๆ แบบฉัน แต่ฉันเองก็สนุกกับการอาบน้ำนะ อบอุ่นและสนุกมาก ครั้งหน้าคงจะทำอีก ที่ฉันไม่ยอมลองตั้งแต่แรกก็เสียดายจริงๆ”

นับจากวันนั้น น้องลาก็รักการอาบน้ำ

บทที่สิบเอ็ด เมื่อน้องหมีมาอยู่ในบ้าน

ไม่มีใครจำได้แน่ชัดว่าน้องหมีมาอยู่ในบ้านได้อย่างไร เรื่องเล่าเรื่องหนึ่งบอกว่า คุณพ่อเป็นคนนำกล่องกระดาษใบเล็กใส่น้องหมีกลับมา

“พัสดุจากคุณแม่” คุณพ่อบอกภรรยา และน้องลากับน้องจิ้งจอกได้ยินพอดีจึงดีใจกันใหญ่ เพราะพัสดุมักเป็นเรื่องดีเสมอ

อีกเรื่องเล่าบอกว่า น้องหมีโผล่ออกมาจากแขนเสื้อหนังเก่าของคุณพ่อที่ถูกลืมไว้ แต่ที่แน่ๆ คือ วันหนึ่งที่ดีงาม (อาจเป็นวันที่ฝนตกอย่างสดใสก็ได้) น้องหมีก็มาปรากฏตัวในอพาร์ตเมนต์บนถนนครูประชา

ยากที่จะบอกได้ว่าน้องลาและน้องจิ้งจอกรู้จักกับน้องหมีได้อย่างไร ถ้าเคยมีการยื่นอุ้งเท้ามาทักทาย เล่าให้กันฟังว่าอยู่กันอย่างไร ชอบเล่นอะไร และมีประเพณีอะไรบ้าง พวกเขาคงจำได้ดี แต่ไม่มีใครนึกออกเลยสักนิด

น้องหมีมาอยู่ที่นี่เองโดยไม่มีใครรู้ตัว ตัวเล็กจนวางบนฝ่ามือได้ ไม่เหมือนน้องลาหรือน้องจิ้งจอกเลยสักนิด

น้องหมีทำจากขนสีน้ำตาล มีจมูกนุ่มน่ารัก และดวงตาดำกลมที่มองทุกคนอย่างขี้อาย

น้องหมีพูดน้อย พูดช้ากว่าน้องลา และไม่มั่นใจเท่าน้องจิ้งจอก ช่วงแรกน้องหมีนอนอยู่บนเก้าอี้เท่านั้น (ในขณะที่น้องจิ้งจอกกับน้องลาจะปีนขึ้นไปนอนบนเตียงกับคุณแม่และคุณพ่อเสมอ คุยกันนานก่อนนอนว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วค่อยหลับไปอย่างสนิท) คุณแม่กลัวว่าน้องหมีจะทำขนเสีย ถ้านอนกลิ้งกับเพื่อนๆ จึงให้นอนบนเก้าอี้

แต่ค่อยๆ (และอีกครั้ง ไม่มีใครบอกได้ว่าเกิดขึ้นเมื่อไหร่แน่ชัด) น้องหมีก็ย้ายขึ้นมาบนเตียงด้วย และเริ่มมีส่วนร่วมในการพูดคุยก่อนนอนด้วยความเงียบของตัวเอง เรื่องนี้เกิดขึ้นหลังจากที่น้องจิ้งจอกงอแงอยู่สองสามครั้ง และขอให้น้องหมีได้นอนด้วยกัน เพื่อจะได้ไม่กลัว ที่ไหนน้องจิ้งจอก ที่นั่นก็ต้องมีน้องลา และถ้าไม่มีน้องลา คุณแม่ก็ไม่ยอมนอนเช่นกัน สุดท้ายจึงต้องยอมกัน

แม้จะมีความไม่แน่นอนและช่องว่างในความทรงจำมากมาย น้องหมีก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวและมีที่ทางของตัวเองอย่างมั่นคง

บางครั้งในชีวิตก็มีเหตุการณ์ที่ดูเหมือนไม่มีความหมายอะไรเลยในตอนแรก เราจึงจำรายละเอียดของมันไม่ได้ และภายหลังก็มาเสียดายว่าทำไมตอนนั้นไม่รู้ตัวว่ามันสำคัญ เรื่องของน้องหมีก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

น้องหมีกลายเป็นคนที่ขาดไม่ได้ โดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย น้องลากับน้องจิ้งจอกรักน้องหมี และสามเพื่อนซี้ก็เริ่มเป็นทีมกันอย่างแท้จริงตั้งแต่บัดนั้น

บทที่สิบสอง เมื่อน้องลาและน้องจิ้งจอกแก้ไขความขัดแย้ง

น้องลาและน้องจิ้งจอกเป็นเพื่อนที่ไม่เคยห่างกัน ยกเว้นช่วงสองสัปดาห์ในหนึ่งปี ที่น้องจิ้งจอกไปเยี่ยมบ้านของคุณพ่อที่มีจิ้งจอกตัวสีส้มถักโครเชต์เหมือนกัน น้องลาจะอยู่กับคุณแม่เสมอ ที่ไหนคุณแม่ไป น้องลาก็ไปด้วย ส่วนเวลาที่เหลือ น้องลาและน้องจิ้งจอกจะอยู่ด้วยกันตลอด

ระหว่างที่คุณพ่อและคุณแม่ไปทำงาน พวกเขาคิดกลเกมสนุกๆ ไม่รู้จบ แอบเข้าครัวไปกัดช็อกโกแลตในตู้เย็น ทำให้เสียงเพลงกลายเป็นเสียงอึกทึกโดยกระโดดบนเปียโนที่มุมห้อง เล่นซ่อนหาบนเตียงทั้งหลัง และสิ่งที่ชอบที่สุดคือการทำท่าแข็งทื่อทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลูกกุญแจหมุนในประตู เกมนี้น้องลาแพ้น้องจิ้งจอกเสมอ เพราะน้องจิ้งจอกเป็นปรมาจารย์แห่งการแกล้งหยุดนิ่งตัวจริง

น้องลาและน้องจิ้งจอกไม่เคยมีความเห็นไม่ตรงกันในเรื่องใดเลย พวกเขาคิดเหมือนกันเสมอ แต่แล้ววันหนึ่งปัญหาก็มาเยือนจากที่ไม่คาดคิด

วันหนึ่งคุณพ่อซื้อเนื้อสดมาทำมื้อเย็น คุณแม่เอาไปอบในเตาพร้อมใบตะไคร้และสมุนไพรหอมๆ กลิ่นหอมแผ่ไปทั่วห้องทันที น้องลาขยับจมูกอย่างสงสัย ส่วนน้องจิ้งจอกขยับจมูกอย่างมีความสุข มันโบกหางไปมาด้วยความพอใจราวกับไม้กวาดเล็กๆ น้องลาขมวดคิ้วแล้วพยายามอธิบายให้น้องจิ้งจอกฟัง

เนื้อสัตว์มันไม่ดีนะ เพราะมันทำให้สัตว์ตัวหนึ่งต้องตาย น้องลาพึมพำ

เนื้อมันอร่อยมากเลยนะ! มันเคี้ยวได้เหมือนหมากฝรั่งเลย แล้วยังเค็มนิดๆ หอมๆ แบบนี้... น้องจิ้งจอกหลับตาด้วยความเคลิบเคลิ้ม นึกภาพมื้อเย็นที่กำลังจะมาถึง

น้องลาไม่ได้ลงไปกินข้าวเย็น แต่ไปนั่งบนขอบหน้าต่างกับพิปิโต แล้วมองคุณแม่และคุณพ่อที่กำลังใช้ช้อนส้อม ชนแก้วดัง “กริ๊ง” และเล่าข่าวของสัปดาห์ให้กันฟัง

บรรยากาศน่ารักมาก ส่วนน้องจิ้งจอกนั่งอยู่ข้างจานของคุณพ่อ คอยคาบชิ้นเนื้อเข้าปากอยู่เป็นระยะ และโบกหางแรงจนน้องลากังวลว่าหางจะไปโดนเทียนที่จุดอยู่บนโต๊ะ

น้องลารู้สึกเหงามาก จึงถามพิปิโตในใจว่า “แล้วจะทำยังไงดี” พิปิโตตอบในใจว่า “ทุกคนมีรสนิยมและความชอบของตัวเอง มันไม่ได้ทำให้ใครดีหรือเลวกว่ากัน เราควรอดทนกับจุดอ่อนของคนอื่น น้องจิ้งจอกชอบเนื้อ เธอชอบขนมมะม่วง ส่วนฉันชอบน้ำ... แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนสนิทกันอยู่”

น้องลาคิดว่าความคิดนี้มีเหตุผลดี และควรเอาไปคิดต่อ บางทีอาจไม่ใช่พิปิโตที่ตอบ แต่น้องลาอาจคิดได้เองก็ได้ เพราะพิปิโตไม่เคยพูดอะไรเลย เราคงไม่มีวันรู้ แต่สิ่งสำคัญคือความขัดแย้งระหว่างน้องลาและน้องจิ้งจอกในคืนนั้นได้รับการแก้ไขอย่างถาวร

น้องลาสบายใจขึ้น เพราะเข้าใจว่าตนรักน้องจิ้งจอกไม่ว่าน้องจิ้งจอกจะกินเนื้อหรือไม่ แน่นอนว่าถ้าน้องจิ้งจอกไม่กินก็คงดีกว่า แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ

บทที่สิบสาม เมื่อน้องลารู้ว่าตัวเองมีชื่อ

น้องลาอยู่กับคุณแม่และคุณพ่อมานานแล้ว และยังมีเพื่อนอย่างน้องจิ้งจอกและน้องหมี ในเวลาว่างจากการซนๆ น้องลาชอบนั่งฟังคุณแม่อ่านหนังสือ ส่วนใหญ่คุณแม่จะอ่านในใจ มีเพียงดวงตารูปอัลมอนด์ของคุณแม่ที่กวาดไปตามหน้ากระดาษ

แต่น้องลาเหมือนอ่านใจคนได้ เมื่อมองสีหน้าของคุณแม่ก็เข้าใจว่าหนังสือเล่มนั้นพูดถึงอะไร

น้องลาชอบปีนขึ้นไปนั่งบนฝาเปียโนและฟังคุณพ่อดีดทำนองจากเครื่องดนตรีขนาดใหญ่ที่คล้ายกล่องสีขาวนั้น

ดูเหมือนว่าชีวิตของน้องลาจะเป็นชีวิตที่มีความสุขและสงบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่แล้ววันหนึ่ง (อย่างที่หนังสือมักบอกด้วยคำว่า “วันหนึ่ง” เสมอ เมื่อเจอคำนี้ก็แปลว่าจะมีเรื่องคาดไม่ถึงเกิดขึ้น) คุณแม่ละสายตาจากหนังสือ หยุดทำนองที่คุณพ่อกำลังซ้อม แล้วพูดขึ้นอย่างครุ่นคิด

เรื่องนี้ไม่ค่อยดีเลย ทุกคนในบ้านมีชื่อ แต่น้องลายังไม่มีชื่อเลย

น้องลากระโดดตกใจด้วยความประหลาดใจ นึกว่าตัวเองชื่อ “ลา” มาตลอด

เราต้องตั้งชื่อให้เขาแล้ว คุณแม่พูดต่อ พลางมองคุณพ่อ

คุณพ่อขมวดคิ้วเช่นกัน ห้องเงียบลงไปหลายวินาที ทุกคนกำลังคิด และน้องลาก็เริ่มคิดด้วย ไม่ได้คิดเรื่องชื่อหรอก แค่คิดตามไปเฉยๆ

คิดออกแล้ว! ในที่สุดคุณแม่ก็อุทาน “เราตั้งชื่อเขาว่า ดังกี้ เถอะ คำนี้ฟังคล้ายคำว่า ‘ขอบคุณ’ ในภาษาเยอรมัน ‘ดังเก้’ ซึ่งเหมาะกับลาสุภาพและมีการศึกษาของเรามาก ลาคนนี้มาจากเยอรมนี แถมยังฟังคล้ายคำว่า ‘ดองกี้’ ในภาษาอังกฤษที่แปลว่า ‘ลา’ อีกด้วย เสียงคล้องจองกันดีมาก”

ฟังดูเข้าท่านะ คุณพ่อเห็นด้วย แล้วก้มหน้ากลับไปดูโน้ตเพลงอีกครั้ง

น้องลาก็ชอบชื่อใหม่นี้เหมือนกัน แม้จะรู้สึกแปลกๆ ที่ต่อไปนี้จะมีคนเรียกชื่อนี้ แต่ดูเหมือนน้องลาจะกังวลไปเปล่าๆ ชื่อใหม่นี้ไม่เคยติดปากในบ้านเลย แม้คุณแม่บางครั้งจะนึกขึ้นได้ว่าเคยตั้งชื่อให้ แต่ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นตอนมีแขกมาเยี่ยมบ้านแล้วถามว่า “ตุ๊กตาน่ารักตัวนี้ชื่ออะไรเหรอ”

น้องลาโกรธทุกครั้งที่ถูกเรียกว่าตุ๊กตา จนแทบไม่ได้ยินคำอธิบายยืดยาวของคุณแม่และการแนะนำชื่อทางการของตัวเองเลย

แต่ในครอบครัว น้องลาก็ยังเป็นน้องลาเหมือนเดิม และรู้สึกพอใจมาก

บทที่สิบสี่ เมื่อมีคนตัวเล็กคนใหม่เข้ามาในบ้าน (บทสุดท้ายและยาวที่สุด)

น้องลา น้องจิ้งจอก และน้องหมีคือคนสำคัญที่สุดในครอบครัว พวกเขารู้ดีเรื่องนี้ พวกเขาถูกพาไปเที่ยวทุกที่ ไปสวนสาธารณะ ไปปิกนิกในป่า ไม่มีวันสำคัญใดจะขาดพวกเขาไปได้ ไม่ว่าจะเป็นวันเกิดของคุณแม่หรือคุณพ่อ หรือวันปีใหม่ คุณพ่อและคุณแม่ก็รักพวกเขาเท่าๆ กัน

เวลาคุณพ่อต้องไปเยี่ยมญาติ บางครั้งก็พาน้องจิ้งจอกหรือน้องหมีไปด้วย เพราะในเมืองไกลๆ โน้นมีเพื่อนๆ ของพวกเขาอยู่ แต่น้องลาจะอยู่กับคุณแม่เสมอ

แต่แล้ววันหนึ่งก็มีเรื่องแปลกเกิดขึ้น และสัญญาณของเหตุการณ์นี้ก็มาให้เห็นมากว่าครึ่งปีแล้ว

เริ่มแรก มีชื่อใหม่เข้ามาในบ้าน “เอมิลี่ เอมิลี่ เอมิลี่” ได้ยินมาจากทุกทิศทาง ทั้งจากคุณพ่อและคุณแม่ พูดทั้งในโทรศัพท์และพูดกันเองในบ้าน

เพื่อนๆ รอคอยแขกลึกลับที่ชื่อเอมิลี่ แต่แขกคนนั้นก็ไม่เคยมาเสียที เรื่องนี้ทั้งแปลกและน่าสงสัย

ต่อมาคุณแม่ก็เริ่มดูอวบขึ้นเล็กน้อย น้องลาพูดปกป้องคุณแม่ว่าอย่างนั้น ส่วนน้องจิ้งจอกยืนยันว่าเป็นเพราะกินลูกอมตอนเย็น ส่วนน้องหมีไม่พูดอะไรเหมือนเคย เพราะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องอะไรนัก

หลังจากนั้นก็มีการเปลี่ยนแปลงในบ้าน ตู้ลิ้นชักใหม่สีขาวเข้ามาก่อน แล้วก็มีเตียงอีกเตียงที่เล็กกว่าเตียงของน้องลา น้องหมี และคุณพ่อคุณแม่มาก และสุดท้ายก็มีของแปลกๆ ที่มีล้อวางอยู่ในทางเดิน

“อยากลองขี่มันจัง” น้องจิ้งจอกบ่นอย่างเสียดาย เพราะไม่มีใครชวนพวกเขาขึ้นไปนั่งเลย

วันหนึ่งคุณแม่ก็ถูกพาตัวไปโรงพยาบาลอย่างกะทันหัน คุณแม่ไม่ได้กลับบ้านหลายวัน และแม้แต่น้องลาก็ไม่ได้ไปกับคุณพ่อตอนที่คุณพ่อรีบออกไปข้างนอก

เพื่อนๆ นั่งอยู่ที่บ้านด้วยความกังวล เกิดอะไรขึ้นกันแน่ คุณแม่คงป่วยหนักมาก แล้วจะช่วยคุณแม่ได้อย่างไร

คุณพ่อเองก็ดูไม่ค่อยดีนักในช่วงนั้น ตาคล้ำ หน้าบึ้ง เมื่อกลับมาบ้านก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าแล้วรีบออกไปด้วยสีหน้ากังวลที่สุดในโลก

แต่ช่วงเวลาที่ยากลำบากก็ย่อมจบลง วันหนึ่งคุณพ่อกลับมาที่หน้าประตูด้วยรอยยิ้มดีใจบนใบหน้าที่ยังไม่ได้โกนหนวด มือถือชุดรอมเปอร์สีขาวนวลตัวใหญ่ และคุณแม่เดินตามเข้ามาด้วย ซึ่งดูผอมลงไปบ้าง แต่ดวงตาเป็นประกายสดใส

ทั้งคู่ยุ่งอยู่กับเตียงเล็กพักใหญ่ แล้วจึงเรียกน้องลา น้องจิ้งจอก และน้องหมีเข้าไปดู บนที่นอนมีคนตัวเล็กนอนอยู่ หายใจเบาๆ ผ่านจมูกเล็กๆ เขากำลังหลับ

เรื่องเล่าอบอุ่นของตุ๊กตาลาตัวน้อย

ในวินาทีนั้น หัวใจตุ๊กตาของน้องลาเกิดสะเทือนขึ้นมา

“อย่างนี้ก็คงไม่มีใครรักฉันมากเหมือนเดิมแล้วสินะ” น้องลาคิด

แต่ในตอนนั้นเอง คนตัวเล็กตื่นขึ้นและลืมตาสีฟ้าเข้มราวกับผิวมหาสมุทร น้องลาหายใจไม่ออกไปชั่วขณะ และน้องลาสาบานได้เลยว่าได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างเดียวกันอยู่ข้างๆ คือเสียงถอนหายใจของน้องจิ้งจอกและน้องหมี

“คนนี้ช่างน่ารักจริงๆ”

คุณแม่อุ้มน้องลาแนบอกเหมือนทุกครั้ง น้องลาได้ยินเสียงหัวใจของคุณแม่เต้นเร็วและมีความสุข น้องลาจึงรู้ว่าตัวเองไม่สามารถไม่รักคนตัวเล็กคนนี้ได้อีกต่อไป และดูเหมือนว่าตอนนี้ก็รักเขาด้วยหัวใจทั้งดวงแล้ว

ครอบครัวยืนมองทารกในเปล เขาย่นจมูกเมื่อได้กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย จามออกมาหนึ่งที แล้วหลับตาลงอีกครั้ง

นับแต่นั้น คนตัวเล็กคนใหม่ก็เข้ามาอยู่ในบ้าน และการผจญภัยของน้องลา น้องจิ้งจอก และน้องหมี เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้นเอง...

เรื่องเล่าอบอุ่นของตุ๊กตาลาตัวน้อย

นิทาน เรื่องเล่าอบอุ่นของตุ๊กตาลาตัวน้อย ตอนที่ 10-14 มีให้ในรูปแบบ FB2 สำหรับโทรศัพท์ แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์ และเครื่องอ่านอีบุ๊ก.
นิทานที่คล้ายกัน
เรื่องของโคโลบอคที่หาเพื่อนบนเว็บไซต์อินเทอร์เน็ต
เรื่องของโคโลบอคที่หาเพื่อนบนเว็บไซต์อินเทอร์เน็ต
โคโลบอคก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน เขาจึงตัดสินใจสมัครเว็บไซต์หาคู่ และทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้นจากตรงนี้ นิทานสอนใจสมัยใหม่เกี่ยวกับโคโลบอคที่หาเพื่อนทางอินเทอร์เน็ต
5 805 10
วันที่กระต่ายและหมาป่าสลับหางกัน
วันที่กระต่ายและหมาป่าสลับหางกัน
นิทานสอนใจร่วมสมัยเกี่ยวกับกระต่ายและหมาป่าที่ตัดสินใจสลับหางกัน แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?
31 900 12
เรื่องราวของเจ้าหญิงและมังกร
เรื่องราวของเจ้าหญิงและมังกร
นิทานสมัยใหม่เกี่ยวกับเจ้าหญิงคนหนึ่งที่กลัวมังกรตัวน่ากลัวมาก แต่วันหนึ่งเธอก็เอาชนะความกลัวและตัดสินใจไปเยี่ยมมังกร... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพใหม่
12 400 12
นิทานเรื่องพายสามชิ้น
นิทานเรื่องพายสามชิ้น
กษัตริย์ได้สั่งให้ลูกสาวทั้งสามของพระองค์อบพายมาคนละชิ้นเพื่อวันเกิดของพระองค์ เจ้าหญิงสองคนทำตามคำสั่ง แต่คนที่สองกลับมามือเปล่า จากนิทานเรื่องนี้คุณจะได้รู้ว่าเพราะเหตุใด
5 405 10

ต้องการรับการแจ้งเตือนเกี่ยวกับนิทานเรื่องใหม่หรือไม่?

↑