วันหนึ่ง พี่น้องสองคนชื่ออานยา (Anya) และกัตยา (Katya) ออกเดินทางไปโรงเรียน แต่ไม่ใช่โรงเรียนธรรมดา แต่เป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์เวทมนตร์ ทุกอย่างในที่นี่มีความพิเศษ
ครูที่นี่ก็เป็นพ่อมดและแม่มดเช่นกัน ครูคนแรกที่พี่น้องสองคนได้พบนั้น ดูเหมือนไม่ใช่พ่อมดเลย เขาหนุ่มและมีผมยาว สวมใส่กางเกงยีนส์เก่า เขาหยิบขนนกสีสันสองอันออกมาจากกระเป๋า และเดินไปที่หน้าต่าง ใช้ขนนกอันหนึ่งลากไปบนกระจก และดอกไม้น้ำแข็งก็ผลิบานออกมาบนกระจก
เขาลากขนนกอีกอันไป และใบไม้ขาวสวยงามก็ปรากฏขึ้น ลวดลายบนกระจกส่องแสงด้วยสีทั้งหมดของสายรุ้ง เด็กหญิงทั้งสองคนพร้อมกับเด็กคนอื่นๆ ปรบมือเสียงดังลั่น พ่อมดศิลปินหนุ่มนั้นโค้งคำนับและให้ที่ให้เพื่อนร่วมงาน
พ่อมดคนนี้สวมใส่เอกสารผ้ากันเปื้อน เขาม้วนแขนขึ้น นั่งลงที่วงล้อหัวเชื้อ และเริ่มหมุนมันด้วยเท้า เขาลากมือไปที่ไหนสักแห่งข้างหลังหู และวางก้อนดินบนวงล้อหัวเชื้อ และจู่ๆ ก้อนดินที่ไม่มีรูปร่างนี้ก็เริ่มเติบโตและเปลี่ยนเป็นหม้อ อานยาเปิดปากออกจากความตื่นเต้น
หม้อเติบโตราวกับมันเองเลย นี่คือเวทมนตร์! หม้อนั้นเป็นหม้อวิทยาศาสตร์เวทมนตร์แน่นอน จินนีสามารถอาศัยอยู่ในนั้นได้ คุณสามารถเก็บน้ำชีวิตและน้ำตายไว้ในนั้นได้ พ่อมดช่างฝีมือนั้นสัญญาว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดนี้ในชั้นเรียน
ครูคนที่สามสวมใส่เสื้อคลุมยาวและหมวกเทอร์บานดูเหมือนพ่อมดมากที่สุด เขานำแมว สุนัขตัวเล็ก และกล่องบางอย่างมา
ดี — เขาหันไปหาสุนัข — ชื่อของเธอคืออะไร?
มุชกา (Mushka) — สุนัขตอบด้วยเสียงมนุษย์ทันที
เธออายุเท่าไหร่?
สี่ปี — มุชกาพูดและโค้งคำนับต่อผู้ชมเล็กน้อย
บอกชื่อของเธอด้วย — พ่อมดหันไปหาแมว
บาร์สิก (Barsik) — แมวพึมพำและหันหลังให้
เธอไม่พอใจอะไร บาร์สิก?
มุชกาเลียครีมเปรี้ยวของฉันวันนี้
เธอควรจะอายเก่ง มุชกา! — พ่อมดชี้นิ้วเตือนสุนัข — เธอปล่อยให้บาร์สิกไม่มีอาหารเช้า
ฉันอายจริงๆ — มุชกาหลีกเลี่ยงสายตา — แต่จะทำอย่างไรได้ครีมเปรี้ยวอร่อยมาก
จากนั้นฝาของกล่องก็เปิดออก และหัวงูก็ปรากฏขึ้นมา
มุชกายังกินนมของฉันด้วย — งูพูดและคลานออกจากกล่อง
เด็กๆ หยุดนิ่งด้วยความหวาดกลัว
อย่ากลัว! — พ่อมดพูด — งูตัวนี้ดีและฉลาด เร็วๆ นี้เธอจะสอนสัตว์ของเธอให้พูดด้วยเสียงมนุษย์
ครูคนต่อไปนำเด็กๆ ออกไปยังทุ่งหญ้าหน้าโรงเรียน เขาสวมใส่รองเท้าเดินเร็ว 跺ส้นเท้าและบินขึ้นไปสูงกว่าต้นสน เด็กๆ ตะโกนออกมา พ่อมดบินขึ้นลงลง เร็วช้า อานยาจับตามองการบินที่น่าประหลาดใจของเขา
ในที่สุด พ่อมดใหญ่ก็ก้าวออกมาและพูด:
เด็กๆ เธอได้พบครูทั้งหมดแล้ว ตอนนี้จะมีพักเรียน แล้วเราจะเริ่มเรียนทันที!
และตอนนี้อานยาเพิ่งสังเกตว่ากัตยาหายไปไหน อานยาพบน้องสาวในห้องนอนของโรงเรียน เธอกำลังพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ขณะกลืนน้ำตา
เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? เธอจะไปไหน? — อานยาถามด้วยความประหลาดใจ
ฉันจะไม่สามารถเรียนรู้เวทมนตร์ทั้งหมดนี้ได้! — กัตยาร้องไห้ — ฉันจะไม่สามารถสร้างหม้อวิทยาศาสตร์เวทมนตร์ได้! มันยากมาก!
ไม่เป็นไร! ใจเย็นๆ ครูจะสอนเรา
ฉันกลัวสุนัขและโดยเฉพาะอย่างยิ่งงู! ฉันจะสอนให้พวกมันพูดได้อย่างไร? และบิน? มันน่ากลัวมาก! มันยากมาก! — กัตยายังคงร้องไห้และครวญครวญ
แต่อานยาขัดคำพูดของเธอ:
เธออยากจะเป็นพ่อมดหรือไม่?
ใช่ — กัตยาสะอึกสะอื้น
ถ้าเธออยากจะเป็น ก็แสดงว่าเธอสามารถเป็นได้ การเป็นพ่อมดไม่ง่าย แต่เธอต้องเชื่อมั่นในตัวเอง มาให้มือฉัน ไปเรียนกันเถอะ
จากนั้นระฆังวิทยาศาสตร์เวทมนตร์ก็ดังขึ้นสำหรับชั้นเรียนแรก กัตยาเช็ดน้ำตา ยื่นมือให้อานยา และพวกเขาออกเดินทางไปยังห้องเรียน
เวลาผ่านไป เด็กหญิงทั้งสองคนเรียนในโรงเรียนพ่อมดและทำความก้าวหน้าครั้งแรก พวกเขาสามารถวาดใบไม้น้ำแข็งบนกระจกได้แล้ว เลี้ยงหนูเลี้ยงและสอนให้ตอบ "ใช่" และ "ไม่" สิ่งที่ยากที่สุดคือการสร้างภาชนะวิทยาศาสตร์เวทมนตร์บนวงล้อหัวเชื้อ แต่พี่น้องก็справились กับมันด้วย ในตอนแรกมีเพียงชามเท่านั้นที่ออกมา โค้งและไม่สวยงาม แต่พ่อมดช่างฝีมือนั้นให้กำลังใจพวกเขา: "เริ่มต้นด้วยความยากลำบาก! เรียนรู้ อย่ายอมแพ้ และสิ่งสำคัญที่สุด — เชื่อมั่นในตัวเอง!"
ถึงเวลาเรียนด้วยรองเท้าเดินเร็ว ครูนำทุกคนออกไปยังทุ่งหญ้าเพื่อบิน ขณะที่เขาแสดงวิธีการยึดรองเท้าวิทยาศาสตร์เวทมนตร์บนเท้า อานยาเซ่นหูกัตยา:
เธอกลัวหรือไม่?
ฉันกลัว แต่ฉันเชื่อมั่นในตัวเอง
ฉันก็กลัวเช่นกัน แต่ฉันก็เชื่อมั่นในตัวเองเช่นกัน ดังนั้นทุกอย่างจะสำเร็จสำหรับเรา!
ใช่ เริ่มต้นด้วยความยากลำบาก!
