เม่นน้อยฟือร์กา
11 444

เม่นน้อยฟือร์กา

ผู้เขียน:
เรื่องราวเพื่อการบำบัดด้วยเสียงที่สร้างสรรค์ขึ้นสำหรับเด็กวัยก่อนเรียน เกี่ยวกับเม่นน้อยตัวหนึ่งที่กลัวความมืดมากมาย แต่วันหนึ่งเขาต้องเผชิญหน้ากับความกลัวของเขาเอง

ในป่าสีเขียวหนาแน่นใหญ่โตที่มีต้นไม้หลากหลายชนิด มีเม่นน้อยตัวหนึ่งชื่อว่าฟือร์กาอาศัยอยู่ที่นั่น เขาได้ชื่อนี้เพราะเม่นน้อยตัวแคบนี้กลัวทุกอย่างในโลก และเมื่อเขากลัว เขาจะหดตัวเป็นก้อนเล็กๆ และหายใจออกมาดังๆ

ฟือร์กาเป็นเม่นที่ใจดี เอื้อเฟื้อ และร่าเริง เขาช่วยเหลือแม่และพ่อในทุกๆ เรื่อง และพ่อแม่ก็ดูแลเขาและรักเขาอย่างมาก พ่อแม่มักจะเดินเล่นในป่าเพื่อหาเห็ดและเบอร์รี่ แล้วนำมาบ้าน พ่อแม่มักพยายามช่วยเม่นน้อยให้เอาชนะความกลัวของเขา แม่อ่านเรื่องราวเก่าให้เขาฟังก่อนนอนเกี่ยวกับสัตว์ที่กล้าหาญซึ่งไม่กลัวอะไร ส่วนพ่อพาเขาไปเดินเล่นในตอนเย็นและบอกเขาว่าป่านั้นไม่น่ากลัวเท่าไหร่ แม้แต่ตอนที่เริ่มมืด

แต่ทั้งหมดดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ ฟือร์กาไม่ชอบการเดินเล่นในตอนเย็นในป่า เพราะความกลัวที่รุนแรงที่สุดของเขาคือความกลัวความมืด และเรื่องราวที่แม่อ่านให้เขาฟังไม่ได้ช่วยเลย เพราะหมีที่กล้าหาญในเรื่องราวนั้นแตกต่างจากเม่นน้อยที่ไร้การป้องกัน

แต่วันหนึ่งในฤดูหนาว พ่อแม่ของฟือร์กาไปป่าข้างเคียงเพื่อเก็บเบอร์รี่เรดเบอร์รี่ เพราะป่าใกล้บ้านไม่มีอาหารเหลืออีกแล้ว และพวกเขาปล่อยให้ฟือร์กาอยู่บ้านคนเดียว ก่อนจากไป แม่บอกเม่นน้อย:

วันนี้คือวันที่คุณต้องอยู่บ้านคนเดียว อย่ากลัวอะไรเลย เราและพ่อจะพยายามกลับมาโดยเร็วที่สุด

แม่ค่ะ พ่อค่ะ ขอให้กลับมาก่อนที่มันจะมืด — ฟือร์กาตอบแม่อย่างเศร้าโศก

ทันทีที่พ่อแม่ออกไป ฟือร์กาก็ขึ้นไปนอนบนเตียงและซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม เขากลัวที่อยู่บ้านคนเดียว ไม่นานเท่าไหร่ ข้างนอกก็เริ่มมืด และจู่ๆ ก็มีพายุหิมะเกิดขึ้น พ่อแม่ยังไม่กลับมา ฟือร์กาเริ่มกังวล เขาอยากเห็นแม่และพ่อเร็วๆ เพราะพายุหิมะ บ้านเม่นจึงชื้นและเย็นมาก แสงแดดที่กำลังตกดินเกือบไม่ทะลุเข้ามาในหน้าต่าง ไม่นาน ฟือร์กาก็อยู่ในความมืดเกือบสมบูรณ์

เม่นน้อยกลัวมากขึ้น จินตนาการของเขาวาดภาพที่น่ากลัว ในความมืด เขาเห็นภาพสัตว์ที่ไม่รู้จักที่น่ากลัว เม่นน้อยจำได้ว่าเมื่อนานมาแล้ว เขาได้ยินจากเม่นเพื่อนบ้านชื่อชิชาว่ามีผีและปีศาจที่อาศัยอยู่ในความมืด ฟือร์กากลัวมากขึ้นไปอีก เขาเริ่มเรียกแม่ แต่แม่ไม่มา ฟือร์กาลงจากเตียงและซุกตัวเข้าไปในมุมห้องที่ไกลที่สุด นั่งลงและกลัว ฟันของเขากัดกันดังๆ และความน่ากลัวทั้งหมดหมุนวนในหัวของเขา

ในเวลาเดียวกัน ในบ้านข้างเคียง เม่นชิชาก็อยู่บ้านคนเดียวเช่นกัน เขาไม่กลัวเลย แต่นั่งอยู่ที่หน้าต่างและมองอย่างหลงใหลที่เกล็ดหิมะที่ตกลงมา เขาได้ยินเพื่อนฟือร์กาเรียกแม่ และฟันของเขากัดกันดังๆ เขาจึงตะโกนไป:

เฮ้ ฟือร์กา ทำไมคุณถึงสั่นไหว? เธอเป็นคนขี้ขลาด ทำไมคุณถึงกลัวขนาดนี้

ง่ายสำหรับคุณที่จะพูด ชิชา — ฉันตอบ — คุณไม่เคยกลัวอะไรเลย แต่ฉันกลัวความมืดมากที่สุด คุณเองก็บอกฉันเกี่ยวกับปีศาจที่น่ากลัวและสัตว์ป่าที่น่ากลัวในตอนกลางคืน ช่วยฉันสิ บอกฉันว่าจะเป็นคนกล้าหาญได้อย่างไร ฉันไม่รู้วิธีทำตัวเหมือนวีรชนในเรื่องราวเลย

อ๊ะ เธอเนี่ย! คนโง่ ทำไมต้องซุกตัวในมุมและหายใจออกมาดังๆ เพราะกลัว — ชิชาตะโกน — ฉันมักจะอยู่บ้านคนเดียว แม่กับพ่อทำงานในป่าข้างเคียง แต่เธอทำตัวเหมือนเด็กเล็ก เหมือนเด็กที่ร้องไห้ธรรมดา แต่ฉันรู้ว่าจริงๆ แล้วเธอไม่ใช่แบบนั้น ทำไมเธอถึงร้องไห้เพราะความมืด

เม่นน้อยฟือร์การู้สึกอับอายที่เพื่อนชิชาเรียกเขาว่าเด็กที่ร้องไห้ เขารวบรวมความกล้าหาญที่เหลืออยู่สุดท้ายและพูดว่า:

ไม่ ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาดและไม่ใช่เด็กที่ร้องไห้ ใช่ บางครั้งฉันกลัวมาก แต่นั่นเป็นเพราะว่าฉันมีจินตนาการที่อุดมสมบูรณ์ และเมื่อฉันอยู่ในความมืด ฉันก็เริ่มจินตนาการเรื่องน่ากลัวต่างๆ

ถูกต้องแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะกลัวความมืดธรรมดา — ชิชาพูด เมื่อเขาตระหนักว่าเขาเองที่ทำให้ฟือร์กากลัว — ฟังนะ ออกมาจากมุมเสีย แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูว่าหิมะตกลงมาสวยงามแค่ไหน และฉันจะโบกมือให้คุณจากหน้าต่างของฉัน และมันจะเป็นเหมือนว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว หรือคุณยังกลัวอยู่ เหมือนเด็กเล็ก ไม่มีเหตุผลที่จะกลัว คุณเป็นผู้ใหญ่แล้ว แม่กับพ่อเชื่อใจคุณให้ดูแลบ้านเหมือนผู้ใหญ่

ขณะที่ชิชาพูด ฟือร์กาก็ได้รับความมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ เขาตระหนักว่าเขาไม่สามารถทำให้แม่กับพ่อผิดหวังและซุกตัวในมุมได้ เพราะพวกเขาคิดว่าเขาเป็นผู้ใหญ่พอที่จะปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวในบ้านทั้งหลัง เม่นน้อยรู้สึกอับอายที่เขากลัวความมืดธรรมดา และชิชาก็อยู่บ้านคนเดียวเหมือนกัน แต่เขาไม่กลัว ไม่สั่นไหว

ฟือร์กาปิดตาและจินตนาการว่าห้องนั้นไม่มืด แต่สว่าง เขาจำบ้านทั้งหลังได้อย่างละเอียด และทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเบาสบาย ความกลัวของเขาก็หายไป เม่นน้อยดีใจและเริ่มวิ่งไปมาในห้อง มองเข้าไปในมุมที่มืดที่สุดและตะโกน "ยูเรก้า ฉันไม่กลัว! ไปให้ไกลเสีย ความน่ากลัว ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วและฉันไม่เชื่อในเธอ"

เมื่อฟือร์กาเข้าไปที่หน้าต่างในที่สุด เขาก็รู้แน่นอนว่าไม่มีผีในบ้าน เขาหัวเราะและมองออกไปนอกหน้าต่าง

ที่นั่นเขาเห็นชิชา ซึ่งกำลังโบกมือให้เขาอย่างมีความสุข

เหมือนด้วยเวทมนตร์ พายุหิมะก็หยุดลงทันใดนั้น และบนท้องฟ้า ดวงดาวก็ส่องแสงสว่างอย่างสดใส ฟือร์กาเห็นจากหน้าต่างว่าแม่กับพ่อกำลังเดินเข้ามาหาบ้าน

สวัสดี ฟือร์กา ขอโทษที่เราไม่ได้กลับมาก่อนที่มันจะมืด — แม่พูดเมื่อเข้ามาในบ้าน — เราเพิ่งจะเก็บของเสร็จ พายุหิมะก็เริ่มขึ้น มันเลยทำให้เราล่าช้า

ลูกชาย เธอไม่ได้กลัวความมืดมากนัก — พ่อถาม — เราเร่งรีบกลับมาเร็วๆ

แม่ค่ะ พ่อค่ะ คุณจะไม่เชื่อหรอก แต่ตอนนี้ฉันไม่กลัวอะไรในโลกแล้ว

เธอเก่งมากจริงๆ — พ่อแม่กอดเขา — นี่หมายความว่าเธอเป็นผู้ใหญ่จริงๆ แล้ว

เวลาผ่านไปมากมายนับตั้งแต่ฟือร์กาเอาชนะความกลัวของเขา แต่เขายังคงจำวันนั้นเมื่อเขาอยู่คนเดียวในพายุหิมะและสามารถเป็นผู้ใหญ่ได้ ตอนนี้ ฟือร์กามักช่วยเหลือพ่อแม่ดูแลบ้านและอยู่คนเดียว และการเดินเล่นกับพ่อในตอนเย็นในป่าก็กลายเป็นสิ่งที่เขาชอบมากที่สุด

นิทาน เม่นน้อยฟือร์กา มีให้ในรูปแบบ FB2 สำหรับโทรศัพท์ แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์ และเครื่องอ่านอีบุ๊ก.
นิทานที่คล้ายกัน
เรื่องของโคโลบอคที่หาเพื่อนบนเว็บไซต์อินเทอร์เน็ต
เรื่องของโคโลบอคที่หาเพื่อนบนเว็บไซต์อินเทอร์เน็ต
โคโลบอคก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน เขาจึงตัดสินใจสมัครเว็บไซต์หาคู่ และทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้นจากตรงนี้ นิทานสอนใจสมัยใหม่เกี่ยวกับโคโลบอคที่หาเพื่อนทางอินเทอร์เน็ต
5 805 10
วันที่กระต่ายและหมาป่าสลับหางกัน
วันที่กระต่ายและหมาป่าสลับหางกัน
นิทานสอนใจร่วมสมัยเกี่ยวกับกระต่ายและหมาป่าที่ตัดสินใจสลับหางกัน แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?
31 900 12
เรื่องราวของเจ้าหญิงและมังกร
เรื่องราวของเจ้าหญิงและมังกร
นิทานสมัยใหม่เกี่ยวกับเจ้าหญิงคนหนึ่งที่กลัวมังกรตัวน่ากลัวมาก แต่วันหนึ่งเธอก็เอาชนะความกลัวและตัดสินใจไปเยี่ยมมังกร... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพใหม่
12 400 12
นิทานเรื่องพายสามชิ้น
นิทานเรื่องพายสามชิ้น
กษัตริย์ได้สั่งให้ลูกสาวทั้งสามของพระองค์อบพายมาคนละชิ้นเพื่อวันเกิดของพระองค์ เจ้าหญิงสองคนทำตามคำสั่ง แต่คนที่สองกลับมามือเปล่า จากนิทานเรื่องนี้คุณจะได้รู้ว่าเพราะเหตุใด
5 405 10

ต้องการรับการแจ้งเตือนเกี่ยวกับนิทานเรื่องใหม่หรือไม่?

↑