เด็กหญิงอีราเดินไปหาคุณยาย

ที่ขอบหมู่บ้าน ในบ้านอิฐมีเด็กหญิงชื่ออีราอาศัยอยู่กับแม่ของเธอ หมู่บ้านตั้งอยู่ไม่ไกลจากเมืองใหญ่และเป็นสถานที่ที่สวยงาม ในป่าหนาแน่นมีเห็ดมากมาย และในทุ่งหญ้าหน้าป่ามีสตรอว์เบอร์รี่เล็กๆ ลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่านขอบหมู่บ้านไหลลงสู่ทะเลสาบเล็กๆ ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของเป็ดและมีหงส์ขาวสองตัวบินมาเยี่ยม ดังนั้นในวันหยุดจึงมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากชอบมาพักผ่อนในหมู่บ้านนี้

วันหนึ่ง แม่ขอให้อีราไปส่งยาและอาหารที่จำเป็นให้คุณยาย คุณยายของอีราอาศัยอยู่ในหมู่บ้านอีกด้านหนึ่งของป่า และระยะทางไม่ไกลนัก

แม่:

อีรา ลูกสาวของแม่ คุณยายป่วยแล้ว ไปผ่านป่าสิ ส่งยาให้เธอ

อีรา:

แม่ค่ะ อีราไม่อยากไปเลย ขณะนี้การ์ตูนที่อีราชอบจะเริ่มขึ้น และหลังจากนั้นอีรากับเพื่อนๆ อยากไปที่ทะเลสาบ

แม่:

ไปเสิ ใช้เวลาไม่นาน พอกลับมาแล้วลูกจะได้ไปเล่นกับเพื่อนๆ ได้

อีราสวมรองเท้ายางสีชมพูลายจุดที่ชอบ สวมเสื้อกันฝนสีชมพู เอายาและอาหารไป แล้วออกจากบ้าน เธอต้องเดินผ่านไร่นา จากนั้นเดินผ่านป่าเล็กน้อย ตามริมลำธาร ผ่านทะเลสาบ เธอเดินไปแล้วอยู่กลางไร่นา เมื่อได้ยินเสียง:

หนูน้อย:

เด็กหญิงค่ะ ช่วยฉันหน่อย มีคนโยนถุงมาและมันปิดทางเข้ารูของฉัน และลูกหนูอยู่ข้างในนั้น พวกมันจะตายถ้าไม่มีฉัน

อีรา:

โอ้ หนูน้อย ฉันต้องรีบไปหาคุณยาย ไม่เช่นนั้นฉันจะไม่ทันกลับไปหาเพื่อนๆ

แต่อีราก็เงยหน้าขึ้น เอาถุงออกมา และเดินต่อไป เธอเดินเข้าไปในป่า และได้ยินเสียงครวญครวญ:

ต้นเบิร์ช:

สวัสดีเด็กหญิง อย่ากลัวนะ ฉันคือต้นเบิร์ช ช่วยฉันหน่อย ในฤดูใบไม้ผลิ คนเก็บน้ำเหล้าจากฉัน ทำให้เกิดรอยตัดและตอกตะปู น้ำเหล้าไหลออกมาจากฉันตลอดเวลา มันเป็นเหมือนเลือดของฉัน ฉันอาจจะตายได้

อีรา:

ขอโทษนะ ต้นเบิร์ช ฉันต้องรีบไป

แต่อีราเห็นใจต้นเบิร์ช เธอดึงตะปูใหญ่ออกจากลำต้นด้วยความยากลำบาก แล้วเดินต่อไป

อีรา:

ฉันจะเก็บดอกไม้ให้คุณยาย

ต้นโอ๊ก:

อย่าเก็บดอกไม้นะเด็กหญิง ในขณะที่เธอเดินไปหาคุณยาย ดอกไม้จะเหี่ยวตาย และดอกไม้หลายชนิดที่เธออยากเก็บนั้นหายากในป่าของเราแล้ว

อีราคิดถึงคำพูดของต้นโอ๊ก และจึงไม่เก็บดอกไม้ เธอเดินไปพร้อมกับร้องเพลงโปรดของเธอ จนกระทั่งมาถึงลำธารในป่า ตลิ่งของมันนุ่มและเป็นโคลน ยากที่จะข้าม

อีรา:

เฮ้ย บีเวอร์ สร้างสะพานให้ฉันข้ามลำธารหน่อย ฉันต้องรีบไปหาคุณยาย

บีเวอร์:

สวัสดีเด็กหญิง ฉันจะช่วยเธอ แต่เธอต้องสัญญากับฉันว่าจะช่วยเอาขยะออกจากลำธาร คนโยนของมากมายลงมา เช่น กระป๋องอาหารกระป๋อง ขวด และยางมะตอย ทั้งหมดนี้เป็นพิษต่อน้ำ เราบีเวอร์ต้องทุกข์ทรมาน และปลาที่ว่ายน้ำในลำธารก็เช่นกัน

อีรา:

ตกลงนะ บีเวอร์ ฉันคนเดียวไม่ไหว แต่ฉันจะชวนเพื่อนๆ ของฉันมาช่วยเธอและปลาต่างๆ

บีเวอร์ช่วยให้อีราข้ามลำธาร และเธอเดินต่อไป เธอได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือเสียงแหลม เห็นนกตัวเล็กบินอยู่เหนือหญ้าหนาแน่นและร้องไห้ดัง

อีรา:

เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมเธอถึงร้องไห้ดังขนาดนี้

นกตัวเล็ก:

ช่วยฉันหน่อยเด็กหญิง ฉันไม่ไหวเอง ลูกนกของฉันตกจากรัง และมีสุนัขจิ้งจอกอยู่ใกล้ๆ มันจะหาเห็นและกินลูกนกของฉัน

อีรา:

โอ้ นกน้อย วันนี้ทำไมทุกคนถึงต้องการความช่วยเหลือจากฉัน

อีราเห็นใจลูกนกและแม่นก เธอหาลูกนกตัวเล็กในหญ้าหนาแน่น ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ และใส่ลูกนกลงในรัง

นกตัวเล็ก:

ขอบคุณมากเด็กหญิง

อีราเดินต่อไป ไม่สังเกตเห็นกิ่งไม้ สะดุดและล้ม บาดเจ็บที่ขา

อีรา:

ขวดแตกมาจากไหนในป่า

และเห็นกระต่ายตัวเล็กนั่งอยู่ใต้ต้นสน ร้องไห้อย่างขมขื่น

อีรา:

เกิดอะไรขึ้นกับเธอ กระต่าย

กระต่าย:

ตั้งแต่เช้า ฉันนอนอยู่ใต้ต้นสน แสงแดดส่องผ่านกิ่งไม้และอุ่นขนของฉัน แล้วมีบางอย่างหนักตกลงมาบนฉัน แล้วอีกครั้ง และอีกครั้ง มันตกบนหน้าและเท้าของฉัน นักท่องเที่ยวเล่นแบบนี้ พวกเขาพักผ่อนแล้วตัดสินใจเล่น พวกเขาทิ้งขยะมากมาย แม้กระทั่งทำให้ขวดแตก และไม่ดับไฟ ดีที่ฝนตกมา ไม่เช่นนั้นจะเป็นหายนะ

อีรา:

ต้องเก็บเศษแก้วไว้ สัตว์อื่นๆ อาจจะบาดเจ็บ

อีราเก็บขวดแตก ฝังไว้ในหลุม และเดินต่อไป เธอออกจากป่าไปยังทะเลสาบ และเห็นหงส์สองตัว แต่เมื่อก่อนหงส์ขาวสะอาด แต่ตอนนี้ขนของมันเปลี่ยนเป็นสีเทา

อีรา:

โอ้ หงส์ เกิดอะไรขึ้นกับขนของเธอ

หงส์:

อีรา เราชอบบินมาที่ทะเลสาบนี้ทุกปี แต่พวกเขาสร้างโรงงานใหญ่ที่นี่ ซึ่งปล่อยสารพิษลงในทะเลสาบ ปลาที่นี่หายากลง และน้ำก็สกปรก ตอนนี้เราต้องหาบ้านใหม่สำหรับครอบครัวของเรา

อีราเศร้า เพราะเธอและเพื่อนๆ ชอบชมนกสวยๆ พวกมันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวของหมู่บ้าน เด็กหญิงเศร้า และเดินต่อไป ในที่สุด อีราเห็นหลังคาบ้านในระยะไกล นี่คือหมู่บ้านที่คุณยายของเธออาศัยอยู่ ในทุ่งหญ้าหน้าหมู่บ้าน อีราพบหมาป่า ที่นอนอยู่บนหญ้าและคำรามเสียงเศร้า

อีรา:

เกิดอะไรขึ้นกับเธอ สีเทา

หมาป่า:

ฉันอยากไปถึงคุณยายของเธอก่อน แต่ท้องฉันป่วย ไม่นานมานี้ฉันยังเป็นสัตว์ที่มีความสุขและอ้วน แต่อาหารในป่าหมดไป เมื่อวานฉันจับแพะในไร่ข้างเคียง กินอาหารเย็นอย่างอิ่ม แพะตัวนั้นกินหญ้าในไร่ไกลของสหกรณ์ และพวกเขาเพิ่งฉีดสารเคมี ฉันจะไปในป่าหาสมุนไพรรักษาโรค

อีรา:

ระวังตัวในป่านะ หมาป่า เมื่อวานนักท่องเที่ยวทิ้งขยะเยอะแยะและทำให้ขวดแตกมากมาย

หมาป่า:

ขอบคุณ

หมาป่าถอนใจเศร้า และเดินไปด้วยหัวเหนี่ยว อีราอยากจะผ่านป่าเบิร์ชเล็กน้อย แต่ไม่ทันเดินไปสองสามก้าว เห็นหมีนั่งอยู่บนตอไม้

อีรา:

สวัสดี หมีตัวโหลก ทำไมเธอถึงอยู่ในไร่ ไปในป่าเสิ

หมี:

สวัสดีเด็กหญิง ฉันกลัวที่จะไปในป่า เมื่อวานมีคนไม่ดับไฟในป่า และฉันเกือบจะไหม้ ทุกคนรู้ว่าในสภาพอากาศแห้งและลมแรงแบบนี้ ห้ามจุดไฟในป่า อาจจะเกิดไฟไหม้ได้ ตอนนี้ฉันกลัวที่จะกลับไป ฉันไม่อยากไหม้ในไฟ ป่าข้างเคียงถูกตัดไม้ และต้องเตรียมที่อยู่สำหรับฤดูหนาว

อีรา:

ดูแลตัวเองนะ มิชา

หมี:

ไม่มีทางเลือก ฉันจะกลับไปในป่า หวังว่าจะรอดฤดูหนาวได้

หมีเดินเข้าไปในป่าหนาแน่น และอีราออกจากป่าเบิร์ชเล็กน้อย และพบสุนัขจิ้งจอก

อีรา:

สวัสดี จิ้งจอกน้อย เธอทำอะไรอยู่ที่นี่

สุนัขจิ้งจอก:

ฉันกำลังคิดว่าจะหาอาหารได้จากไหน ฉันไม่ได้กินตั้งแต่เช้าเมื่อวาน ในป่าไม่มีอะไรให้กินแล้ว ฉันต้องไปที่โรงนาของบ้านไกลๆ

อีรา:

โอ้ จิ้งจอกน้อย ฉันเห็นใจสัตว์ของเธอ คนไม่คิดว่าสัตว์ต้องทุกข์ยากแค่ไหนในธรรมชาติ มันยากมากที่จะอยู่ท่ามกลางขยะ และป่าก็มีน้อยลงเรื่อยๆ เราไม่คิดด้วยซ้ำว่าเราทำให้เกิดความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมเท่าไหร่

ทั้งหมด:

คนเอ๋ย จงคิดดู
เธอไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกนี้
นกและสัตว์ทั้งหมด ร้องไห้ด้วยเสียงเดียว
ช่วยลูกหลาน ป่า และไร่นา
อย่าจุดไฟ และอย่าสร้างโรงงาน
ให้เราได้มีชีวิตที่มีความสุข
การศึกษาที่บ้าน