ในเมืองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้ทะเล มีเด็กชายชื่อเจนียาอาศัยอยู่ เขาใช้เวลาว่างทุกนาทีที่ทะเล เขาแค่นั่งและมองดูคลื่นที่ไหวเคลื่อน เขาชอบเสียงคลื่นลูกใหญ่มาก เจนียาฝันว่าเมื่อเขาโตขึ้นเขาจะกลายเป็นกัปตันที่กล้าหาญและจะแล่นเรือข้ามทะเลและมหาสมุทรอย่างกล้าหาญ
เด็กชายมักจะขาดเรียน พ่อแม่พยายามอธิบายให้เขาเข้าใจว่าการเรียนเป็นเรื่องสำคัญมาก แต่เขาไม่อยากฟังใครเลย และเมื่อเจนียาจบการศึกษาด้วยคะแนนที่ต่ำมากในใบประกาศนียบัตร เขาก็ไม่ได้เสียใจมากนัก เพราะเขาคิดว่าลูกเรือไม่ต้องการวิทยาศาสตร์เหล่านี้ แต่เขาคิดผิด
เมื่อเด็กชายมาถึงท่าเรือเพื่อเข้าร่วมทีมเรือลำใดก็ตาม พวกเขาก็หัวเราะเยาะเขา ปรากฎว่าเพื่อที่จะกลายเป็นลูกเรือธรรมดาต้องผ่านการฝึกอบรมที่จริงจัง
เจนียาพยายามสมัครเข้าสถาบัน แต่ด้วยคะแนนดังกล่าว ไม่มีสถาบันใดรับเขา และเขาก็ยังคงเป็นคนที่ไม่จบการศึกษา และความฝันของเขาที่จะกลายเป็นลูกเรือจริงๆก็จบลง แต่เขาไม่เลิกมาที่ทะเลทุกวัน
วันหนึ่งที่ท่าเรือ เขาเห็นสาวงามที่ไม่รู้จัก ดวงตาของเธอเป็นสีเดียวกับทะเล ดังนั้นเจนียาจึงตกหลุมรักเธอทันที เขาเข้าไปและแนะนำตัวกับสาวคนนั้น ชื่อของเธอคือมาเรีย ปรากฎว่าเธอกำลังเรียนจิตรกรรมและเธอชอบวาดทะเลมาก
คนหนุ่มสาวรักกันและแต่งงานกันในไม่นาน ไม่นานหลังจากนั้นพวกเขาก็มีลูกชาย แต่สงครามก็มาถึง และพวกเขาก็รับคนทั้งหมดเข้าทีมเรือ เจนียาตัดสินใจว่าตอนนี้ความฝันของเขาจะสำเร็จแน่นอน เขาไปที่ท่าเรือเพื่อลงทะเบียนเข้าทีม มาเรียตกใจมาก เธออยู่คนเดียวกับเด็กเล็กๆ ในขณะที่ผู้ให้เลี้ยงครอบครัวทิ้งพวกเขา
ขอร้องเธอ คิดดีๆสิ
มาเรียร้องไห้
เธอไม่เข้าใจ...นี่คือความฝันของชีวิตของฉัน ตั้งแต่เด็กฉันอยากเป็นลูกเรือ แต่พวกเขาไม่รับฉัน ฉันไม่สามารถพลาดโอกาสนี้ได้
เจนียาเก็บกระเป๋าและจากไป พวกเขารับเขาเข้าทีมเป็นลูกเรือ และในวันเดียวกันนั้นเรือก็ออกเดินทาง เจนียาดีใจมาก เขาอยู่ในการแล่นเรือนานมาก เวลาผ่านไป ในสามปีที่เขาใช้ในการแล่นเรือ เขาไม่เคยลงจากเรือแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ใช่เพราะเขาไม่สามารถ แต่เพราะเขาไม่อยากจะ เขาลืมภรรยาและลูกชายของเขาไปเสียแล้ว
แต่มาเรียไม่ลืมสามีของเธอ เธอถามเพื่อนลูกเรือว่าเขาเป็นอย่างไร เธอรู้ว่าเรือที่สามีของเธออยู่จะเข้าท่าเมื่อไร และเธอก็มาที่ท่าเรือและมองสามีและพ่อของลูกชายของเธอจากไกล เธอรักเขามาก ดังนั้นเธอจึงยอมรับการเลือกของเขา
วันหนึ่ง เรือที่เจนียาเป็นลูกเรือถูกโจรสลัดโจมตี พวกเขาจับเรือ และทิ้งลูกเรือทั้งหมดลงทะเล เจนียาว่ายน้ำนานและสุดท้ายก็สามารถไปถึงชายฝั่งด้วยกำลังสุดท้ายของเขา เขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ไม่มีเมืองใกล้เคียง เขาตัดสินใจอยู่บนชายฝั่ง เพราะเขาแน่ใจว่าเพื่อนร่วมงานของเขาจะมาหาเขา
แต่ลูกเรือที่รอดชีวิตไม่รีบร้อนที่จะหาลูกเรือ พวกเขาไปโรงพยาบาลก่อน ที่ซึ่งพวกเขาได้รับการตรวจสอบ จากนั้นพวกเขาก็อยู่กับครอบครัวของตัวเอง เพราะพวกเขาทั้งหมดได้รับเวลาพักผ่อน และเพียงมาเรียเท่านั้นที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอจึงออกไปหาสามีของเธอ เธอขอเรือมอเตอร์จากเพื่อนและเริ่มค้นหาในพื้นที่ใกล้เคียงกับสถานที่ที่เรือถูกโจมตี สัปดาห์ต่อมา เธอก็พบเจนียา เขาหิวโหยและอ่อนแอลง
เมื่อเขาเห็นเรือที่เข้ามาหาเขาจากชายฝั่ง เขาก็ดีใจมาก และเมื่อเห็นมาเรียในเรือ เจนียาก็วิ่งไปหาเท้าของเธอและเริ่มขอโทษ เธอให้อภัยเขา และพวกเขาก็กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตคือครอบครัว
คนที่เรารักจะไม่ทิ้งเราในยามลำบาก แม้ว่าเราจะทำร้ายหรือทิ้งพวกเขาไปเมื่อก่อน เหมือนกับตัวละครในเรื่องนี้
