ฉันไม่กลัวการฉีดวัคซีน!

ในป่าที่ห่างไกลมากมาย บนขอบป่าที่แดดส่องถึง มีครอบครัวกระต่ายอาศัยอยู่: พ่อกระต่าย แม่กระต่าย และลูกกระต่ายน้อย

ลูกกระต่ายคนโตชื่อโคลย่า เขาเป็นเด็กซนและสุดซ่า แต่เขาดูแลน้องสาวของเขาเสมอ ชื่อว่ามาเนีย และอันยา อันยาเป็นเด็กกล้าหาญและไม่เคยกลัวสุนัขจิ้งจอกหรือหมาป่า บ่อยครั้งที่เธอและพี่ชายกระต่ายโคลย่าเล่นในทุ่งหญ้าและล้อเลียนสัตว์ล่า

แล้วพวกเขาก็วิ่งหนีไปในทิศทางต่างๆ อย่างรวดเร็ว จนกระทั่งนักล่าหลงทาง มาเนียนั้นเป็นเด็กสุภาพและกลัวน้อยหน่อย เธอชอบใช้เวลากับลูกกระต่ายที่อายุมากกว่าเธอ แต่เธอมักจะอยู่ห่างจากเกมที่อันตราย

สัตว์ทั้งหมดในป่าอาศัยอยู่อย่างสันติสุข และพวกเขาสนับสนุนซึ่งกันและกันเสมอ แต่วันหนึ่ง ไวรัสก็เข้าไปในป่า และสัตว์ต่างๆ เริ่มป่วย จากนั้นทุกคนก็ตกใจและกลัว และหมีตัวใหญ่ที่เป็นผู้นำในป่า ได้มอบหมายให้ทุกคนคิดวิธีจัดการกับไวรัส ในขณะที่ยังไม่มีวิธีแก้ไข เขาห้ามเกมทั้งหมดในทุ่งหญ้า ป่าจึงเงียบสงบลง

พ่อกระต่ายทำงานเป็นนักวิทยาศาสตร์วิจัยในป่า เขาเข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าจำเป็นต้องประดิษฐ์วัคซีนเพื่อชนะไวรัส เพื่อให้ทุกคนสามารถเล่นและสนุกสนานในธรรมชาติได้อีกครั้ง เขาทำงานหนักเพื่อสูตรนี้เป็นเวลานาน แต่ในที่สุดเขาก็นำเสนอผลลัพธ์ที่เสร็จสมบูรณ์ในการประชุมป่า สัตว์ทั้งหมดดีใจ และรีบไปฉีดวัคซีน หมีได้แสดงความยินดีกับกระต่ายด้วยการประดิษฐ์นี้

มีคิวยาวสำหรับการฉีดวัคซีน มีผู้อยู่อาศัยในป่นทั้งหมด เม่นยืนอยู่หลังกระรอก และกระรอกยืนอยู่หลังมูส แน่นอนว่าลูกกระต่ายก็มาฉีดวัคซีนเช่นกัน มีเพียงคนเดียวที่ไม่อยู่ในคิวนี้—ลูกกระต่ายมาเนีย เธอกลัวเข็มมากและไม่อยากฉีดวัคซีน

พี่ชายและน้องสาวของมาเนียฉีดวัคซีนอย่างรวดเร็วและไปเล่นกับเพื่อน แม่และพ่อก็ฉีดวัคซีนเช่นกัน พวกเขาแสดงตัวอย่างให้สัตว์อื่นๆ ดู

แต่มาเนียยังไม่ไปฉีด เพราะมันน่ากลัวมาก!

มาเนชกา กระต่ายน้อย คุณต้องฉีดวัคซีน ไม่เช่นนั้นคุณจะไม่สามารถเล่นกับพี่ชายและน้องสาวในทุ่งหญ้าได้!—แม่พยายามโน้มน้าวมาเนีย

แม่ค่ะ คุณไม่เข้าใจหรือ ฉันกลัวมากๆ ฉันจะทำทุกอย่างอย่างซื่อสัตย์ ฉันจะช่วยเหลือในบ้าน ล้างแครอท เก็บของเล่น แต่ขอให้ฉันไม่ต้องฉีดเข็มได้ไหม?—ลูกกระต่ายน้อยขอร้องแม่อย่างเศร้า

ถ้าคุณไม่ฉีดวัคซีนตอนนี้ คุณอาจป่วยด้วยไวรัสที่น่ากลัว และคุณจะไม่มีเวลาเล่นแน่นอน

ไม่เป็นไร! ฉันจะไปเล่นอยู่ดี!—กระต่ายพูดอย่างโกรธและวิ่งออกไปหาพี่ชายและน้องสาว

วันรุ่งขึ้น อย่างที่แม่พูด มาเนียก็ป่วย เธอมีอาการเจ็บคอมากและพูดไม่ได้ด้วยซ้ำ และมาเนียมีไข้สูง และเธอไม่สามารถลุกจากเตียงได้ เธอนอนอยู่ทั้งวัน เศร้า และมองออกไปนอกหน้าต่าง ในทุ่งหญ้าหน้าบ้าน โคลย่าและอันยากำลังเล่นเกมไล่จับ และพ่อกำลังรดน้ำกะหล่ำในสวน แดดส่องถึง นกร้องเพลง

หมอมาแล้ว มาเนีย—แม่มองเข้าไปในห้อง

มาเนียเพียงพยักหน้าเงียบๆ

หมอสัตว์ป่าในป่าคือนกฮูกแก่ชื่อฟิลลิป ซาวโววิช เขาตรวจสอบลูกกระต่ายอย่างระมัดระวัง และสั่งยา เมื่อเขาเตรียมจะไป เขาได้ยินมาเนียเรียกเขาเบาๆ

ฟิลลิป ซาวโววิช บอกฉันหน่อย บางทีฉันอาจฉีดวัคซีนตอนนี้ได้ไหม...—กระต่ายขอร้องเบาๆ

ยังไง คุณไม่กลัวเข็มแล้วหรือ?

ฉันกลัว กลัวมากๆ...แต่ฉันไม่อยากป่วย

อ๋อ เด็กโง่ เธอทำไมไม่ไปฉีดวัคซีนตั้งแต่แรก? เธอทำไมกลัวแบบนี้?

ฉันแค่ไม่ชอบเข็ม—มาเนียสารภาพ

อยากให้ฉันแสดงเคล็ดลับให้ดูไหม?—นกฮูกพูดอย่างลึกลับ

ได้เลย นั่นจะช่วยให้ฉันหลุดพ้นจากความเจ็บป่วยได้

นกฮูกเรียกแม่ของมาเนีย และกระซิบอะไรบางอย่างลงในหูของเธอ แม่เข้ามาหาลูกสาว โอบกอด และพูด:

กระต่ายน้อย ตอนนี้มองเข้าตาแม่เท่านั้น ได้ไหม? นี่จะเป็นเกมของเรา

ได้ค่ะ!—มาเนียกล้าหาญขึ้นมา

ในขณะเดียวกัน หมอจับมือของเธอและทำความสะอาดด้วยสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แต่มาเนียไม่ได้สังเกตเห็นเลย

ตามแม่นะ ลูกสาว

ฉันพร้อมแล้ว แม่!

ฉันไม่กลัวการฉีด!

ฉันไม่กลัวการฉีด!

ฉันจะฉีดอย่างกล้าหาญ!

มาเนียหยุดชั่วครู่ แต่ไม่นาน เธอก็ตัดสินใจและพูด:

ฉันจะฉีดอย่างกล้าหาญ! อาย!—เธอพูดเพียงเท่านี้

แม่ยิ้ม นกฮูกมองเธอและชี้ไป

แม่ค่ะ มาเล่นต่อเถิด ฉันต้องพูดอะไรอีก?

ไม่มีอะไรแล้ว ลูกสาว ไม่ต้องพูดอะไรอีก

แต่ฟิลลิป ซาวโววิช สัญญาว่าจะแสดงเคล็ดลับให้ดู! จริงไหม?—เธอถามหมอ

ฉันแสดงให้ดูแล้ว มาเนีย!—นกฮูกตอบอย่างสนุกสนาน—ดูไหล่ของคุณสิ

มาเนียสังเกตเห็นรอยเล็กๆ จากการฉีดบนไหล่ แต่เธอไม่สามารถเข้าใจว่ามันมาจากไหน

โอ้! มันเป็นอย่างไร?—มาเนียพูดอย่างเฉยๆ—นี่มันเวทมนตร์หรือ?

—ไม่ มาเนชกา นี่คือวัคซีน! คุณไม่ได้สังเกตเห็นว่าฉันฉีดเข็มให้คุณอย่างไร เพราะคุณไม่ได้มองเข็ม แต่ติดใจกับเกมกับแม่ คุณกล้าหาญมากที่ตัดสินใจทำเช่นนี้

ว้าว! ดังนั้นฉันจึงไม่กลัวการฉีดวัคซีนอีกต่อไป?—มาเนียประหลาดใจ

ดูเหมือนว่าใช่!—ผู้ใหญ่หัวเราะตอบ

ดังนั้นฉันสามารถไปเล่นข้างนอกได้แล้ว?—กระต่ายพูดด้วยความหวัง

ยังเร็วเกินไป มาเนชกา วัคซีนต้องใช้เวลา คุณจะรู้สึกดีขึ้นในอีกสองสามวัน—แม่ตอบ

มาเนียผิดหวัง แต่เธอเข้าใจว่าเธอต้องรอสักครู่ และจะดีขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น ทุกวันเธอจะรู้สึกสุขภาพดีขึ้น แม่ไป餞别หมอ ขณะที่ลาจากกัน เขาเตือนเธอ:

ดูแลสุขภาพของมาเนชกาอย่างระมัดระวัง วัคซีนอาจมีผลข้างเคียงเล็กน้อย แต่ไม่จำเป็น สิ่งสำคัญคือไม่ต้องกังวล เพราะนี่เป็นเรื่องปกติ แต่ในไม่ช้า มาเนจะไม่กลัวไวรัสใดๆ อีกต่อไป

ขอบคุณ ฟิลลิป ซาวโววิช คุณเป็นนักเวทมนตร์ที่แท้จริง

เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ มาเนียก็เล่นกับพี่ชายและน้องสาวข้างนอกแล้ว และเธอบอกเพื่อนทั้งหมดว่าไม่มีอะไรต้องกลัวเกี่ยวกับการฉีดวัคซีน คุณแค่ต้องไม่คิดถึงการฉีดและไม่มองเข็ม เธอไม่มีผลข้างเคียงตามที่หมอเรียกมัน

เธอวิ่งไปรอบๆ ป่า และบอกสัตว์ทุกตัวที่เธอพบ: "ฉันไม่กลัวการฉีดวัคซีน!"