นานมาแล้ว ในสถานที่ที่งดงามที่สุดบนโลกชื่อว่าอาลาเนีย มีช่างฝีมือคนหนึ่งที่มีมือมหัศจรรย์อาศัยอยู่ ทุกสิ่งที่เขาสัมผัสก็กลายเป็นสิ่งที่สวยงามอย่างเหลือเชื่อทันที
ช่างฝีมือได้ยินเสียงแม่น้ำเทเร็กที่ไหลเชี่ยวกรรมโหมงุ่มง่าม โยนหินลูกใหญ่ขึ้นมา เขาจับหินลูกหนึ่งแล้วมันก็กลายเป็นม้าน้อยที่ขี้เล่นในมือของเขา
เขาเห็นกิ่งไม้ที่หักลงมาจากลมฤดูใบไม้ผลิที่ร้ายกาจ เขาเอามันขึ้นมาแล้วกิ่งไม้ก็กลายเป็น剑ของนักรบ
เขาเห็นเศษชิ้นส่วนของหม้อดินเผาที่แตกหักจากเด็กหญิงซ่าซ่าน้อยชื่อดเซอร์กา เขาเก็บมันเข้าด้วยกัน และเหมือนการสัมผัสของไม้เท่ห์มหัศจรรย์ เศษชิ้นส่วนก็กลายเป็นนกเล่นนาดเด็กน้อย
ชื่อเสียงของช่างฝีมือแพร่หลายไปทั่วอาลาเนีย ในทุกมุมของแผ่นดินมีตำนานเกี่ยวกับมือมหัศจรรย์ของเขา เขาทำให้ทุกคนมีความสุข แต่เด็กหญิงซ่าซ่าน้อยชื่อดเซอร์กาที่อาศัยอยู่ใกล้เคียง ไม่มีอะไรที่เขาทำได้เพื่อให้เธอประหลาดใจ ช่างฝีมือคิดมานานและตัดสินใจที่จะสร้างตุ๊กตาให้เธอ เพราะเด็กหญิงทั้งหมดชอบเล่นตุ๊กตา
เขาใช้เวลานานในการเดินไปมาในอาลาเนียที่เขียวชอุ่มและเต็มไปด้วยดอกไม้ เพื่อค้นหาวัสดุสำหรับสิ่งประดิษฐ์ที่จะนำความสุขให้กับเด็กหญิงน้อย แต่เขาไม่พบสิ่งที่เหมาะสม เขานั่งลงบนหินขนาดใหญ่บนภูเขา และรู้สึกเศร้า
เขายกหัวขึ้นมองท้องฟ้าสีฟ้า หายใจเอาอากาศของภูเขาคริสตัล และเห็นว่ามีสิ่งบางอย่างกำลังบินมาหาเขา นกนางแอ่นฤดูใบไม้ผลิน้อยปรากฏตัวขึ้นมา มันโยนฟางเล็กน้อยลงในฝ่ามือมหัศจรรย์ของเขา
ช่างฝีมือประหลาดใจ เขาบีบฟางในมือของเขา และตุ๊กตาฟางก็ปรากฏขึ้น เขาไปหาดเซอร์กาน้อยและให้ของขวัญให้เธอ แต่เธอเพียงแต่ฮึกเหิมและพูดว่า "เมื่อฝนฤดูใบไม้ผลิตกลงมา ของเล่นของฉันจะเปียก แล้วฉันจะทำอะไรกับมันได้"
ช่างฝีมือคิดมากและกลับไปที่หุบเขา เขานั่งลงบนหินที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งแม่น้ำเชี่ยวกรรมโยนออกมา และยกสายตาขึ้นไปยังท้องฟ้าสีฟ้าของอาลาเนีย เขาเห็นนกนางแอ่นบินมาหาเขาและนำดินมาให้
ช่างฝีมือคิดมาก เขาบีบดินด้วยนิ้วของเขา และตุ๊กตาดินก็ปรากฏขึ้น เขากลับไปหาดเซอร์กาอีกครั้ง แต่ไม่ได้ผล เด็กหญิงที่ดื้อรั้นพูดว่า "สภาพอากาศในฤดูใบไม้ผลิเปลี่ยนแปลงมาก บางครั้งฝนตกลงมา บางครั้งแดดแรงจนฉันอยากดื่มน้ำ ฉันจะไปเอาน้ำ แล้วลืมตุ๊กตาไว้ในแดด มันจะแตกร้าวและเสื่อมสลาย แล้วฉันจะทำอะไรกับมันได้"
ช่างฝีมือรู้สึกเศร้ามากและเดินไปยังป่า บางทีต้นไม้และหญ้าของอาลาเนียจะให้คำแนะนำเขา ทันใดนั้นเขาได้ยินเสียงนกร้อง เขายกหัวขึ้นและเห็นนกนางแอ่นที่คุ้นเคยอีกครั้ง ครั้งนี้นกนางแอ่นนำผ้ากำมะหยี่มาให้ ช่างฝีมือสร้างตุ๊กตาจากผ้านั้นด้วยความงามที่ไม่ธรรมชาติ
ชุดของเธอเปล่งประกายและแขนของเธอปักแบบลวดลายที่ซับซ้อน เอวของเธอพันด้วยเข็มขัดทอง และบนหัวน้อยของเธอมีหมวกที่มีผ้าใยแมงมุมอ่อนโยน
ช่างฝีมือดีใจกับผลลัพธ์และวิ่งไปหาดเซอร์กาอย่างรวดเร็ว เธอกำลังเล่น เก็บเมล็ดถั่วลงในตะกร้าและฟังการสนทนาของลูกบอลถั่ว เมื่อเห็นตุ๊กตา ดเซอร์กาส่องแสงจากความสุข ตาของเธอส่องประกาย และใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข
เธอกระโดดขึ้นและพูดว่า "ในที่สุดคุณก็ทำสิ่งที่ฉันรอคอยมานาน ฉันสามารถเล่นกับตุ๊กตานี้ได้ทั้งในสภาพอากาศที่ไม่ดีและในความร้อน ไม่มีอะไรที่น่ากลัวสำหรับเธอ ฉันจะเอาใจใส่และรักษาเธอ เพราะคุณใส่หัวใจของคุณลงไป ขอบคุณคุณช่างฝีมือ"
ดเซอร์กาโอบกอดช่างฝีมือและวิ่งไปเล่นกับตุ๊กตา เร็วจนลมฤดูใบไม้ผลิไม่ทันตามเธอ
ช่างฝีมือมองไปรอบ ๆ และหายใจเอาลมหายใจโล่งใจ เขาดีใจที่ทำให้เด็กหญิงน้อยพอใจ หลังจากยืนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รีบกลับไปที่โรงงานของเขา เพื่อสร้างสรรค์ความมหัศจรรย์ต่อไป ซึ่งนำความสุขและความสุขให้กับเด็ก ๆ และผู้ใหญ่
