ไดโนเสาร์ตัวจ้อมปล้นมาเยี่ยมมาชา และวาเนีย

ในป่าลึกบนเกาะที่ไม่มีคนอยู่ สัตว์ป่าหายากได้ซ่อนตัวจากมนุษย์ ในจำนวนนั้นมีไดโนเสาร์ตัวเล็กและแม่ของเขา

ตรงกลางเกาะมีภูเขาเล็กน้อยสูงขึ้นมาพร้อมกับถ้ำ ซึ่งเด็กน้อยถูกห้ามอย่างเข้มงวดที่จะไปที่นั่น ทุกคนในป่ารู้ว่า ใครที่เข้าไปที่นั่นจะไม่กลับมาอีกเลย

ไดโนเสาร์ตัวเล็กรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากว่าในถ้ำนั้นมีอะไรที่ห้ามไม่ให้มองแม้แต่ครั้งเดียว เขาตัดสินใจอย่างมั่นคงที่จะค้นหาทุกอย่างด้วยตัวเอง

วันหนึ่ง สัตว์เด็กๆ กำลังเล่น躲ตาวัว สถานที่ที่สามารถซ่อนตัวได้นั้นเป็นที่รู้จักมานานแล้ว ดังนั้นการเล่นจึงไม่สนุกอีกต่อไป เมื่อทุกคนซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้อีกครั้ง ไดโนเสาร์ตัวเล็กตัดสินใจที่จะซ่อนตัวในถ้ำนั้น

ลูกน้อยถูกความอยากรู้อยากเห็นที่น่าเหลือเชื่อครอบงำ ทุกอย่างรอบๆ ดูลึกลับมาก ยิ่งเขาเดินลึกเข้าไปมากเท่าไหร่ก็ยิ่งน่าสนใจมากขึ้นเท่านั้น ปรากฏว่าในถ้ำนั้นมีชีวิตที่คึกคักอยู่! มีแมลงต่างๆ แมงมุม และค้างคาวอยู่ที่นี่ ขณะที่ไดโนเสาร์ตัวเล็กกำลังมองเพดาน เขาสะดุดและตกลงไปข้างล่าง

เมื่อเขาตื่นจากความกลัวและเปิดตา เขารู้สึกประหลาดใจมาก เขาพบว่าตัวเองอยู่บนทุ่งหญ้าที่สวยงามเหมือนในนิทาน ล้อมรอบด้วยต้นไม้ที่ไม่เหมือนกับที่ขึ้นในป่า มีเบอร์รี่สีแดงมากมายในหญ้า ซึ่งสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักกำลังเก็บ

วาเนีย และมาชา ―พี่ชายและน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง―กำลังเก็บสตรอว์เบอร์รี่ พวกเขาหัวเราะดังๆ เล่าเรื่องราวที่น่าสนใจให้กันฟัง

มาชาเป็นคนแรกที่เห็นไดโนเสาร์

วาเนีย! วาเนีย! นี่คืออะไร? ―เธอชี้ไปที่สัตว์ ―ไดโนเสาร์?

ไม่ได้เลย มาชา! ไดโนเสาร์ที่นี่มีอะไร? เราอ่านเกี่ยวกับพวกมันแล้ว ไดโนเสาร์สูญพันธุ์ไปนานแล้ว ―วาเนียตอบโดยไม่หลุดตาจากเบอร์รี่

ถ้าพวกมันสูญพันธุ์ไปแล้ว แล้วใครกำลังยืนอยู่ข้างต้นเบิร์ช? ―มาชาพูดด้วยความประหลาดใจ

วาเนียไม่เต็มใจที่จะเลื่อนสายตาจากเบอร์รี่ไปที่ต้นเบิร์ช และเขาหยุดนิ่ง

มาชา ซ่อนตัวในหญ้า ―เขาสั่งเสียงเบา ―เราจะสังเกตการณ์มัน!

ไดโนเสาร์ที่อยากรู้อยากเห็นเดินเข้าหาเด็กๆ ที่กลัว ใบหน้าของเขาส่องแสงด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร เด็กๆ เริ่มสังเกตสัตว์ที่ผิดปกติและแม้แต่เลียบมัน เพราะมันดูเป็นมิตรมาก

มาชา คิดดูสิ เมื่อกลับมาจากวันหยุดแล้วไปโรงเรียน เราจะเล่าเรื่องไดโนเสาร์ให้เพื่อนฟัง ไม่มีใครจะเชื่อ! ―วาเนียพูดด้วยการหัวเราะ

อ๊ะ น่าเสียดายที่ไม่ได้นำกล้องมา จะมีหลักฐาน ―มาชาถอนใจ

เด็กๆ ชอบไดโนเสาร์ตัวเล็กมาก พวกเขาให้อาหารเขาด้วยสตรอว์เบอร์รี่ และให้น้ำจากน้ำพุจากขวดน้ำ เขาไม่เคยลิ้มรสเบอร์รี่อร่อยเช่นนี้มาก่อน

เด็กๆ เริ่มเล่นกับไดโนเสาร์ตัวเล็ก เขาให้พวกเขาขี่บนหลังของเขา และหางยาวของเขากลายเป็นสไลเดอร์ มันสนุกและเต็มไปด้วยความสุข! แต่ไม่นานความเหนื่อยก็มาถึง

วาเนีย และมาชา ตัดสินใจนั่งในเงาของป่าและกินขนมปังที่ย่าอบตั้งแต่เช้า ในป่าอากาศเย็นสดชื่นและสุขสำราญ นกร้องเพลงอย่างเป็นมิตร

ไดโนเสาร์ตัวเล็ก คุณชอบขนมปังไหม? ―มาชาถาม โดยตั้งใจจะเลี้ยงคนรู้จักใหม่ และวาเนียเริ่มเล่าเรื่องเกี่ยวกับนก ว่าใครร้องเพลงและอย่างไร

ขณะที่วาเนียกำลังหลับ เขาได้ยินเสียงย่า

หลานชาย ถึงเวลาลุกแล้ว! ดวงอาทิตย์จะขึ้นสูงเร็วๆ นี้ เราต้องไปเก็บเบอร์รี่ตอนนี้ ตอนนี้ยังเย็นอยู่

วาเนียนั่งบนเตียง ถูตาของเขา มาชานั่งตรงข้ามบนโซฟา และเปียหาง หนังสือเกี่ยวกับไดโนเสาร์วางอยู่บนตู้ข้างเตียง ซึ่งพวกเขาอ่านสลับกันก่อนนอน

สวัสดีตอนเช้า มาชา ―วาเนียพูด ―ฉันฝันว่าไดโนเสาร์ คิดดูสิ?

สวัสดีตอนเช้า วาเนีย! ―มาชาตอบ ―แปลก ฉันก็ฝันว่าไดโนเสาร์เหมือนกัน

เด็กๆ หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

พวกจอมปล้น อาหารเช้าอยู่บนโต๊ะแล้ว! ―ย่าพูด ―ขนมปังกำลังเย็นลง ถึงเวลาไปป่าแล้ว ไม่เช่นนั้นจะร้อน

เด็กๆ เตียงเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว และวิ่งไปล้างหน้า จากนั้นอาหารเช้าบนระเบียงด้วยขนมปังอร่อยร้อนและนมสด พวกเขาเอากระเป๋าสำหรับเบอร์รี่ และออกจากบ้านพร้อมกับย่า

มาชา คิดดูสิ ฝันของเราเป็นจริง เราไปเก็บเบอร์รี่ มีขนมปังในกระเป๋า ถ้าเราจะได้พบไดโนเสาร์ตัวเล็ก! ―วาเนียพูดกับน้องสาวเมื่อพวกเขาออกไปข้างนอก

วาเนีย คิดว่าไดโนเสาร์ตัวเล็กชอบขนมปังไหม?

มาชา และวาเนีย เดินตามย่า และหัวเราะอย่างสนุกสนาน