ในเช้าวันฤดูหนาวอันเร็วๆ วันที่ 21 ธันวาคม ฉันและโพลีนาตื่นขึ้นในห้องของเรา ฉันล้างหน้าและเริ่มเก็บเตรียมกระเป๋า โพลีนามาหาฉันและถาม:
วีโอวา! หมวกไหนดูดีกว่า สีขาวหรือสีชมพู?
ใส่หมวกสีขาวสิ
ฉันพูด
ในที่สุด เราก็เตรียมตัวและไปโรงเรียน ระหว่างทางเราได้ยินเสียงกรีดร้องจากกองหิมะขนาดใหญ่ ฉันเดินเข้าไป แต่ไม่เห็นอะไร เดินเข้าไปใกล้ขึ้นและพบลูกสุนัขตัวเล็กๆ ตอนแรกฉันไม่สังเกตเห็นมัน มันสีขาวเหมือนกองหิมะนั้น โพลีนาเอาลูกสุนัขขึ้นมาและพูด:
น่าสงสาร! คงจะไม่มีเจ้าของแน่ วีโอวา เราเอามันไปบ้านเราได้ไหม?
เธอพูดอะไรอยู่?
ฉันพูด
พ่อแม่เราจะไม่อนุญาต!
แล้วถ้าพวกเขาอนุญาตล่ะ?
ได้ เราถามดูสิ?
ได้! แต่ถ้าเราถามตอนนี้ เราจะไม่ไปโรงเรียน และถ้าหลังจากโรงเรียน เราจะเอาลูกสุนัขไปไหน?
เราเริ่มคิด ตัดสินใจว่าจะฝากลูกสุนัขไว้กับยาม ถ้าพ่อแม่อนุญาต
ยามตกใจที่ยินยอม:
ถ้าเป็นเช่นนั้น ฝากไว้เถอะ นี่คือการกระทำที่ดี ดีแล้วที่ไม่เดินผ่านไป
ที่บ้าน เราแม้กระทั่งลุกเข่าลงเพื่อให้พ่อแม่อนุญาตให้เรารักษาสุนัข
ไม่ ไม่ ไม่!
แม่พูด
สุนัขต้องการความรับผิดชอบมาก!
พ่อสนับสนุน
แต่เราจะดูแลมันให้ดี!
โพลีนาพูด
และเพื่อเป็นหลักฐาน
ฉันพูด
เราสามารถเลี้ยงสุนัขไว้สักสองสามวันได้ไหม? เราจะดูแลมัน และถ้าเราไม่สามารถจัดการได้ เราก็จะให้มันไปกับคนที่ดี...
พ่อคิดแล้วยินยอม:
ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ได้
และแม่ก็ยินยอม:
ยุติธรรม ฝากไว้เถอะ
ฉันและน้องสาวดีใจมากจนแม้กระทั่งเต้นรำ
ฉันและโพลีนาทำได้ดี และพ่อแม่อนุญาตให้เรารักษาลูกสุนัขไว้ถาวร
เราตั้งชื่อสุนัขว่าแพทริก และเราพาเขาไปที่สนามสุนัขและฝึกเขาที่นั่น พ่อแม่ภูมิใจในเรามาก
แพทริกไม่ใช่ลูกสุนัขตัวเล็กอีกต่อไป แต่เป็นสุนัขตัวใหญ่ที่มีการвоспитание ฉลาด และได้รับการฝึกอบรม
วันหนึ่งในต้นฤดูร้อน วันที่ 7 มิถุนายน ฉันและน้องสาวพาสัตว์เลี้ยงออกไป
เราจะทำอะไรโดยไม่มีแพทริก?
น้องสาวพูด
ไม่รู้...
ฉันยังไม่ทันพูดจบ ก็มีเจ้าหน้าที่และทหารเดินมาหาเรา
สวัสดีครับ เด็กๆ!
เจ้าหน้าที่พูด
เห็นว่าเธอกำลังพาสุนัขออกเดินเล่น
ใช่
ฉันพูด
ชื่ออะไร?
เขาถาม
สุนัข - แพทริก
โพลีนาตอบ
ไม่ใช่!
เจ้าหน้าที่หัวเราะ
เธอชื่ออะไร?
วีโอวาและโพลีนา
เราพูด
ฉันชื่อเปตร วาซิลีเยวิช เด็กๆ คุณเข้าใจไหมว่าสุนัขเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์ของมนุษย์?
เข้าใจ
และเราต้องการสุนัขสำหรับหน่วยของเรา คุณรู้ว่า: กลิ่นที่ยอดเยี่ยม สายตา ถ้าได้รับการฝึกอบรม...
ได้รับการฝึกอบรม
โพลีนาพูด
ใช่ คุณเข้าใจไหม? คุณจะไม่ให้มันแก่เราได้ไหม?
โพลีนาถอนหายใจและมองฉัน จากนั้นฉันถาม:
คุณเป็นทหารจริงๆ ใช่ไหม?
แน่นอน! ดูสิ เหรียญของฉัน ของจริง
ได้
ฉันเชื่อ
ฉันคิดและตัดสินใจว่าสุนัขมีความจำเป็นมากขึ้นในการรับราชการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเราฝึกมันได้ดี และฉันก็ยินยอม...
ตอนนี้เราจำวันต่างๆ ได้ทุกปี: 21 ธันวาคม เมื่อเราเลือกแพทริก และ 7 มิถุนายน เมื่อเราให้มันไปกับคนที่ดี...
เราทำถูกต้องไหม?
