ในวันฤดูร้อนที่อากาศแจ่มใสและอบอุ่นที่สุดวันหนึ่ง ฉันเดินเล่นคนเดียวในเมือง ทำไมคนเดียว เพราะเพื่อนๆ ของฉันไปหมดแล้ว คนไปที่บ้านพักร้อน คนไปค่ายเด็ก คนไปที่อื่นๆ โดยทั่วไป
ฉันเดินเล่นในลานบ้าน ถนน แล้วก็เดินเข้าไปในสวนสาธารณะเก่า เมื่อสองสามปีที่แล้ว สวนนี้ถูกทิ้งร้าง และตอนนี้มันเริ่มเต็มไปด้วยพืชพรรณ เก้าอี้นั่ง เสาไฟฟ้า และพื้นคอนกรีตเต็มไปด้วยเถาวัลย์ที่ติดแน่น หญ้าเติบโตสูงกว่าเข่า กิ่งก้านของต้นไม้ถักเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา และไม่ปล่อยให้แสงแดดส่องลงมาบนเส้นทางแคบๆ
สถานที่แปลกๆ และทำไมฉันถึงไม่เคยมาที่นี่มาก่อน
ฉันคิดแล้วก็ก้าวเข้าไปในสวน
เดินไปไม่ไกลนัก ฉันก็เห็นม้านั่งเล็กๆ ที่มีแมวแก่ที่ขนหลุดร่วง ผอม และเก่าหลับอยู่อย่างสบายๆ ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงทำแบบนั้น แต่ฉันเดินเข้าไปหาแมวที่กำลังหลับอยู่อย่างเงียบๆ บนปลายเท้า แล้วก็ร้องเสียงดัง - หมา!
สิ่งมีชีวิตน่าสงสารนั้นกระโดดขึ้น ขนตั้งตรง และหนีไปด้วยเสียงร้องที่ดุร้าย
ฉันหัวเราะจนเสียงดัง หัวเราะนานมากจนนึกถึงช่วงเวลานั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนท้องเจ็บ หลังจากหัวเราะพอใจแล้ว ฉันก็นั่งลงบนที่เดียวกับที่แมวหลับอยู่เมื่อสักครู่ เงยหน้าขึ้นและมองท้องฟ้า
เอ่อ เอ่อ
ฉันได้ยินเสียงไอเบาๆ และหันหัวไป
เยาวชนคนนี้ คุณช่วยให้ที่นั่งให้ชายแก่คนหนึ่งได้ไหม
มองไปรอบๆ ม้านั่งว่างเปล่า ที่มีเฉพาะฉันนั่งอยู่ และมีที่ว่างมากมาย ฉันก็ตอบโดยไม่ได้ตั้งใจ
ไม่ ฉันจะไม่ให้ที่นั่ง
โอ้ ไม่มีการสอบแต่งตั้ง! และครูสอนเด็กๆ อะไรกันแน่ในปัจจุบัน!
ชายแก่ครวญครางขณะยืนอยู่ข้างฉัน
คณิตศาสตร์ ภาษารัสเซีย วรรณคดี ชีววิทยา และวิชาอื่นๆ!
ฉันร้องเสียงดัง โดยไม่รู้ว่าทำไม
ใช่ ใช่... ตอนนี้พวกเขาสอนวิทยาศาสตร์ แต่พวกเขาไม่ได้สอนกฎเกณฑ์ของสังคม ความเมตตา และความสุภาพอ่อนน้อยธรรมชาติให้คุณหรือ
ชายแก่ถาม
พวกเขาสอน แต่ฉันไม่สนใจ!
แล้วถ้าคุณใจดี ทำไมคุณถึงขับไล่แมวแก่ออกไป? ถ้าคุณสุภาพ ทำไมคุณถึงปฏิเสธที่จะให้ที่นั่งให้ชายแก่คนหนึ่ง
ฉันขับไล่แมวออกไปเพราะฉันอยากทำ และฉันไม่ให้ที่นั่งให้คุณเพราะมีที่ว่างมากมายและฉันไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องลุกขึ้น
ใช่ แน่นอน
พูดเช่นนั้นแล้ว ชายแก่ก็ลิ้มมือ ปัดผมสีเทาของเขา และจัดเรียงมันให้เรียบ จากนั้นเดินเข้าไปหาม้านั่งอย่างเงียบๆ และนั่งลง
ฉันตกใจจนปากหาว
ลุงคะ ทำไมคุณถึงลิ้มมือเมื่อสักครู่
ฉันถามเบาๆ
น่าเสียดายที่พฤติกรรมของแมวยังคงอยู่ในรูปแบบของมนุษย์
พฤติกรรมของแมว
เพราะฉันเป็นแมว!
นี่ไม่อาจเป็นไปได้! สิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้น! คุณโกหก!
ฉันร้องเสียงดัง และกระโดดลุกขึ้นจากม้านั่ง
ทุกอย่างเป็นไปได้ และทุกอย่างเกิดขึ้น คุณเพียงแค่ต้องฟังครูสอนของคุณ ฉันเป็นครูสอนที่ต้องการสอนคุณบทเรียนเกี่ยวกับการขยันหมั่นเพียร วิธีการที่ดี และพฤติกรรมที่ถูกต้อง
คนแปลกหน้าพูดแล้ว และในทันทีนั้น ตาของเขาก็ส่องแสงสีเขียว! นี่คือตาแมวที่แท้จริง!
คุณไม่ใช่ครูสอน...
ฉันพึมพำ
ชายแก่คนนี้ทำให้ฉันประหลาดใจ เขาทำให้ฉันกลัว เพราะฉันไม่เชื่อในปาฏิหาริย์ แต่นี่คือปาฏิหาริย์ที่แท้จริง
คุณรู้หรือไม่ว่าครูสอนคืออะไร และพวกเขาปรากฏตัวมาได้อย่างไร
ไม่...
ฉันพูดอย่างไม่แน่ใจ
นั่งลงข้างฉัน ตอนนี้ฉันจะบอกคุณ
ฉันนั่งลงข้างเขา และเริ่มฟัง
เมื่อนานมาแล้ว เมื่อผู้คนยังไม่รู้ว่าครูสอนคืออะไร ลูกแมวเกิดมาในตะกร้าเล็กๆ ที่ทำจากหญ้า ลูกแมวเกิดมาอย่างฉลาด
มันเดินเล่นไปทุกที่และกินข้อมูลต่างๆ ครอบครัวจำนวนมากรับลูกแมวตัวนี้เข้ามา โดยเฉพาะอย่างยิ่งครอบครัวที่มีเด็กเล็ก
บางครั้ง เมื่อเด็กๆ ร้องไห้และนอนหลับไม่ได้นาน ลูกแมว และต่อมาแมว ก็เข้าไปหาพวกเขา และเริ่มหมวดหมู่เรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับอดีตและอนาคต เกี่ยวกับสิ่งที่ไม่มีที่สิ้นสุดและนิรันดร์
ในครอบครัวต่างๆ มันได้เรียนรู้ข้อมูลใหม่มากมายและได้รับความรู้ใหม่
วันหนึ่ง หลังจากอาศัยอยู่ในครอบครัวของนักดาราศาสตร์ มันก็ไปอยู่ในครอบครัวของผู้ขายนม ซึ่งมีลูกสาวเล็กๆ อายุประมาณหกขวบ
และในวันหนึ่ง เมื่อทุกคนหลับแล้ว แต่เด็กเล็กคนนั้นนอนไม่ได้ และจ้องมองหน้าต่างมืดๆ โดยไม่กระพริบตา มองดูดาวและจันทร์ขนาดใหญ่ แมวก็เข้าไปหาเธอ และต้องการบอกเธอเกี่ยวกับวัตถุท้องฟ้าที่ส่องแสงในเวลากลางคืนเหล่านั้น ต้องการบอกเธอว่าโลกเกิดขึ้นมาได้อย่างไร แต่มันทำไม่ได้ เพราะมันเป็นแมว และแมวไม่พูด!
จากนั้น มันก็รู้สึกหงุดหงิด จึงวิ่งออกไปบนถนน นั่งตรงกลางถนน และเริ่มตำหนิตัวเองที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่มันรู้เรื่องมากมาย!
พระจันทร์เต็มดวงส่องแสงให้กับขนสีดำของมัน แล้วก็ซ่อนตัวไปหลังเมฆ และในช่วงเวลานั้นเองที่ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น!
สัตว์เล็กๆ ตัวนั้นเปลี่ยนเป็นมนุษย์
ตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง แมวจึงซุกตัวเข้าไปในมุมระหว่างหินสองก้อนใหญ่ และนั่งอยู่เช่นนั้นสักสองสามนาที จากนั้น หลังจากคิดทุกอย่างแล้ว และเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น มันก็คลานออกมา และเดินไปทางบ้าน
เคาะประตูเก่าที่เอียงไปด้านหนึ่ง มันก็รอคำตอบ ประตูเปิดออกมา และผู้หญิงที่มีใจสลายเปิดประตู เธอดูซีดเซียวมากและอ่อนแรงเกือบจะหมดแรง
ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ และฉันต้องการช่วยคุณ! นี่ สั่งให้ต้มสิ่งนี้ และให้ลูกของคุณดื่มทุกวัน เขาจะหายดี เชื่อฉันเถิด พูดเช่นนั้นแล้ว เขาก็จากไป
คนแมวพูดแล้ว ยื่นมัดหญ้าให้ผู้หญิง
หลังจากเหตุการณ์นี้ แมวก็มักจะเปลี่ยนเป็นมนุษย์เพื่อช่วยผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ มันสอนคนหนุ่มสาว เพื่อให้มีคนฉลาดและมีประสบการณ์มากขึ้น ซึ่งสามารถช่วยคนอื่นได้ ลูกศิษย์ก็โตขึ้นและเริ่มสอนคนอื่นๆ ด้วยตัวเอง ปีต่อปีผ่านไป และศตวรรษต่อศตวรรษก็ผ่านไป ครูสอนจำนวนมากเปลี่ยนแปลงไป เด็กหนุ่มสาวจำนวนมายกลายเป็นชายแก่ผู้บริหูณ
ดังนั้น มันจึงเกิดขึ้นว่าผู้ใหญ่สอนคนหนุ่มสาว เพื่อให้พวกเขาแทนที่พวกเขาเมื่อถึงเวลา
ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง คนเปลี่ยนแปลง วิทยาศาสตร์เปลี่ยนแปลง โลกเปลี่ยนแปลง แต่แมวเพียงอย่างเดียวที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง มันยังคงศึกษาวิทยาศาสตร์ต่างๆ โดยสังเกตการณ์ของผู้อื่น จากนั้นจึงให้บทเรียนแก่เด็กเล็กและคนวัยกลางคนในรูปแบบของมนุษย์
ด้วยวิธีนี้ สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ต้องการช่วยเด็กคนหนึ่ง ก็ช่วยทุกคน
แล้วแมวตอนนี้เป็นอย่างไรแล้ว
ฉันขัดจังหวะชายแก่และถาม
คุณไม่อดทน!
คนแปลกหน้าผู้สูงอายุพูดด้วยการตำหนิเบาๆ
แล้วมันอยู่ที่ไหนตอนนี้
ฉันยังคงพยายามหาคำตอบ
รอสักครู่ และคุณจะรู้ทั้งหมด
ตกลง ขอโทษ ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก
ฉันพูดอย่างรู้สึกผิด
ดีแล้ว! ดังนั้น... ฉันหยุดที่ไหนแล้ว...
แมวเดินเล่นไปมาเป็นศตวรรษต่อศตวรรษ มันสอนคนจำนวนมาก และทำให้หลายคนกลายเป็นลูกศิษย์ของมัน ซึ่งต่อมากลายเป็นครูสอนสำหรับคนอื่นๆ ที่มีการศึกษาน้อยกว่า
แล้วทำไมมันถึงมีชีวิตยาวนานขนาดนั้น
ไม่อดทนต่อปริศนาอีกข้อหนึ่ง ฉันถามแล้วก็กัดริมฝีปากทันที
ตกลง ฉันจะตอบคำถามนี้ เรื่องคือแมวมีหลายชีวิต และนั่นคือเหตุผลที่มันมีชีวิตยาวนาน
อ่า นั่นคือเหตุผล ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว! หยุด รอสักครู่ แล้วทำไมคุณถึงพูดว่า "มีชีวิต"? มันยังไม่ตายหรือ
มันเดินเล่นไปมา แต่ไม่พบคนที่สมควรรับความรู้ทั้งหมดของมันและกลายเป็นเหมือนมัน คนแปลกหน้าที่ฉลาดที่สุด - ชายแก่ที่ยินดีที่จะแบ่งปันความรู้กับผู้อื่น
โดยไม่สนใจคำถามของฉัน ชายแก่ก็ยังคงเล่าต่อ
เวลาผ่านไป ปีต่อปีก็เริ่มมีผลกระทบ และเมื่อแมวหนุ่มและคล่องแคล่ว มันก็กลายเป็นแมวแก่และหลุดร่วง จากเด็กหนุ่มสวยงาม มันก็กลายเป็นชายแก่ที่อ่อนแอและเสื่อมสภาพ
รุ่นหนึ่งเปลี่ยนไปเป็นอีกรุ่นหนึ่ง และอีกรุ่นหนึ่ง ตอนนี้แมวแก่มากแล้ว มันแทบจะไม่เดินเลย มันอ่อนแรงมากแล้ว แต่มันยังคงสังเกตการณ์การพัฒนาต่างๆ ของโลก คน และเทคโนโลยี ยังคงดูแลเด็กๆ และไม่เลิกเชื่อว่าเด็กทั้งหมดจะขอบคุณที่มีโอกาสได้เรียนและเป็นนักวิทยาศาสตร์
พูดเช่นนั้นแล้ว ชายแก่ก็ส่ายตาให้ฉัน และเปลี่ยนเป็นแมวแก่ที่หลุดร่วงตัวเดิมที่ฉันเคยทำให้ตกใจมากเมื่อสักครู่ ฉันไม่ทันสติ แมวก็หายไปแล้ว ฉันพยายามหามัน วิ่งไปรอบๆ สวน มองเข้าไปในพุ่มไม้ ดูทั่วทั้งทุ่งหญ้า แต่ก็ไม่พบ
ขอบคุณ... สำหรับเรื่องราว... ตอนนี้ฉันเข้าใจมากมาย
ฉันพูดเบาๆ และเดินกลับบ้าน
นับตั้งแต่นั้นมา ปีต่อปีก็ผ่านไป แต่ฉันยังคงจำแมวตัวนี้ได้ และบางครั้ง เมื่อแมวเดินผ่านถนน ฉันก็พยายามดูว่ามันเป็นแมวหลุดร่วงตัวเดิมหรือไม่ เป็นชายแก่คนเดิมหรือไม่
แต่น่าเสียดายที่แมวธรรมดาเดินผ่านไป แม้ว่า ใครจะรู้ได้ว่าพวกมันอาจไม่ธรรมดาเลย แต่เป็นครูสอนหรือศาสตราจารย์บางคน
ฉันขอบคุณเรื่องราวนี้มากมาย ฉันเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง และตอนนี้ฉันมีชีวิตที่ยอดเยี่ยม!
ขอบคุณครูสอน เพราะพวกเขาปลูกฝังความรู้ให้เรา ซึ่งจำเป็นมากในโลกนี้!!
