วิวิ เป็นแมลงตัวหนึ่ง แมลงธรรมดาแต่ชอบทะเลาะวิวาท ชอบหยุกหยิกคนอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความเบื่อ
แบบ ได้รับหมัดที่หน้า! — เขาโบกแขนหกข้างของเขาต่อหน้าเต่าทองคำ
หรือ
แบบ อย่ายิ้ม! — แมลงตัวเล็กคุกคามด้วยหมัดทั้งหกของเขา
แบบ ดูสิ ฉันเต้นแบบนี้! — แมลงตัวเล็กชกมวยต่อหน้ามดและหัวเราะ — คุณทำไม่ได้!
เพราะพฤติกรรมนี้ แมลงจึงถูกเรียกว่า วิวิ
แมลงทั้งหลายไม่ชอบการพบปะกับวิวิ เพราะการพบปะมักจบลงด้วยการทะเลาะวิวาท วิวิทะเลาะอย่างดุเดือด ด้วยความโกรธ และสาดหมัดใส่ศัตรู
แต่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการพบปะเหล่านี้ได้ วิวิบางครั้งแอบซ่อนตัวในเงาต้นไม้ บางครั้งโผล่ออกมาอย่างกะทันหัน บางครั้งพุ่งเข้าชนแมลงอื่นจนล้มลง
วิวิรำคาญคนรอบข้าง แมลงทั้งหลายจึงตัดสินใจออกจากที่อยู่เดิม ออกจากทุ่งหญ้า
วิวิบินออกจากบ้านของเขา — ใบไม้สีเขียวม้วนเป็นท่อ — และบินไปยังทุ่งหญ้าที่แมลงมักจะทำกิจกรรมในวันที่ร้อน แต่ทำไมทุ่งหญ้าจึงว่างเปล่า วิวิบินรอบทุ่งหญ้าสามครั้ง แต่ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใด ๆ วิวิคิดอย่างผิดหวัง ทุกคนไปไหนกันหมด
เฮ้ย พวกขาขึ้นตัวขี้ขลาด ไปไหนกันหมด — วิวิตะโกน แต่ไม่มีใครตอบ
จากนั้นเขาตะโกนดังขึ้น
อ่า ออกมาสิ!
ตอบแค่ความเงียบ วิวิตะโกนดังขึ้นเรื่อย ๆ
วิวิตะโกนนานและโบกแขนของเขา เขาแม้กระทั่งหน้าแดงจากความพยายาม แต่ไม่มีใครตอบ วิวิรู้สึกเหงาและเศร้าอย่างไม่ทนได้
ฉันจะอยู่คนเดียวได้ไง โอ้ ฉันกลัว — วิวิร้องไห้อย่างขมขื่น
ใครทำให้รูของฉันเปียก — หนูไร่ยื่นจมูกแหลมของเธอออกมา (เธออาศัยอยู่ใต้ดินและไม่รู้เรื่องการสมรู้ร่วมคิดของแมลง)
หยุดร้องไห้เสีย บ้านของฉันจะน้ำท่วมจากน้ำตาของเธอ
ฉันน่าสงสาร ทุกคนทิ้งฉันไป — วิวิร้องไห้
น้ำตาไม่ช่วยอะไร ไปหาป่าไม้ขอคำแนะนำเขา — หนูก็หายเข้าไปใต้ดิน
วิวิทำความสะอาดปีกของเขาและเดินทางไปหาป่าไม้ ไปยังป่าลึกลับ เขาบินสามวันโดยไม่หยุด และในที่สุดก็มาถึงสถานที่วิเศษ ป่าไม้ต้อนรับวิวิอย่างอบอุ่น ให้อาหารและน้ำ วิวิเล่าปัญหาของเขา
ทุกคนทิ้งฉันไป ฉันเหงาเดียวดาย
บางทีเธอทำสิ่งที่ไม่ดี — ป่าไม้ถาม
ไม่ ทุกอย่างปกติดี
บางทีเธอทำให้ใครเสียใจ
ฉันไม่ได้ทำให้ใครเสียใจ
บางทีเธอหยุกหยิกใครสักคน
ก็แค่นิดหน่อย
เมื่อวานนิดหน่อย วันนี้นิดหน่อย และในที่สุดก็กลายเป็นเยอะ
ฉันจะไม่ทำอีก ฉันไม่รู้ตัวเมื่อฉันโกรธ — วิวิร้องไห้
ได้ ฉันจะช่วยเธอ แต่มีเงื่อนไขเดียว
เงื่อนไขอะไร
เมื่อเธอหยุกหยิกและโกรธ เธอจะปล่อยกลิ่นเน่าที่ไม่พึงประสงค์ เป็นเตือนสำหรับเธอและผู้อื่น จำได้ว่าเธอเคยเหงาเพียงลำพัง แล้วก็ใจเย็น
ได้ — วิวิถอนหายใจแล้วพูด — ขอบคุณมากครับ ต่อไปนี้ฉันจะควบคุมตัวเอง
ขอให้โชคดี!
ป่าไม้หายไป วิวิกลับมาที่ทุ่งหญ้าที่มีแมลงมากมาย แมลงบินและส่งเสียงกี่กี่ หนอนคลานในเงาหญ้า ผีเสื้อสวยงามบินลอยในอากาศ ผึ้งขนดำเก็บน้ำหวานจากดอกไม้ มดขยันแข็งแรงสร้างรัง วิวิดีใจที่ได้อยู่ท่ามกลางเพื่อนรู้จัก
ตั้งแต่นั้นมา วิวิไม่หยุกหยิก ไม่โกรธ เขาเรียนรู้ที่จะยิ้มอย่างเป็นมิตร พูดคำสุภาพ ยอมให้ ตกลงกัน คุยกันอย่างสนุกสนาน และมีเพื่อน
แต่บางครั้ง วิวิยังปล่อยกลิ่นไม่พึงประสงค์ แต่มันเกิดขึ้นน้อยมาก — เฉพาะในกรณีอันตราย ในสถานการณ์เช่นนี้ วิวิไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
