ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ขอบของป่า มีแมวชื่อมูร์กาอาศัยอยู่ มีสีเทาอ่อน มีลายสีสดใสบนตัว และมีเท้าสีขาวเหมือนใส่รองเท้าแตะ
มูร์กาคลอดลูกแมวห้าตัว สี่ตัวมีสีเทาอ่อนและสวยงามเหมือนแม่ แต่ตัวที่ห้าสีดำเหมือนถ่านหิน มีตาสีเขียว
เจ้าของบ้านของมูร์กาตั้งชื่อลูกแมวว่า แบล็คกี้ พี่ชายทั้งหมดของแบล็คกี้ถูกรับไปแล้ว แต่แบล็คกี้ไม่ได้ถูกใจใครเลย

วันหนึ่ง ลูกแมวไม่สามารถนอนหลับได้นาน และเริ่มร้องไห้อย่างเศร้า:
เมี่ยว แม่ค่ะ เมี่ยว ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร ฉันน่าเกลียดและไม่มีใครต้องการ ฉันเป็นคนโชคร้ายจริงๆ…
แมวพยายามปลอบใจลูกน้อยของเธอ เธอเลียขนของเขาและพูดว่า:
ความสุขไม่ได้อยู่ที่ความสวยงาม ลูกน้อย เติบโตขึ้นมาเป็นคนใจดี ขยันขันแข็ง กล้าหาญ และทำการกระทำที่ดี แล้วความสุขและความเข้มแข็งจะมาหาเธอเอง
แล้วฉันควรจะทำงานอย่างไร ฉันควรทำอะไร ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรเลย

มูร์กาตอบลูกน้อยอย่างอ่อนโยน แต่มีความรู้:
เราแมวนั้นจำเป็นในหมู่บ้านเพื่อปกป้องบ้านจากหนู ถ้าเธอทำหน้าที่นี้ได้ดี เธอจะเป็นที่ต้องการของทุกคนเสมอ
แล้วแบล็คกี้พูดอย่างมั่นใจและเป็นผู้ใหญ่:
เมี่ยว แม่ค่ะ ฉันสัญญากับแม่ว่า ฉันจะเรียนรู้ที่จะจับหนูได้ดีกว่าแมวตัวอื่นๆ ในหมู่บ้านของเรา แม่จะไม่ต้องอายกับฉัน ฉันจะเป็นความภูมิใจของแม่!
มูร์กากำลังจะนอนหลับและหลับตาลง พูดตอบอย่างเบาๆ:
เราจะเห็นกัน นอนเถิด ลูกน้อย เธอต้องสะสมพลังงาน เธอยังเล็กมากเลย
แบล็คกี้พูดคุยกับแม่เรื่องต่างๆ มากมายในตอนเย็น แต่เขาจำสัญญาที่ให้ไว้เสมอ
เกือบหนึ่งปีผ่านไป และไม่มีใครมารับแบล็คกี้ไป ในช่วงเวลานี้เขาโตขึ้นและแข็งแรงขึ้น เรียนรู้ที่จะจับหนู เจ้าของบ้านป้ามาชาชอบมากที่เห็นแบล็คกี้ทำงาน เธอเทนมมากขึ้นในชามของเขาและให้ของอร่อยๆ
แบล็คกี้คุ้นเคยกับการที่เขาไม่เหมือนคนอื่น แต่ทำให้เขาเสียใจมากเพราะการปฏิบัติของคนต่อเขา ใครก็ตามที่พบเขา พยายามไล่เขาออกไปหรือวิ่งผ่านเขาอย่างรวดเร็ว บางคนยังถ่มน้ำลายใส่เขาด้วย
วันหนึ่งตอนเย็น แบล็คกี้ตัดสินใจไปเดินเล่นในหมู่บ้าน เด็กชายวุ่นวายเห็นแมวและไล่ตามเขา แบล็คกี้ไม่มีทางเลือกนอกจากกระโดดเข้าไปในลานบ้านของคนอื่น เขาขุดลงไปในหญ้าแห้งในคอกวัว และนั่งเงียบๆ หลังจากนั้นสักครู่ แมวกล้าขึ้นและตัดสินใจมองไปรอบๆ ข้างๆ เขามีวัวสีแดงชื่อรูจูคา ซึ่งกลับมาบ้านทุกเย็นจากไร่ผ่านบ้านป้ามาชา
รูจูคามองออกไปนอกหน้าต่างและรอการดื่มนมตอนเย็น เมื่อเห็นแบล็คกี้ออกมาจากหญ้า วัวร้องว่า:
มูมูมู ฉันไม่เคยเห็นเธอที่นี่มาก่อน เธอมาจากไหนและทำไมถึงกลัวแบบนี้
แบล็คกี้เข้าใจว่าไม่มีใครจะทำร้ายเขาที่นี่ และกล้าขึ้น เขาเล่าเหตุผลของการมาเยี่ยมอย่างไม่คาดคิด

มูมูมู วัวร้อง ฉันรู้จักเด็กชายพวกนั้นมานาน พวกเขาทำให้สัตว์ทั้งหมดในบริเวณนี้ตกใจด้วยเสียงเดินหนัก แต่พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลว และฉันคิดว่าหนูจากป่ามาแล้วและขูดขึ้นในหญ้า พวกมันรบกวนมาก ไม่ให้ฉันนอนหลับตอนกลางคืน ขุดอยู่ทั่วไป กัดทำลายทุกอย่าง แม้แต่ไม้กวาด เจ้าของบ้านมีปัญหากับพวกมันเท่านั้น

แบล็คกี้ปัดฝุ่นออกจากตัวและประกาศอย่างภูมิใจ:
ฉันจับหนูได้ดีกว่าใครๆ เมี่ยว ถ้าฉันต้องการ ฉันจะไล่หนูออกจากที่นี่ในคืนเดียว
รูจูคามองแบล็คกี้อย่างประหลาดใจและร้องเสียงยาว:
มูมูมู แมวตัวน้อย ดูเหมือนว่าเธอเป็นคนชอบโม้ใหญ่ แต่ถ้าเธอจริงๆ ไล่หนูออกจากลานของเรา เราจะเป็นเพื่อนที่ดีกันมาก สำหรับการกระทำที่ดีเช่นนี้ ฉันจะให้นมสดอร่อยๆ กับเธอทุกวัน มาเถิด ฉันจะเทนมลงในชามของเธอ ลองชิมดู
ไม่ รูจูคา ฉันต้องทำงานให้เสร็จก่อน แล้วฉันจะไม่ปฏิเสธนมหรอก ฉันชอบนมสด แต่ตอนนี้ฉันต้องกลับบ้านไป แม่รอฉันอยู่ เมื่อเข้าคืน ฉันจะกลับมาแน่นอน ระวังตัวไว้ หนู
แบล็คกี้วิ่งกลับหาแม่และเล่าเรื่องการเดินทางและสัญญาที่ให้กับรูจูคา แม่ของเขาตำหนิเขาว่าไม่ควรยกย่องตัวเองก่อนทำงาน และให้คำแนะนำ:
เมื่อจับหนู อย่าคิดถึงนม แต่ถ้าคิดถึงรางวัล หนูจะหนีไปไหนสักแห่ง จะหลอกเธอ หนูต้องกลัวเรา แมว จำไว้เถิด
เมื่อมืดลง แบล็คกี้ออกไปล่าสัตว์ เขาล่าหนูตลอดคืนอย่างเชี่ยวชาญและรวดเร็ว จนเช้าวันรุ่งขึ้นเขาไม่มีพลังที่จะกลับบ้าน แมวตัวน้อยหลับนอนบนหญ้าข้างรูจูคา
เช้าวันรุ่งขึ้น เจ้าของบ้านเข้ามาในคอกวัวเพื่อให้นมรูจูคาและนำเธอออกไปยังฝูง เธอเห็นแบล็คกี้นอนหลับบนหญ้าและพูดว่า:
แมวตัวดีจริงๆ ฉันได้ยินเสียงเธอล่าสัตว์ที่นี่ เช้าแต่เช้า ไม่มีหนูตัวเดียวขูดอยู่ที่มุมต่างๆ ตอนนี้ฉันจะเทนมให้เธอ ทานสิ ได้สมควรแล้ว เก่งมากจริงๆ

แบล็คกี้เดินเข้าไปหาชามอย่างระแวง เจ้าของบ้านลูบหัวของเขาและมองเข้าไปในตาของเขา:
เธออยากจะอยู่กับเราไหม ตาสีเขียว เราจะยินดีมากเลย
เมอร์ร์ร์ร์ ขอบคุณสำหรับการรับประทานและคำเชิญ ฉันจะกลับบ้านไปหาแม่ แต่ฉันจะมาหาเธอแน่นอน ไม่มีหนูตัวเดียวที่นี่หรอก
…แบล็คกี้วิ่งกลับบ้านด้วยความรู้สึกมีความสุขและเข้มแข็งอย่างมหาศาล

ออกแบบภาพประกอบ: มาร์เชนโก มาร์การิตา เซอร์เกเยฟนา