Miękki pluszowy misiaczek już wiele lat leżał za komodą, przykryty kurzem jak kołdrą. Jego małe potargane ucho ledwie wyglądało spod krawędzi, i nikt na to nie zwracał uwagi. Nikt nie wiedział, że Miś widzi wszystko wokół swoimi czarnymi oczami-guzikami.
Oto piękne czerwone pantofle na obcasach ― to mama Nadia zbiera zabawki do pudła, a Misia, jak zwykle, nie zauważa. Misiaczek kocha mamę Nadię. Często nucą coś wesołego, a miś na chwilę wspomina, jak radośnie było kiedyś.
Pod koniec przedpołudnia w pokoju pojawia się Bonia ― duży wesoły pies. Chwyta jasno-zielony piłkę i gania ją po pokoju, zahaczając ogromnym ogonem starannie ustawione na półkach zabawki. Oczywiście nie takie jak Miś ― inne: nowe, potrzebne. Nie są pokryte warstwą kurzu i dumnie się noszą, bo są czyszczone każdą sobotę.
Czasami Miś myślał, że gdyby go znaleźli, to zajęłby miejsce na półce, pewnie obok nowego robota lub konstruktora. Kiedyś nawet próbował potajemnie wydostać się spoza starej komody, żeby się pokazać, żeby się ucieszyli, żeby go wyprali i uczesali. Ale przez lata udało mu się tylko pokazać czubek ucha, a to było za mało.
Teraz wiedział, że już nikomu nie jest potrzebny, i zadowalał się mało: patrzył przez szczelinę spod komody na życie w pokoju. Może dobrze, że wszyscy o nim zapomnieli. Mimo wszystko Misiaczek był w domu: nie wyrzucili go na ulicę ani nie oddali komuś innemu.
Wieczorem rozlega się najulubieńszy Miśków dźwięk ― śmiech Sańki. Zawsze tak głośno się śmieje, że jej wesołość przenika do każdego kąta. Sańka chodzi po domu w pasiakowych skarpetkach. Czasami są w różnych kolorach, jak dzisiaj na przykład. Na lewej nodze błyszczą się różowe skarpetkę w białe paski, a na prawej ― białe w różowe.
A potem przychodzi pora spania. To najtrudniejsza pora. Miś dobrze pamiętał, jak wiele lat temu Sańka była taka maleńka i krucha, a on był jej ulubionym pluszowym przyjacielem. Maluszka zaledwie o pół głowy wyższa od niego przytulała misiaczka do siebie we śnie i z przyjemnością pokusywała jego wielostradalane ucho. Ale Misiaczek nigdy się nie skarżył, lubił spać na miękkiej poduszce i укрываться ciepłą kołdrą.
Miś pamiętał, jak rosła Sańka. Urządzała najlepsze herbatki w świecie zabawek! Taka opiekuńcza, dobra i czuła, nalewała herbatę wszystkim zaproszonym do stołu, nawet Boni. A jemu przypadła największa filiżanka z trzema łyżeczkami cukru.
Kiedy Sańka była trochę starsza, polubiła układać pluszowego przyjaciela do snu. Tak, miał własne łóżeczko dla zabawek. A dziewczynka każdego wieczora czytała mu swoją ulubioną książkę i mówiła, że nigdy go nie zapomni, nawet gdy pójdzie do szkoły lub będzie duża i będzie pracować w sklepie z balonami. Obiecywała brać go ze sobą do pracy. I Miś zasypiał, a jego oczka-guziki się uśmiechały. Wierzył Sańce.
I oto Sańka jest już duża: chodzi do szkoły, każdego ranka pakuje tornister. Czasami jakiś ołówek upada i toczy się prosto pod komodę. Miś myśli, że to ten moment, i dziewczynka wreszcie zobaczy starego przyjaciela, ale Sańka po prostu bierze inny. A potem drzwi za nią się zamykają.
I Sańka kładzie się spać sama. I przed snem nikomu nie czyta. A Miś zasypia w swoim kącie prosto na podłodze, przewiewany wiatrem z otwartego okna.
Potem przychodzi nowy dzień. Sańka idzie do szkoły, i pojawiają się czerwone pantofle mamy Nadii. Dzisiaj nie jest sama. Od samego rana w pokoju biegnie Bonia. Tym razem pies ukradł strasznie piszącą lalkę, a mama szybko ją od psa odebrała.
Miś wie, że Bonia się nie podda i na pewno znajdzie sobie nową ofiarę wśród Sańkowych zabawek. Po kilku sekundach niespokojny pies już gania po pokoju ołówki. Kolejny ołówek ląduje pod komodą. Duża puchata łapa psa śmiało wchodzi pod komodę. I w tej samej chwili Miś czuje, że jego ucho trafia do pyszczka psa.
Wyciągnąć Misia nie jest łatwo, ale Bonia jest uparta. Ryka. Jeszcze trochę, a ucho się oderwanie. Mama Nadia przychodzi na pomoc w porę i odgania rozbawionego psa.
Setki myśli naraz przebiegają przez głowę Misia. Go znaleźli! Jest w rękach mamy Nadii. Patrzy na niego zdziwiona, jakby po raz pierwszy go widziała. Ale on ją pamięta! Kocha jej czerwone pantofle! A potem zadaje najważniejsze dla Misiaczka pytanie: „Co ja mam z tobą zrobić, Misiaczku?
