Już od rana w zimowym domu panował niepokój: płatki śniegu szykowały się do tańca w powietrzu. Taki taniec każda biała piękność mogła wykonać tylko raz!
O, to takie ekscytujące! Jak bardzo chcę jak najszybciej zakręcić się w tańcu!
A co będzie potem? – zapytał najmniejszy płatek. – Co będzie?
Co będzie, co będzie… Zawsze masz te swoje dziwne pytania! Co za różnica! Lepiej idź i ucz się tańca! – niezadowolone odpowiedziały jej siostry.
Najmniejszy płatek tylko westchnął. Zawsze zadawał mnóstwo pytań. Ale jaki z nich pożytek, skoro nie ma odpowiedzi? Cóż, za kilka minut zakręci się w swoim pierwszym tańcu i wszystkiego się dowie!
I oto nadeszła śnieżna chwila! Płatek razem ze swoimi siostrzyczkami wyfrunął z domu i znalazł się w powietrznym wirze tańca.
Jakże się starały, te maleństwa! Jak białe ćmy przyciągane płomieniem, płatki wirowały i wirowały. Wiele z nich usiadło na dachach domów, niektóre na drzewach, a nasza mała postanowiła dolecieć aż do ziemi.
Ziemia była taka czarna, zupełnie bez śniegu, tylko gdzieniegdzie przebijała się zielona trawka, i tak bardzo chciało się przyjrzeć jej z bliska. Oczywiście płatek nie wiedział, że na ulicach już rządziła piękna wiosna, a on wraz z siostrami były tylko przypadkowymi gośćmi.
Wkrótce trzeba było lądować. Zgrabnie przemknąwszy obok zirytowanego przechodnia, maleństwo postanowiło usiąść na dachu karmnika dla ptaków. Samotnie siedziało tam niedługo. Zwinny wróbel przyleciał na śniadanie i zobaczył płatek.
No i co tu robimy? – zapytał niezadowolony wróbelek. – Przecież to moja stołówka!
Po pierwsze, dzień dobry! A po drugie, to karmnik dla wszystkich ptaków i na pewno nikt nie zabrania płatkom śniegu odpoczywać na nim! – gość powiedział to wszystko z uśmiechem. Choć była najmniejsza w rodzinie, dużo czytała i wiedziała wszystko o karmnikach i ptakach.
No dobrze, proszę bardzo – ćwierknął wróbel, ukrywając niezadowolenie i urazę, i obojętnie dodał – odpoczywaj, i tak zaraz zaśniesz!
Zasnę? – powtórzył płatek. – A co będzie dalej?
A nic! Stopniejesz i tyle! Na zawsze! – wróbelek machnął skrzydełkami i odleciał.
Małemu płatkowi zrobiło się tak smutno, że gdyby tylko mógł, zapłakałby.
Czemu jesteś smutna, maleńka? – rozległ się delikatny głos. Był jak czuła melodia, która przenikała każdą komórkę.
To była panna Wiosna.
Nie chcę stopnieć na zawsze – powiedział smutno płatek.
O czym ty mówisz, maleńka? Kto cię tak przestraszył? Chyba wiem – powiedziała Wiosna i surowo zawołała wróbla – Ćwirku, chodź tu! Znowu za swoje!
Obok Wiosny pojawił się ten sam wróbelek, który wystraszył płatek. Miał winną minę.
Droga Wiosno, przepraszam, ale ona po prostu nie zrozumiała, a ja nie zdążyłem wyjaśnić. Od razu w panikę, głuptasek – ćwierkał wróbel, zwracając się do płatka, przeprosił. – Przepraszam cię, przecież nie myślałem, że cię wystraszę!
Więc co ze mną będzie?
Sama się niedługo dowiesz. Zeskocz na ziemię i trochę pośpij – uśmiechnęła się Wiosna.
A ja nie zniknę na zawsze? – spytał przestraszony płatek.
Nie, nie bój się, wszystko będzie dobrze. Będę blisko i zaśpiewam kołysankę, żebyś zasnęła i nabrała sił.
Czarujący śpiew Wiosny był wszędzie. Otulał jak mgła, a najmniejszy płatek, jak i setki jego siostrzyczek, zapomniawszy o wszystkich troskach, słodko zasnął.
Po kilku dniach maleńki niebieski kwiatuszek otworzył oczy. Wokół niego wszędzie budziły się inne małe kwiatki. Słoneczko całowało je prosto w czubki główek, starannie je ogrzewając: niech maluszki nabierają sił!
Kwiatuszek uśmiechał się:
Teraz już na pewno nie stopnieję! Dziękuję ci, Wiosno!
