Wczesną wiosną Orzeł leciał po niebie i z wysoka zobaczył, że w wodzie stoi jakiś majestatyczny ptak na długich nogach.
Podleciał do płycizny, usiadł na pniu grubego drzewa, które pochylało się nad wodą, i pyta:
Kim jesteś? Co to za ptak? Wcześniej cię nie spotkałem.
Jestem Żurawiem – odpowiedział ptak – wróciłem z ciepłych krajów do domu.
Jesteś taki piękny, podobny do mnie – duży i smukły. Zaprzyjaźnijmy się. Zostaniesz moim przyjacielem?
A po co mam się z tobą przyjaźnić? – zapytał Żuraw.
Jak to po co? – zdziwił się Orzeł. – Masz tu, w ojczyźnie, jakiegoś przyjaciela?
Mam! Moimi przyjaciółmi są żurawie.
To nie przyjaciele, tylko krewni. A inni przyjaciele są?
Nie.
Usiądź obok mnie na pniu drzewa, dość już stania w wodzie, porozmawiamy, po co są przyjaciele…
Nie mogę. My, żurawie, nigdy nie siadamy na gałęziach drzew.
A dlaczego? – zdziwił się Orzeł.
Tak już jest od dawna. Starsi mówią, że nasze palce u nóg do tego nie są przystosowane.
A próbowałeś?
Nie, a po co? Nie możemy – to nie możemy, nam tego nie trzeba. My chodzimy po wodzie. A ty, Orle, chodzisz po wodzie?
Ja tylko dotykam wody, kiedy nad nią latam. Porozmawiajmy o przyjaciołach. Pytasz, po co są przyjaciele. Otóż po to, żeby pogadać szczerze, opowiedzieć historie, które nam się przydarzyły. Albo po prostu pomóc sobie nawzajem.
No dobrze, jeśli chcesz, to zostańmy przyjaciółmi – zgodził się Żuraw.
Powiedz, gdzie są twoi pobratymcy? Moi mieszkają tam, na tamtej górze – i Orzeł machnął skrzydłem w dal.
Moi są tu, niedaleko, szukają pożywienia – odpowiedział Żuraw.
Wiesz, przyjacielu – przebiegle powiedział Orzeł – jestem taki głodny. Goniłem mysz, ale jej nie złapałem. A zając mnie przechytrzył – wpadł do nory jak kula. Nie mógłbyś mnie poczęstować swoją zdobyczą?
Czemu by nie? – Żuraw podszedł do nowego przyjaciela i podał mu w długim dziobie żabę. – Częstuj się.
Nigdy czegoś takiego nie jadłem. Ale głód nie jest ciotką, trzeba coś przegryźć, bo sił nie starczy, żeby wrócić do swoich.
Orzeł zjadł żabę, potem drugą, trzecią!
Dziękuję, przyjacielu. Następnym razem przyniosę ci prezent!
Zamachał Orzeł skrzydłami, w mgnieniu oka wzbił się w górę i zniknął wysoko na niebie. A Żuraw znowu zaczął szukać jedzenia. Musiał się dobrze najeść i nabrać sił. Następnego dnia miał wybrać sobie żonę, a z tej okazji w rodzinie ptaków miało się odbyć święto.
Minęło kilka dni. Widzi Żuraw, że leci do niego Orzeł i w szponach coś niesie.
Przyjacielu, przyjacielu – woła Orzeł – przyniosłem ci prezent!
Usiadł na pniu drzewa i rzucił zająca do wody.
Ty mnie karmiłeś ostatnio, teraz moja kolej.
Dziękuję, ale my zajęcy nie jemy. Nie przełkniemy ich. Żywimy się drobnymi myszami.
A ty spróbuj! – nalegał Orzeł.
Chcesz mojej śmierci?
No cóż, nie da się ciebie zadowolić!
Orzeł zjadł zająca. Skończywszy jeść, zapytał:
Co słychać? Czym się zajmowałeś?
Wybierałem sobie żonę, u nas było święto. Teraz budujemy nowe gniazdo.
Gratuluję!
A ty kiedy założysz rodzinę?
Jeszcze na to za wcześnie. Polatam sobie wolny jeszcze rok.
Tak rozstali się Orzeł i Żuraw. Minęło kilka dni. Znowu Orzeł przyleciał w odwiedziny do przyjaciela Żurawia.
Patrzy, Żuraw znowu stoi w wodzie i długim dziobem czegoś szuka.
Co robisz? – zapytał Orzeł.
Zbieram glony, małże i raczki i składam do dzbanka, zaniosę do gniazda. Tam moja żona wysiaduje jaja – przyszłe potomstwo.
Poczęstuj mnie tym, czym karmisz swoją żonę – poprosił Orzeł.
Podlatuj – zgodził się Żuraw – masz tu dzbanek, jedz.
Orzeł kręcił się koło dzbanka: szyjka długa i wąska, a jego dziób nie jest aż tak długi, więc nie mógł dosięgnąć jedzenia. Kręcił się, kręcił wokół dzbanka, a jedzenia tak i nie dostał.
Złap mi żab. Były smaczne – poprosił Orzeł.
Ale żab nie ma – odpowiedział Żuraw – wszystkie wyginęły.
Orzeł obraził się na Żurawia:
Nie jesteś mi przyjacielem. Dla przyjaciela żal ci własnego jedzenia!
Zamachał skrzydłami i odleciał. Tak oto skończyła się przyjaźń przebiegłego Orła i Żurawia.
