Na dworze świeciło jasne, słoneczne poranne słońce, a Kiko skakała po polanie tam i z powrotem, podskakiwała i szalała. Kiko była źrebakiem i miała tyle energii, że wydawało się, iż mogłaby skakać cały dzień.
Nagle mama-klacz zawołała ją:
Kiko, córeczko, chodź czesać grzywę. Dzisiaj jeszcze się nie czesałyśmy!
„Znowu czesać się — pomyślała niezadowolona Kiko. Umiała myć się w stawie, lubiła myć zęby i nawet potrafiła sama założyć podkowy, ale czesanie to nudne, nieprzyjemne i czasem boli.
Mamo — powiedziała Kiko.
Tak, córeczko — odpowiedziała mama.
Mamo, a jeśli się nie uczeszę, to będę ładna?
Oczywiście, że będziesz, zawsze jesteś ładna!
A po co więc się czesać? To nieprzyjemne i czasem boli. No i jeszcze nudne!
Jeśli się nie uczeszesz, to nadal będziesz ładna, ale niechlujna. A poza tym czesanie jest zdrowe dla włosów.
A co znaczy „niechlujna”?
To znaczy nieschludna, nieporządna — odpowiedziała mama.
Kiko westchnęła i stanęła przed mamą, a ta zaczęła czesać jej grzywę.
Kiedy skończyły, Kiko pognała co sił do swoich przyjaciół. Pierwszym, którego spotkała, był paw Pawełek.
Cześć, Pawełku!
Cześć, źrebaku Kiko!
Pawełku, a ty to piękny paw?
Oczywiście, że piękny, a jakże! Nie widzisz?
A po co ci taki puszysty ogon?
Kiedy go rozkładam, to jestem jeszcze piękniejszy! — odpowiedział Pawełek.
„Czyli kiedy ja czeszę grzywę, to też staję się piękniejsza — pomyślała Kiko i pognała dalej.
Potem spotkała kotkę Franię. Siedziała pod drzewem, lizała łapkę i przeciągała ją po głowie.
Frania, a ty co, czeszesz się? — spytała Kiko.
Aha, mrrr — odpowiedziała Frania.
A po co to robisz?
Tak dbam o siebie i pozbywam się pcheł, które mogą zalęgnąć się w mojej sierści.
„Czyli ja też pozbywam się pcheł, kiedy mama mnie czesze — pomyślała Kiko.
Wieczorem, kiedy Kiko zasypiała, myślała o tym, co się dzisiaj wydarzyło.
Następnego dnia, gdy nadszedł czas na czesanie, Kiko zapytała mamę:
Mamo, a jeśli nie będę się czesać, to będę niechlujna, nie taka ładna i zalęgną mi się pchły?
Cóż, w ciągu jednego dnia pchły się nie zalęgną — odpowiedziała mama.
Czyli jeśli nie uczeszę się przez jeden dzień, to nic strasznego się nie stanie?
Tak — odpowiedziała mama — przez jeden dzień nic strasznego się nie stanie.
Kiko rozpromieniła się i zapytała:
Mamuuu. A czy ten dzień może być dzisiaj? Czy można dzisiaj się nie czesać?
Mama chwilę pomyślała i powiedziała:
Dobrze, Kiko, dzisiaj można się nie czesać.
Hurraaa! — krzyknęła Kiko i pognała na swoją ulubioną polanę.
Ale jutro musisz koniecznie się uczesać! — zawołała za nią mama.
Koniecznie! — powtórzyła Kiko, już z daleka.
I skakała po swojej ulubionej polanie z lekko splątaną grzywą, którą targał wiatr, i była trochę niechlujna, ale równie piękna.
