Żył sobie żabka-marzyciel.
Tak bardzo chciał po niebie latać!
Ale — cóż za zaklęcie! —
Jak z nudy bagna uciec?
Wokół wszyscy głośno się śmieją:
«Cały dzień łap komary.
Może skrzydła ci podarują,
I będziesz gotów do lotu!»
«Może podskocz wyżej,
Jak leśny ptaszek poszybujesz.
Na dachu będziesz wtedy mieszkać!» ―
Tak przez śmiech mówiła mysz.
Pewnie inny by się rozpłakał
Z urazy i z żalu czasem,
Na zawsze przestałby marzyć,
Znalazłszy w bagnie spokój.
Maluch się nie myślał poddawać
I, całym sercem pielęgnując marzenie,
Wierny mu chciał pozostać,
Tak zakochany w błękicie nieba.
Zbliża się najpiękniejszy dzień,
Urodziny, prezenty, radość.
Chciałby wybrać lepszy dar,
Ale on chce balonik — i już.
Goście śmiali się, spieszyli
I z uśmiechem wręczali balony.
Wszyscy zgodnie uznali:
«To po prostu dziwak, jak by nie kręcić!»
Ale nasza żabka wzbiła się —
Rano zobaczyli cud.
Wszystko stało się, jak chciał ukochany,
Magiczny, najpiękniejszy poranek!
Z uśmiechem do marzenia leci,
Bez strachu trzyma balony.
A wysokość go przyciąga jak magnes.
Śmiałek jak ptak szybuje.
Żył sobie żabka-marzyciel.
Tak chciał po niebie fruwać,
Że niebo otworzyło ramiona
I pozwoliło mu uciec z bagna.
Od tamtej pory ten dzielny chłopczyk
Był w każdym zakątku ziemi.
Swoją napisze książkę,
Że spełniają się wszystkie marzenia!
