Wprzedszkolu jest u nas dziewczynka,
Na imię ma Zuzia, ładna jak bajka.
Ale mówimy na nią gadułka
I skąpa, bo nawet suchą bułkę
Z nikim się nigdy nie dzieli
I wciąż kłamie, to jej przywara.
Gdy będą urodziny w grupie,
Patrzy srogo, jak sędzia w sądzie.
A gdy cukierki wszystkim rozda,
To same papierki, taka zdrada!
„No co za skąpa, przyjaciele!
Tak powiedzą Staś, Ola i ja wszelce.
Z nią już nie chcemy się bawić,
Do gości nie będziemy jej wołać.
Nie poczęstujemy cukierkiem,
Nie będziemy z tą skąpą nic wspólnego!
Oto Zuzia wraca do przedszkola,
„Cześć” z rana nie powie Antek,
Nie poczęstuje cukierkiem Kuba,
Co się stało? Nie wiadomo tak.
Podchodzi do Oli, ta milczy,
Kasia z urazą patrzy.
Zuzia cały dzień siedzi sama
I zastanawia się: „Jaka moja wina?”
A wieczorem podchodzi do mamy,
Z pytaniem biegnie do taty:
„W przedszkolu co się właściwie stało?
Było zabawnie, było śmiesznie,
Kiedy papierki rozdawałam,
Choć cukierki obiecałam.
Taki żart, po prostu klasa,
Bo jestem sprytna, mądra wasza!
Teraz wszyscy mnie omijają,
A nawet Hania przechodzi obok.
Nie wiem, co jest przyczyną,
Jestem dobrym przyjacielem, nie ma co!
Zmarszczył tata brwi surowo,
Mama spojrzała jak burzowe morze:
„Nie wstyd ci, córeczko,
Co mi przed chwilą powiedziałaś?
Mówisz, że to przyjaciele,
A ty przecież jesteś skąpa, moja!
Z każdym tak się pokłóciłaś,
A z czym teraz, kochanie, zostałaś?
Nikt z tobą bawić się nie chce…
Córka zaczęła płakać, ile sił.
„Wszystko zrozumiałam”, mówi.
Przyjaciół już nie obwinia:
Sama obraziła, sama.
I tu jej jedna wina.
W przedszkolu jest u nas dziewczynka,
Przyjaciółka miła, Zuzia,
Która nie oszuka, nie zdradzi,
Zawsze cukierka da.
„Poprawiła się, przyjaciele!”
Powiedzą Staś, Ola i ja.
