W małym domku było ciepło.
Hania dziergała, Franek grał.
Każdy krasnal był trochę odludkiem,
Poważny i zajęty swoimi sprawami.
A za oknem szalała burza,
Jak w garnkach łomocze łobuz!
Deszcz zaczął kapać, chce psocić,
Czy można za to malca winić?
Cały koncert dali razem!
Kto na dworze, niech biegnie w bezpieczne miejsce!
Schowaj się zaraz pod daszek,
Choćbyś był poetą czy nurkiem.
Albo w butach zachlupie woda.
Będziesz mokry jak liść z drzewa,
Co przylgnął do pnia, by się ogrzać.
Trzeba pod dach! Zdążyć, zdążyć!
Malutki zajączek by zginął,
Lecz domek cudowny dostrzegł.
A w małym domku było ciepło,
Hania dziergała, Franek grał.
Kto to tak nieśmiało puka do drzwi?
Może deszcz? Ale przecież ktoś milczy.
Lecz stuk się powtórzył. Wątpliwości nie ma,
Kto przyszedł? Gość czeka na odpowiedź.
Hania, zostawiwszy kłębek na fotelu,
Zawołała: „Kto tam?”, nie spiesząc się do progu.
„Ciociu, wpuść mnie! Jestem zajączek, zmokłem,
Ledwo uciekłem przed wilkiem, o mało.”
Hania nie wie, jak ma postąpić:
„Kochanie, my krasnale nie lubimy przyjaźni.
A kłopoty nam tu ni do czego…”
„Ciociu, do kogo się zwrócić, do kogo?
Zgubiłem się, tak mi zimno…
Może mój strach stopnieje we śnie,
Ale gdzie mam spać? Wszędzie tylko woda.
Chyba do domu nie wrócę nigdy…”
Tu Franek podbiega do drzwi:
„My krasnale, oczywiście. Babciu, wybacz,
Ale nie jesteśmy kamieniami. A kto w biedzie,
Temu pomożemy zawsze i wszędzie.”
Hania westchnęła: „Wnuczku, masz rację.
Coś zupełnie zapomniałam o naszej naturze.
Nasz miły zajączku, wejdź śmiało,
Nie krępuj się, weź pierniczka.
Tak, krasnale bywają czasem szorstkie.
Jesteśmy odludkami, nie lubimy kłopotów.
Ale nie odwrócimy się, pomożemy teraz.
Przepraszamy cię, zajączku, wybacz nam.
W małym domku było ciepło.
Hania dziergała, Franek grał.
Obok zajączek jeździł ciężarówką.
Przyjaźni bezcenna panowała słodka chwila.
