Luty okazał się słoneczny i śnieżny. Pogoda była piękna, mroźna. Trzej przyjaciele - Włodek, Tolik i Paszek - jak zwykle zebrali się na lodowatej górce.
Włodek - najstarszy w grupie. Chodzi do piątej klasy, uczy się na same piątki i uczęszcza do różnych sekcji sportowych. Drugoklasiście Tolik - najweselszy i najbardziej aktywny: nigdy nie siedzi w miejscu i zawsze wygrywa gry. Wystarczy, że ktoś się rozmarzy - Tolik już tam jest. Paszek - najmłodszy. Jeszcze nie chodzi do szkoły, ale stara się nie zalegać chłopcom! Nie możesz mu wkładać palca do ust - ugryzie.
Chłopcy postanowili kiedyś sprawdzić, kto jest silniejszy.
Przyjaciele, niedługo święto - 23 lutego. Pora sprawdzić, kto z nas jest prawdziwym mężczyzną - uroczystym tonem ogłosił Włodek.
A co to znaczy - "prawdziwy mężczyzna"? - postanowił wyjaśnić u przyjaciela Paszek.
Wiem! To ten, kto jest szybszy, wyższy i silniejszy od wszystkich! - krzyknął Tolik.
Tak, dokładnie! - potwierdził Włodek.
A co tu sprawdzać? Wyższy od wszystkich jesteś ty, Włodku, jesteś przecież najstarszy - obrażony burknął Paszek.
A szybszy od wszystkich ja! Zawsze wygrywam w догонялках, nikt ode mnie nie ucieknie! - radośnie ogłosił Tolik.
Znaczy, ja jestem najsilniejszy? - niedowierzająco spytał Paszek - no, metodą eliminacji.
Włodek roześmiał się i kiwnął głową. Wiedział, że Tolikowi w biegach nie ma równych, ale nie mógł uwierzyć, że mały Paszek jest najsilniejszy. Tolik też się rozhohotal.
Czemu się śmiejecie? - spytał chłopców Paszek.
Paszek, naprawdę myślisz, że jesteś silniejszy od nas z Tolikiem? - spytał Włodek przyjaciela, śmiejąc się.
Naprawdę! A inaczej to nie fair! Ja nie jestem prawdziwym mężczyzną?
Dobra, dość gadania, sprawdzmy! - zaproponował Tolik.
Jak będziemy sprawdzać? - czujnie spytał Paszek. Sam rozumiał, że pokonanie chłopców w sile nie będzie łatwe.
Proponuję następujące: razem stoczymy ogromną kulę śnieżną, a potem po kolei będziemy próbować ją przesunąć z miejsca. Komu się uda, ten jest najsilniejszy - zaproponował Włodek.
Zgoda! - zawołał Paszek. Tolik też się zgodził.
Chłopcy zabrali się do pracy. Długo toczyliśmy kulę śnieżną i okazała się duża i ciężka. Ledwie we trzech zdołali ją do środka placu. A potem zaczęli próbować przesuwać ją po kolei z miejsca.
Paszek, jako najmłodszy, dostał pierwszą próbę. Ze wszystkich sił napierał na kulę śnieżną, która była od niego wyższa o pół głowy. Kula nie ruszyła z miejsca. Paszek smutnie spojrzał na chłopców, a oni się uśmiechali. Chłopiec, starając się ukryć urażę, odszedł i usiadł na ławce.
Przyszła kolej Tolika. Chłopiec stanął tyłem do kuli, a nogami oparł się o śnieg. Ze wszystkich sił napierał na śnieżną bryłę - nie da się jej przesunąć z miejsca. Tolik nie był zbyt zasmucony, ale postanowił wesprzeć Paszka i usiadł obok niego.
Włodek stał przy ogromnej kuli śnieżnej. Jeśli uda mu się ją przesunąć - zwycięstwo! Znaczy, że nie tylko jest najwyższy, ale i najsilniejszy, a zatem - prawdziwy mężczyzna!
Nie wątpiąc w swoje siły, Włodek z uśmiechem pchnął kulę jedną ręką. Nic. Włodek się nie poddał, oparł się rękami o kulę, nogami o śnieg i spróbował jeszcze raz. Znowu porażka!
Najstarszy z chłopców też nie zdołał przesunąć kuli śnieżnej z miejsca! Wszyscy się rozhohotalali, a Włodek zaczerwienił się.
Wiecie, głupia sprzeczka. Nikt nie wygrał! Lepiej jeźdźmy z górki! - powiedział.
Chodź! Ja pierwszy! Paszek, ty z nami? - radośnie krzyknął Tolik.
Nie, nie chcę - głos Paszka był niezwykle smutny.
No i dobrze! Siedź sobie i obrażaj się, a my - idziemy się bawić - rzucił mu Włodek i poszedł z Tolikiem na górę.
Ale Paszek nie myślał siedzieć bezczynnie i dąsać się. Miał waleczny charakter. Wstał z ławki i zdecydowanym krokiem podszedł do kuli śnieżnej. Długo próbował przesunąć tę masę, ale wszystko na nic. Co robić? Znaczy, że nie jest mężczyzną, nie jest obrońcą? Nie!
Ze złości na siebie i na chłopców Paszek postanowił zaryzykować. Odszedł dalej od kuli śnieżnej i z rozpędu na nią wyskoczył.
Się udało! Kula ruszyła z miejsca pod ciężarem Paszka. Sam Paszek oczywiście wylądował twarzą prosto w śnieg, ale to go nie martwiło. Natychmiast wstał na nogi, otrzepał się z przylepionego śniegu i pobiegł za chłopcami.
Włodek! Tolik! Się udało! Jestem najsilniejszy, przesunąłem ją z miejsca! - krzyknął do chłopców, którzy gadali przy lodowatej górce.
Niemożliwe! - odpowiedział Włodek.
Nie wierzę! - zawołał Tolik.
To chodźcie i sami zobaczcie! A jeśli mi nie wierzycie, to tam, zawołajcie Tanię, ona powie, czy kula ruszyła czy nie.
To dobry pomysł. Taniu, pójdziesz z nami? - spytał Włodek dziewczynkę w czerwonym kurtku, która właśnie zjechała z górki i podeszła do chłopców.
Pójdę, a co trzeba robić? - dzwonkowym głosikiem odpowiedziała.
Poświadczyć przemieszczenie się kuli śnieżnej - rozhohotal się Tolik i chłopcy pobiegli za Paszkiem do śnieżnego obiektu.
Paszek promieniał ze szczęścia. Wziął Tanię za rękę i poprowadził prosto do kuli. Dziewczynka uważnie zbadała przygnieciony śnieg, ale miała wątpliwości.
A jak ci się to udało? - spytała Paszka, mrużąc oczy.
Tajemnica! - ucął. Nie brakowało mu jeszcze, żeby chłopcy mogli powtórzyć jego rekord.
Ktoś ci pomógł? - spytał Włodek, podchodząc bliżej i obejmując przyjaciela za ramiona.
Sam sobie poradziłem, wierzysz? - odpowiedział Paszek, patrząc mu prosto w oczy.
Dajesz słowo prawdziwego mężczyzny? - spytał Włodek.
Daję! - natychmiast zawołał Paszek i jego policzki zaczerwienily się ze wstydu.
Więc, a co powie śnieżna komisja? - żartobliwie spytał wesoły Tolik, podchodząc do chłopców - Tatiano, decyzja za wami, co myślicie?
Myślę, że wasze gry są głupie! Ale Paszek mówi prawdę, nie będzie kłamać przyjaciołom. I po śniegu widać, że kula ruszyła z miejsca.
Paszek radośnie zaczął podskakiwać. Tolik i Włodek dołączyli do niego.
Hurra! Teraz ja też, jak i wy, jestem obrońcą!
Znaczy, że i ty niedługo masz święto - powiedziała Tania - chłopcy, a ja mam dla was prezenty.
Dla wszystkich? - chórem spytali przyjaciele.
Dla wszystkich! - chytrze uśmiechnęła się dziewczynka i szybko ulepiwszy śnieżkę, wyrzuciła ją prosto Tolikowi w czoło.
Ach, takie masz prezenty! Do ataku! - skomenduł Włodek i chłopcy rzucili się do boju. Paszek wprawdzie bronił Tanię. W końcu pomogła mu udowodnić chłopcom, że naprawdę przesunął kulę z miejsca.
Nigdy nikomu nie opowiedział, jak mu się to udało. Ale na zawsze zapamiętał, że wygrywa nie ten, kto jest najsilniejszy, ale ten, kto idzie do końca!
