Ta historia rozegrała się w jednej orkiestrze, w której grało wiele wspaniałych instrumentów. Głównym był stary fortepian, który wraz z muzykantami wykonał wiele utworów. Zawsze stał w centrum sceny.
Młoda skrzypce, stojąca w duecie z fortepianem, marzyła śpiewać jak jej starszy przyjaciel. Przecież melodia fortepianu zawsze rozbrzmiewała w sercach słuchaczy w szczególny sposób.
Skrzypce bardzo się z tego powodu martwiły, często zawiedzając na próbach równie młodego jak ona skrzypka, zrywaną strunę. Pewnego dnia, zrywając strunę po raz kolejny, gorzko się rozpłakała.
Dlaczego nie mogę grać tak jak fortepian, zadziwiając i imponując nawet najbardziej wymagającym miłośnikom muzyki! On dumnie stoi pośród instrumentów, a ja ― jestem tylko jedną z wielu skrzypiec w orkiestrze. Nigdy nie będę w stanie wykonać takiej czarodziejskiej muzyki…
Słysząc to, altówka, która zawsze grała w cieniu fortepianu, skrzypiec i innych instrumentów, zdziwiła się.
Skrzypce wcale nie muszą śpiewać jak fortepian, ― powiedziała ― skrzypce swoją piosenką potrafią również hipnotyzować. Każdy instrument jest ważny. I każda skrzypce w orkiestrze jest wyjątkowa w swoim brzmieniu i niepowtarzalna.
Ale kto zapamiętać będzie moją piosenkę? A fortepian wszyscy będą pamiętać! Czyż to nie wspaniałe, powiedz?! Oznacza to, że on ― jest wyjątkowy, a my ― jesteśmy tylko jednym z setek instrumentów, ― odpowiedziała skrzypce.
Tak, pewnie jesteśmy jednym z wielu, ― powiedziała zamyślona altówka ― ale na pewno znajdzie się dusza, dla której nasza piosenka stanie się ulubioną. I dla nas ta osoba przyjdzie na koncert. Bądź sobą, nie próbuj śpiewać tego, co ci nie dane. Nie zawiódź młodego muzyka, który wykonuje wspaniałe utwory z twoją pomocą.
Jak bym chciała dzisiaj przyćmić fortepian. Ale moja struna jest zerwana. Cóż, wspaniałego nam koncertu, altówko. Dziękuję ci za wsparcie. Ech, chciałabym choć raz zaśpiewać…― szlochała skrzypce.
Wspaniałego koncertu! Nie smucz się, twoją strunę twój młody maestro wymieni. Tylko wierz: nadejdzie i nasza godzina triumfu, najważniejsze ― śpiewać tak, jak my śpiewamy, ― zachęcił przyjaciela altówka.
Wymieniwszy strunę ulubionego instrumentu, młody skrzypek wkroczył na scenę. Zagrał stary fortepian, rozbrzmiewała altówka, nadeszła kolej skrzypiec. Ale ona tak bardzo chciała grać lepiej niż inne, że znowu zerwała się jej struna od zbyt trudnej melodii. I wtedy sala zamarła w zdumieniu.
Jeszcze minutę, jeszcze jedną minutę, i moja skrzypce znowu zaśpiewa. Zaśpiewa tak, jak nie śpiewała żadna ze skrzypiec. Nie wolno jej wypominać dążenia do marzeń, ona ― najlepsza ze wszystkich, ― szepnął z drżeniem w głosie muzyk.
Słysząc to, zagrała skrzypce znaną wszystkim melodię w taki sposób, jaki nikt dotąd nie słyszał. Grała wspaniale, nie chcąc zawiść swojego maestro. Długo sala jej biła brawo, a oczy młodego twórcy błyszczały. Przecież wierzył w skrzypce, i dla niego nie było lepszego instrumentu na całym świecie.
Koncert się skończył i wszyscy wrócili na swoje miejsca.
Miałeś rację, drogi przyjacielu altówko, ― powiedziała skrzypce ― dzisiaj wszyscy usłyszeli i pokochali mnie za to, że jestem sobą. Jesteśmy wspaniali, gdy wykonujemy naszą piosenkę i nie dążymy do tego, co nam obce. Jak byłam naiwna, myśląc, że cudzą piosenkę przyniosę sobie sukces. Bezcelowo zrywałam swoje struny. Podoba mi się brzmienie fortepianu, ale zupełnie zapomniałam, że skrzypce śpiewają nie mniej wspaniale. Być skrzypce ― to wielkie szczęście!
Tak, twoja piosenka dzisiaj była jak nigdy dotąd wspaniała. Bravo, skrzypce! ― odpowiedziała altówka, w każdej strunie której śpiewała szczera radość za przyjaciela.
Przez wiele lat przyjaźniły się altówka i skrzypce, grając wiele koncertów. Skrzypce błyszczały, i coraz więcej ludzi przychodziło jej słuchać. Zaczęła solować w wspaniałych utworach. I teraz podobało jej się, jak brzmią one w duecie z fortepianem, dumnie stojącym pośród innych instrumentów.
Jeśli się przysłuchać, można usłyszeć unikalną muzykę duszy każdego człowieka. Podobnie jak różne instrumenty, nasze melodie brzmią wspaniale, ale bez względu na to, jak się staramy, nie będą brzmieć inaczej. Dlatego ważne jest wykonanie swojej piosenki. W tym ― tkwi szczególny urok, mój młody przyjacielu.
