Wysoko, wysoko w górach żyły orły – dumne ptaki. Było ich całe plemię. W jednej rodzinie urodziło się pisklę.
Mama orlica bardzo kochała swojego synka. W ich rodzinie przez długi czas nie było potomstwa, a na maluszka czekali kilka lat. W końcu duch gór ulitował się nad kochającą parą i zesłał im jedyne jajo. Tata i mama na zmianę wysiadywali je w swoim dużym gnieździe na najwyższej skale.
Kiedy tata orzeł zdobywał pożywienie, mama otaczała pieszczotami i pielęgnowała długo wyczekiwanego synka. Minęły trzy miesiące, pisklę urosło. Nadszedł czas, by zrobiło pierwsze samodzielne kroki w życiu: nauczyło się latać, polować i zdobywać pokarm.
Ojciec orzeł chciał zacząć zajmować się synem – uczyć go rozumu. Ale mama orlica ciągle go powstrzymywała, mówiąc, że synek jest jeszcze mały, niech nacieszy się gniazdem, za wcześnie na polowania.
Orzeł kochał żonę i nie mógł się jej sprzeciwić. Dalej latał po zdobycz dla siebie, żony i syna. Sąsiedzi i krewni zaczęli pytać orła: „Co, twój następca jest chory? Dlaczego nie wylatuje z gniazda? Dlaczego nie prowadzisz z nim lekcji, dlaczego nie uczysz go zdobywać pożywienia? Dlaczego przy tak dużym pisklęciu wciąż jest matka?”
Orzeł nie wiedział, co odpowiedzieć krewnym.
Pewnego pięknego dnia orły zebrały się i przyleciały do gniazda. Chciały zobaczyć wyrośniętego pisklaka i pomóc rodzinie krewnego.
Gdy tylko się zbliżyły do gniazda, wypadła orlica i zasłoniła sobą syna.
On jest jeszcze mały, za wcześnie na naukę! My z ojcem go karmimy, niech jeszcze podrośnie.
Orły bardzo się zdziwiły: według ich obliczeń pisklę było już duże. I wtedy zobaczyły, jak orlątko stanęło na nogi. Było wysokie i tęgie.
Co ty robisz, matko? Swoją miłością zgubisz życie młodego orła! Nie nauczyliście go latać ani dbać o siebie. Czy on jest niedołężny?
Młody orzeł zawołał do starych krewnych.
Jestem młodym orłem. Chcę być królem gór! Chcę siedzieć w swoim gnieździe i obserwować orły, wysokie góry, wszystko, co dzieje się dookoła.
Orły zaśmiały się:
A jak będziesz polował? Jak zdobędziesz pożywienie?
Wy będziecie mi je przynosić na zmianę. Przecież będę waszym królem! – krzyknął głośno.
No proszę, popatrzcie tylko, król mówi – śmiały się jeszcze głośniej orły.
Wtedy wrócił tatuś z łupem.
Co tu się dzieje? – zapytał.
Wasze pisklę chce być naszym królem i królem gór – śmiały się orły – a sam nawet latać nie umie. Jak mogliście do tego dopuścić? Nie poradziliście sobie z wychowaniem jedynego syna! Widzimy coś takiego po raz pierwszy. My jesteśmy dumnymi i niezależnymi ptakami.
I wtedy orły przewróciły gniazdo. Jedne ptaki przytrzymywały matkę, a inne ojca. Gruby młody orlik zaczął spadać w przepaść. Rozłożył skrzydła, ale nikt nie nauczył go nimi machać.
Zawyła matka orlica:
Ratujcie mojego syna! Zaraz roztrzaska się o skały.
Dumny ojciec zmrużył oczy i nie wypowiedział ani słowa.
Ale mądre, stare orły nie pozwoliły zginąć rozpieszczonemu młodemu ptakowi. Podleciały, chwyciły go pod skrzydła i pomogły wylądować na dużym kamieniu.
No więc, rodzice. Zabierzemy waszego syna, nauczymy go latać, zdobywać pożywienie i polować.
Zawyła matka orlica:
Umrę bez mojego synka!
Spokojnie, spokojnie, za miesiąc wam go oddamy, sam do was przyleci. Nie poznacie go!
Orły zabrały młodego orlątko i zaniosły daleko, do jaskiń. Minął miesiąc.
Siedzą rodzice w gnieździe i tęsknią za synem. Matka bardzo się postarzała. Zachorowała. Ojciec ciągle był przy niej, bał się, że umrze z tęsknoty.
Patrzą: prosto do nich leci młody orzeł, dorodny, piękny, a w szponach niesie zdobycz – młodego zająca. Podleciał i usiadł w gnieździe.
Dzień dobry, mamo i tato! Oto wróciłem. Przyniosłem wam jedzenie – prezent ode mnie. Starszyzna nauczyła mnie wszystkiego, co powinien wiedzieć górski orzeł. Teraz będę się o was troszczyć. Dziękuję wam! Ale nigdy nie powtórzę waszego błędu: nie będę ślepo kochał swoich dzieci, bo ślepa miłość może przynieść nieszczęście...
