Jeśli coś podzielić na dwie równe części, to jedna z nich będzie nazywana połówką. Swoją połówkę ma wszystko na świecie. Dwie wiśnie połączone cienką gałązką — dwie dojrzałe połówki. Są piękne zarówno razem, jak i osobno.
Jeśli włożyć soczystą wiśnię do ust, można poczuć słodki i kwaśny smak jednocześnie, a w środku — twardą pestkę. Każda wiśnia jest smaczna, ale najczęściej rosną parami. Dwie wiśnie na jednej gałązce — to dwa razy smaczniej!
Tak samo ludzie mają swoje "drugie połówki". Na przykład mama i tata — dwie "połówki" połączone razem miłością. Ktoś szuka swojej "połówki" przez całe życie, popełniając błędy, przeżywając, ale nie poddając się. Nikt nie chce być samotną wiśnią na gałązce, bo razem jest i łatwiej, i weselej, i spokojniej.
A w szukaniu "połówek" pomaga psotny Amor. To pulchny, różowolity maluszek, który posiada magiczną moc. Potrafi widzieć cienkie niточki, które łączą dwie "połówki" w jedno — jak gałązka u wiśni. I wtedy Amor wiąże te niточki w węzeł, a "połówki" łączą się — zakochują.
Amora nie bez powodu nazywają psotnikiem. Nie potrafi usiedzieć w miejscu. A jeśli maluszek się znudzi — czekaj kłopotów. Albo zabawy. Zależy, jak się na to patrzy.
Kłócili się kiedyś na placu zabaw Witek i Zosia. Nie mogli się podzielić piękną lalką. Zosia przywiozła ją z domu, a Witek prosił się do zabawy. W domu miał wiele samochodów, ale ani jednej lalki. Ciekawił go. Zosia była skąpa, nie chciała oddać lalki.
Daj mi się bawić! Albo inaczej ja cię... Ja cię! — krzyknął Witek do Zosi, gdy ta, chwyciwszy lalkę za włosy, biegała od niego po placu.
Nie dogonisz! — powiedziała obrażona, ale żartobliwie Zosia i pokazała język.
Aha! No czekaj! — Witkowi udało się dogonić dziewczynkę. Chwycił lalkę i zaczął ciągnąć ją z całej siły do siebie.
Nie ciągnij! Złamiesz! — wrzasnęła Zosia, a cała zabawa nagle się skończyła.
Skąpiec!
Głupek!
Sam taki!
Amor leciał obok placu właśnie w tym momencie. Zatrzymał się i obserwował kłótnię. Chłopiec i dziewczynka byli jeszcze zbyt mali, aby mógł dostrzec wychodzące z nich niточki. "Wydaje mi się, że świetnie do siebie pasują!" — pomyślał Amor i jednym ruchem ręki połączył Zosię i Witka ze sobą. "Jeszcze mi podziękują" — przeleciało przez głowę czarodziejowi. Co się wtedy zaczęło!
Wszystko powiem mamie — powiedziała wyczerpana Zosia i puściła lalkę.
Witek z zaskoczenia wpadł prosto do kałuży. A potem brudny i mokry podbiegł do dziewczynki (miała na sobie piękną różową sukienkę ze stokrotkami) i ją mocno przytulił.
Co ty robisz! Fuj! Obrzydliwy! — krzyknęła Zosia, ale opierała się bez serca.
To za to, że wpadłem do kałuży. Weź swoją lalkę — Witek oddał Zosi nieszczęsną zabawkę.
Teraz też jest brudna — powiedziała smutnie dziewczynka.
Jak i ty! I ja! A może zagramy w rodzinę? — zaproponował Witek.
Z tobą? Nie chcę — ożywiła się dziewczynka. Wstała i tupnęła małą nóżką.
A ja z tobą nie chcę! — krzyknął chłopiec i pociągnął Zosię za długą jasną warkoczyk.
Głupek!
Sam taki!
Witek jeszcze długo uciekał przed Zosią, która próbowała go dogonić i znowu wrzucić do kałuży, aby się zemścić za warkoczyk i lalkę. Ale był szybszy. A gdy przyszła pora wracać do domu, dzieci już wcale nie chciały się rozstawać. Na pożegnanie Witek nawet cmokną Zosię w policzek.
Amor radośnie zaklaskał. Jednak się nie mylił. Wyszło i wesoło, i pożytecznie.
Zosia i Witek już dawno dorosły. Teraz prowadzą nie lalkę, ale prawdziwą dziewczynkę — do przedszkola. I ona bawi się na tym samym placu zabaw.
Stali się dla siebie "połówkami" — dwiema jagódkami wiśni na jednej gałązce. A gałązka ta jest mocna, żadne nieszczęście jej nie złamie. Oto co się dzieje, gdy Amor się nudzi!
