Jubileusz Króla Morskiego
Król Morski i wujek Czarnomor grali w karty, w durnia. Król, jak zawsze, oszukiwał. Czarnomor udawał, że tego nie zauważa.
Ale nuda! — wykrzyknął Król Morski.
Wszystko ci nie pasuje — burknął wujek Czarnomor — to może zagramy w szachy.
Wczoraj graliśmy, a ty bezczelnie wygrałeś — przypomniał król.
Czarnomor, uśmiechając się złośliwie, podrapał się po głowie i nagle zaproponował:
A może zagramy w żywe szachy!
Jak to? — oczy Króla Morskiego zapłonęły zapałem.
Konie morskie będą skoczkami, trzeba tylko znaleźć po dwie pary czarnych i białych. Ośmiornice postawimy jako wieże — na tym wyobraźnia Czarnomora ugrzęzła.
Pionki będą krewetkami — powiedział król.
Znam rybę humuhumunukunukuapuaa, może poprosimy je, żeby zostały oficerami szachowymi? — zaproponował wujek.
Takiej nazwy nie ma! Jak to zapamiętałeś? — zdziwił się król.
Czarnomor wyjął z kieszeni złotej kolczugi arkusz morskiej kapusty. Specjalnym morskim atramentem było na nim napisane: „Humuhumunukunukuapuaa, czyli spinoróg Picassa”.
Sama rybka mi to napisała — rzekł Czarnomor z dumą.
No tak, z takim imieniem tylko na oficera! — zdecydował Król Morski, a potem rozkazującym tonem dodał: — Na hetmana wezwiemy rybę-balon, a królami będą rozgwiazdy.
Nie namyślając się długo, król przywołał dworskiego pisarza i odczytał mu rozkaz o zaciągnięciu mieszkańców morza do żywych szachów.
Następnego dnia żywe szachy stanęły przed obliczem Króla Morskiego. Planszę narysowano na piaszczystym dnie tuż za królewskim pałacem. Pola wypełniono czarnym i białym piaskiem.
Król Morski i Czarnomor przemieszczali się nad swymi wojskami na wielkich morskich żółwiach. Przez kilka dni trwała wesoła zabawa. Najpierw wszyscy bezładnie krążyli nad planszą, tylko powolne rozgwiazdy leniwie poruszały ramionami i nie zapominały filtrować wody w poszukiwaniu jedzenia. Potem wszyscy się przyzwyczaili i nauczyli grać.
Ale żywe szachy też znudziły Królowi Morskiemu.
Czarnomor zaproponował władcy taniec syren, zabawne bitwy między meduzami, grę w morską palanta, lecz smutek nie mijał. Pogorszył sprawę królewski ząb, który zaczął boleć…
Wezwano na pomoc rybę-chirurga. Czarnomor zaś na swoim żółwiu popłynął w odwiedziny do Czarownicy.
Coś ty taki smutny, Czarnomorze — powiedziała z troską Czarownica — znowu Król Morski się zasmucił?
Już nie wiem, czym go zabawić, choćby wojnę zaczynać z płaszczkami — westchnął Czarnomor.
Nie, wojny nam nie potrzeba! — stanowczo oświadczyła Czarownica. — Lepiej zaproponuj królowi, żeby obchodził urodziny, goście przyniosą mnóstwo prezentów i będzie czym się zająć.
Ale on ma urodziny dopiero za pół roku — sprzeciwił się Czarnomor.
A lista gości? Ceremoniał? Menu — czym częstować? Dużo tego, to się tym zajmijcie.
Dawniej to wszystko wymyślali dworzanie: Strażnik Etykiety, Główny Animator Zabaw i Główny Kucharz.
Zapomniałeś czy co? Jaka data! Przecież będzie miał dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć lat! Wasi dworzanie co roku robią to samo: ani rozumu, ani fantazji — mruknęła Czarownica.
Dokładnie! — wykrzyknął Czarnomor. — Od dawna marzę, żeby zobaczyć niebieskiego smoka, a Strażnik Etykiety uparcie go nie zaprasza! A my go zaprosimy!
Przecież on jest taki mały — zdziwiła się Czarownica — wśród gości go nie zauważysz!
To uwar eliksir powiększający i wtedy stanie przed wszystkimi w całej okazałości! — nie stracił rezonu Czarnomor.
Na tym się rozstali. Czarnomor udał się do pałacu, a Czarownica do swojej wielkiej biblioteki, szukać przepisu na eliksir powiększający dla smoków.
Królowi Morskiemu pomysł, by samemu przygotować swój jubileusz, bardzo się spodobał, nawet ząb przestał boleć. Dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć lat to nie żart, tak piękna data! Najpierw zasiedli do układania listy gości. Trzeba było zebrać całą armię, by dostarczyć zaproszenia.
Zaproszono śledziowego króla, złotą rybkę, morskie diabły, cudo-judo-rybę-wieloryba, syreny morskie, rzeczne i jeziorne, olbrzymiego kalmara, niebieskiego smoka i wiele prawdziwych morskich zwierząt o niezwykłym wyglądzie i ubarwieniu, a także magiczne istoty.
Długo się spierali, a nawet kłócili, kogo zapraszać, a kogo nie. Cały miesiąc zeszedł na układanie listy gości, a Król Morski zapomniał o smutku.
Kolejny miesiąc poświęcono na menu. Czego tam tylko nie umieszczono! Na przykład ragout z uszu bagiennego mieczoroga. Mieczorogów morscy myśliwi nie mogli zdobyć, bo na bagnach nie dało się polować. Trzeba było kupić je od Kikimor, a te baby słynęły ze skąpstwa!
Małże w złocistym sosie z rzadkiej ziemskiej rośliny — złotej rudy perłowej. Rosła tylko w górach Norwegii, zbierały ją Trolle. Ech, trzeba było im zapłacić czarnymi perłami!
Smażone języki straszliwych tropestorków z zaśnieżonych pól Antarktydy. Dogadywano się z cesarskimi pingwinami. Nie chciały żadnych darów. Zamiast tego przywódca wyprosił zaproszenie na królewski jubileusz.
Wino na tak wspaniałe święto zamówiono po raz pierwszy w winnicach z krymskiego Orelapitosu. Różowo-pomarańczowe, musujące, o wyjątkowym smaku. A do tego uwarzono pieniący się napój nafantalepno z morskich szyszek.
Tort na jubileusz obiecała upiec Baba Jaga, była znaną cukierniczką. Wszystkie składniki były ziemskie. Na tort dworscy szklarze wymyślili specjalne, nieprzemakalne naczynie.
Dla Baby Jagi Czarownica uwarzyła eliksir, dzięki któremu mogła przebywać pod wodą tyle, ile trzeba. No i mieli sobie wiele do powiedzenia!
Główny Kucharz nie znał spokoju ani w dzień, ani w nocy — tyle trzeba było przygotować i zdobyć produktów, tyle nowych potraw do spróbowania!
Wreszcie Król Morski i Czarnomor zabrali się do układania scenariusza. Tu znowu utknęli. Cokolwiek by nie zaproponował sam król albo Czarnomor, wszystko już kiedyś było, a tak chciało się wszystkich czymś zadziwić, no i samemu się zabawić!
Może zaprośmy Domowika z jakiejś dużej wsi, może ludzie wymyślili coś nowego — zaproponował Czarnomor.
Powiedziane — zrobione. Wysłano posłańca do najbliższej morza wsi, z eliksirem od Czarownicy, żeby Domowik mógł oddychać pod wodą.
Czarnomor i Król Morski byli w szoku po opowieściach Domowika. Ludzie teraz częściej siedzą w domach, to patrzą w jakiś telewizor, to w telefon. Co się dzieje w telefonie, Domowik nie wie, ale ludzie z nim nawet śpią. Telewizor zaś to jak dywan na ścianie, tylko migają na nim obrazki, ciągle pokazują wiadomości, prowadzą quizy. Domowikowi najbardziej podobają się programy o zwierzętach i zawody sportowe.
Usłyszeli od Domowika wiele różnych i niezwykłych rzeczy. Za to nagrodzili go beczką marynowanej morskiej marchewki — wspaniałym przysmakiem.
Tymczasem Król Morski i Czarnomor postanowili zorganizować jakąś zabawę. Morskie mieszkańcy są zwykle niepiśmienni, nie mają czasu na siedzenie nad książkami. Dlatego postanowili urządzić różne konkursy.
Każdy pokaże, co potrafi. Znajdą najszybszego, najsilniejszego, najsprytniejszego, najpiękniejszego, kto lepiej wymyśla śmieszne historie, kto najlepiej śpiewa. Konkursów będzie wiele. Potem zbiorą wszystkich zwycięzców, a oni będą walczyć o superNagrodę. Trzeba było tylko wymyślić superfinał.
Tak minęło pół roku i nadszedł upragniony dzień urodzin — dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć lat! Gości zjechało się — tłumy! Nigdy jeszcze podwodny świat nie widział w jednym miejscu tylu morskich mieszkańców, prawdziwych i magicznych. Przez kilka dni trwały konkursy, potem superfinał. Wszystkich pokonał niebieski smok.
Na samym początku święta wypił eliksir powiększający. Nikt jeszcze nie widział takiej urody zwierzęcia! Wygrał czarną perłę ze złotymi plamkami na skręconym platynowym sznurze.
Gdy zechciał, niebieski smok mógł już bez eliksiru stać się i wielki, i mały, wystarczyło tylko poprosić czarną perłę.
Stary kufer
W ostatni dzień święta goście ustawili się w ogromnej kolejce przed tronem Króla Morskiego — z prezentami. Trzy dni wręczano podarunki. Czego tam tylko nie było! Nie sposób wszystkiego policzyć!
Święto zakończył niezwykły morski fajerwerk. Przygotował go Rifty z Czarnego Kurzawca. Przy pałacu wybuchały ogniste kule, meduzy, gwiazdy — wszystko zalało się wielobarwnym światłem. Mieszkańcy lądu się przestraszyli: czy aby nie obudziły się podwodne wulkany. Ale nic strasznego się nie stało, na jedną noc fajerwerków w zupełności wystarczyło.
W końcu wszyscy się rozjechali. Król Morski zabrał się za przeglądanie prezentów, wezwał Czarnomora na pomoc. Po kilku dniach znaleźli w piasku stary kufer, obrośnięty muszlami, z ciężkim zamkiem.
Nie przypominam sobie, żeby mi to ktoś dał! — wykrzyknął Król Morski. — Jak myślisz, Czarnomorze, czy nie jest niebezpieczne otwieranie go?
Przecież nie mamy klucza — zdziwił się Czarnomor — jak go otworzymy?
Żółw Taraskus podarował mi złoty klucz, mówił, że otworzy każdy zamek — Król Morski zdjął z szyi sznureczek z morskiej kapusty namoczonej w łzach syren, na którym wisiał złoty klucz.
Tak jak obiecał żółw, klucz idealnie pasował do zamka. Wieko starego kufra z hukiem się otworzyło. Wewnątrz kufer był podzielony na trzydzieści trzy komory — trzy na jedenaście. W każdej leżało złote jajo, a w środku białe. Z boku leżał zwój morskiej kapusty, a na nim specjalnym morskim atramentem było napisane:
„Aktywowaliście jaja, za dobę pękną. Trzeba przygotować szklane inkubatory z małymi otworami do cyrkulacji wody i włożyć tam jaja. Z złotych wylęgną się trzydzieści dwaj bogatyrowie — w łuskach jak żar płonących, a z białego — carewna Łabędź. Najpierw będą narybkiem: trzydziestu dwóch złotych i jeden biały. Karmić je trzeba mlekiem Manatydy. Bogatyrowie staną się wiernymi strażnikami. Opiekunem dla nich ma być Czarnomor. Carewnę Łabędź wychowa Czarownica. Bogatyrowie będą mogli żyć w wodzie jako złote rusałki i krótko przebywać na lądzie w postaci ludzi, a carewna Łabędź w wodzie będzie syreną, na powierzchni zaś albo białym łabędziem, albo dziewczyną niezwykłej urody. O niej będą mówić:
„Za morzem carewna jest,
Że nie sposób oczu oderwać:
Dniem światło boże zasłania,
Nocą ziemię oświetla,
Księżyc pod warkoczem lśni,
A na czole gwiazda płonie.
A taka jest dostojna,
Kroczy jak paw dumny;
A jak przemówi,
Jak strumyk szemrze”.
Cały pałac ruszył: morscy szklarze z niebieskiego piasku wykonują szklane inkubatory, myśliwi wyruszyli po morską krowę, dworskie syreny uczą się z książki doić morską krowę. Król Morski, Czarnomor i Czarownica przy filiżance podlaskiej herbaty ziołowej omawiają wychowanie przyszłych bogatyrów i carewny Łabędzi.
Następnego dnia wszystko było gotowe: w wielkim akwarium w rzędzie leżało trzydzieści trzy jaja: jedno białe i trzydzieści dwa złote. Król Morski zasiadł na tronie, Czarnomor i Czarownica w fotelach czekali na pojawienie się narybku.
Rozległ się trzask. Białe jajo pokryło się pęknięciami. Za nim pokryły się pęknięciami i złote. Skorupki znikły i oto po akwarium śmigają trzydzieści dwa złote narybki i jeden biały.
Carewna Łabędź i przyszli bogatyrowie rosną szybko, wszystkiego uczą się w locie. Tak Król Morski zażyczył sobie, bo bardzo potrzebował dobrej straży.
Wojny wprawdzie nigdzie nie było widać, ale kto odmówi bogatyrom! Trzeba było Czarownicy wymyślić specjalny eliksir na wzrost dzieci.
Długo czy krótko, ale wyrośli ogromni bogatyrowie. A przez cały dzień obok nich był Czarnomor. Uczy ich wszystkiego, co sam wie i umie. W surowości i miłości dorastają bogatyrowie.
Biały narybek wyrósł na syrenę o niebieskich oczach. Czarownica krząta się wokół niej, pielęgnuje ją i rozpieszcza. Czarownica myślała, że carewna Łabędź nauczy się czarować, ale niestety magia się jej nie udała. Może to i lepiej. Król Morski uważa carewnę Łabędź za swoją córkę.
Syrena wyrosła na piękność, a sława o niej rozeszła się po całym magicznym świecie. Zalotnicy zjeżdżają się z każdego zakątka do pałacu Króla Morskiego. Tylko że dziewczynie nikt się nie podoba, a Król Morski nie chce oddać przybranej córki ani za Leszego, ani za Wodnika, ani za Trolla.
Nagle z drugiej strony Ziemi zaczęły krążyć niesamowite pogłoski. Podobno pojawił się jakiś morski smok, który niszczy łowiska delfinów i wielorybów, nawet drapieżne rekiny się go boją. Pogłoski to przybierały na sile, to znikały.
Król Morski i Czarnomor postanowili na razie nic nie robić, może to tylko plotki. Tym bardziej że pałac Króla Morskiego był pod pewną ochroną trzydziestu dwóch bogatyrów i Czarnomora!
Niebieski smok
Nagle, nie wiadomo skąd, przypłynął wielki niebieski smok, ten sam, z czarną perłą na szyi, z listem. Przyjęto go w pałacu z wszelkimi honorami. Król Morski otworzył kopertę i zaczął czytać w duchu. Im dalej czytał, tym bardziej bladł. Przeczytał i stanowczo rzekł do niebieskiego smoka:
Nigdy na to nie pozwolę!
I rozkazał Czarnomorowi i jego bogatyrom wyprowadzić niebieskiego smoka poza pałac.
Gdy tylko smoka wyprowadzono, Król Morski zerwał się z tronu, biega dookoła Czarnomora, czerwony ze złości i wymachuje listem. Czarnomor ledwo go uspokoił.
Król Morski podał mu list, sam zaś był tak wściekły, że nie mógł mówić. Wujek Czarnomor rozwinął arkusz morskiej kapusty. Im dalej czytał, tym bardziej jego twarz czerwieniała. Oto co było w liście:
„Chcę, by carewna Łabędź została moją żoną. Termin — tydzień. Posagu nie trzeba. W razie odmowy nie zobaczycie jej żywej! Oczekuję mojej żony za tydzień przy wyspie Buyan o ósmej wieczorem według czasu morskiego”. I podpis: „WIELKI i POTĘŻNY”.
Czarnomor, nie tracąc czasu na rozmowy, na swoim morskim żółwiu popłynął do Czarownicy, a Król Morski za nim! Wpadli obaj do niej i podsunęli jej list. Przeczytała go i pobladła.
Spokojnie, bez paniki! — powiedziała Czarownica po przeczytaniu. — Pomyślimy, mamy cały tydzień. Kto przyniósł list?
Niebieski smok. Pamiętasz, wygrał konkurs? Dostał za to czarną perłę — powiedział Czarnomor.
A jakich rozmiarów był? — zapytała Czarownica.
Ogromny! — wrzasnął Król Morski.
Coś jest nie tak z tą perłą — mruknęła Czarownica — według moich obliczeń nie powinna już działać.
Nie wiadomo skąd pojawiły się wysoki regał i drabina. Czarownica, dysząc, zaczęła wdrapywać się na górę, szukając czegoś na każdej półce, zastawionej starymi księgami. Drabina stawała się coraz wyższa, a Czarownica wspinała się coraz wyżej.
Wreszcie na samej górze znalazła zwój obrośnięty muszlami. Wymruczała zaklęcie i wszystko zniknęło: i regał, i drabina. Lekki ruch ręki i muszle zniknęły ze zwoju.
Czarownica rozwinęła zwój i przeczytała:
Miro trędi świetko lani,
Żeldowaro perygłati
Czerepino, ortoulti
Wykaltido terynoputti.
Co to za abrakadabra?! — oburzył się Król Morski.
Nie przeszkadzajcie mi, zapomniałam już ten dawny język — mruknęła Czarownica — trzeba wypić filiżankę herbaty!
Raz — i przed całą kompanią stanął nakryty stół z herbatą i morskimi ciastkami. Gdy Czarownica upiła łyk herbaty, olśniło ją:
Teraz już wszystko wiem! Niebieski smok z pomocą czarnej perły może nie tylko zmieniać rozmiar, ale i przemieniać się w każdą istotę. To nie on jest posłańcem wielkiego i potężnego, on sam jest wielki i potężny, niestety…
Jak do tego doszło? Czy to ty sama tę biedę na nas sprowadziłaś? — oburzył się Król Morski.
Nie każcie mnie karać — powiedziała drżącym głosem Czarownica — nie znalazłam morskiej rośliny krypolupy delikatnej, wzięłam więc krypolupę rozgałęzioną, nie sądziłam, że taki będzie efekt…
A ty, Czarnomorze, też gadałeś przed moim jubileuszem: zaproś, zaproś niebieskiego smoka! Oboje jesteście winni! Co teraz zrobimy? — nerwowo wykrzyknął Król Morski.
W zwoju jest napisane, że pokonać niebieskiego smoka może tylko człowiek. Każdy czarodziej jest bezradny wobec smoka. Czarna perła ochroni niebieskiego smoka przed każdą magią.
Gdzie weźmiemy człowieka? Niebieski smok jest ogromny i pływa w głębinach morskich, a człowiek przecież może tylko oddychać powietrzem! — z goryczą powiedział Czarnomor.
Mam jeden pomysł. Trzeba sprawdzić, czy carewna Łabędź potrafi przemieniać się w ptaka i człowieka. Dopóki tego nie próbowała, chętnie żyje w morzu. A tam się zastanowimy — powiedziała Czarownica…
Ciąg dalszy nastąpi.