Była to historia z dawnych czasów, kiedy ludzie nie wiedzieli, czym są dzień i noc. Na dworze było jasno, a potem nagle zapadała ciemność. Nie było ani słońca, ani księżyca, ani gwiazd. Ludziom żyło się ciężko. W ciemności zabłąkanemu wędrowcowi łatwo było wpaść w kłopoty.
W tych trudnych czasach mieszkali siostra i brat. Siostrzyczka nazywała się Zosia-Noc, a braciszek – Staś-Dzień.
Żyli we dwoje. Nie mieli obok bliskich, którzy mogliby im pomóc. Starsza siostra sama pilnowała braciszka-łobuziaka.
Nieopodal nich osiadła stara, bardzo stara babina. Dzieci z początku się ucieszyły – bardzo chciały się z nią zaprzyjaźnić. Ale zrzędliwa sąsiadka od razu ostrzegła, żeby dzieciaki trzymały się od niej i jej domku z daleka. Nie lubi ona ludzi, a zwłaszcza piskliwych dzieci.
A zobaczę was w moim ogródku – tak pokrzywami wytrzepię, że na całe życie zapamiętacie! – rzuciła za nimi staruszka.
Dzieci nie wiedziały, że imię ich nowej sąsiadki to Złośnica-Nieszczęsna.
Siostrzyczko, mogę pójść pograć w piłkę? – zapytał zasmucony Dzień.
Tylko krótko, zaraz obiad będzie gotowy – odpowiedziała Noc – i pamiętaj, ani kroku do sąsiedniego domu!
Dobrze! – krzyknął chłopiec, uciekając.
Psotnik tak się rozbawił, że przypadkiem wrzucił piłkę do ogrodu złej staruszki. Chłopiec widział, jak kobieta gdzieś poszła. Rozejrzawszy się, żeby siostra nie zobaczyła, Dzień wdrapał się na płot.
Piłka leżała obok krzaka truskawek. Nigdy Dzień nie widział tak dorodnych jagód! Zdawały się go wołać i szeptać: „Jedz, miły, na zdrowie!”. A u nich w ogródku jagódki były malutkie i niesłodkie, a tu cała ich masa – soczystych i pachnących!
Tu truskawek jest mnóstwo, nikt nie zauważy, jeśli spróbuję – postanowił chłopiec.
Zabrawszy piłkę, Dzień pospieszył do domu. Był pewien, że nikt nie dowie się o jego małej psocie, ale staruszka od razu zorientowała się, że w jej nieobecności byli nieproszeni goście.
Nie poszła do dzieci się kłócić, tylko w sobie skrywała złość.
Nic, przyjdziesz jeszcze raz – wtedy sobie porozmawiamy! – mruczała pod nosem.
Złośnica-Nieszczęsna była nie byle jaką zgorzkniałą staruszką, lecz prawdziwą czarownicą, która lubiła sprowadzać ludziom nieszczęścia. A jej truskawki były czarodziejskie: jeśli człowiek je skosztuje, traci spokój – tak bardzo będzie chciał jeść ich coraz więcej!
Tak też stało się z chłopcem. Zaczął źle sypiać. Śniło mu się bez przerwy, jak je truskawki. Siostra nie rozumiała, dlaczego jej braciszek nagle posmutniał i ucichł, a on w milczeniu chował swój sekret.
Po trzech dniach męczarni Dzień, widząc, że staruszka wyszła z domu, od razu skierował się do jej płotu. Szybko przeskoczył przez niego i podbiegł do grządki. Ale chłopiec nie zdążył nawet zerwać jagódki, a już pojawiła się gospodyni.
No witaj, nieproszony gościu! Przyszedłeś truskawek mych skosztować, a skosztujesz pokrzyw! – wrzasnęła złośliwie czarownica i zamachnęła się na niego całym pękiem parzącej trawy. Ale w ostatniej chwili rękę złośnicy przechwyciła siostra chłopca.
Przybiegła w samą porę: usłyszawszy krzyki, Noc od razu zrozumiała, gdzie jest jej brat.
Nie waży się pani, słyszy pani! – powiedziała stanowczo, lecz spokojnie Noc. – Jeśli coś od pani wziął, zapłacimy. Ale nie pozwolę bić mojego brata!
Nie pozwolisz? A wiesz, kim ja jestem? – staruszka z oburzenia aż pokrzywy wyrzuciła. – No to koniec! Sami się o to prosiliście!
Słów czarownicy nie dało się rozróżnić. Zagrzmiało, a dzieci usłyszały tylko jedno:
Nigdy już się nie zobaczycie!
Tak na niebie pojawiła się dziewczynka Luna, a ciemną porę dnia na jej cześć zaczęto nazywać nocą. Bardzo tęskniła za swoim braciszkiem i często płakała, a jej łzy zamieniały się w jasne, zimne gwiazdeczki.
Siostra nie mogła już widzieć brata, bo stał się Słońcem na niebie, a jasną porę dnia ludzie zaczęli nazywać dniem.
Postanowił pomóc nieszczęsnym dzieciom stary i dobry czarodziej Zmierzch-Świt. Ale jak? Przecież czaru czarownicy nie dało się cofnąć.
Czarodziej znalazł wyjście. Opuścił świat ludzi i zamieszkał na niebie. Od tej pory ciemność przestała nagle zastępować światło, a między dniem a nocą pojawiły się zmierzchy: wieczorem – zmierzchowe, a rano – przedświtowe.
Teraz podczas zmierzchu braciszek Dzień zdąża czasem spojrzeć na siostrzyczkę, a o świcie dzieci nieraz mogą też porozmawiać.
Choć te spotkania są krótkie, sprawiły, że brat i siostra są szczęśliwsi. Teraz wiedzą, że u drugiego wszystko dobrze. Czyż nie to jest najważniejsze dla ludzi, którzy się kochają?
Szepnij mi, Noc, swoją bajkę,
co w ciemnościach skrywasz, mów:
jak zakładasz gwiazd swych maskę
i szukasz brata w ciszy snów.
Was rozdzieliła zła czarownica,
choć byliście kiedyś tak zżyci.
Lecz spotkanie o świcie szepnie:
„Dla siebie nawzajem jesteście ważni!”
Obejmiesz kochanego braciszka,
jak krótka jest chwila spotkania!
I już jeden chłopiec, mały psotnik,
goni obłoki lekko w dal.
Taki los dla bliskich to jest,
Dzień i Noc się zawsze spieszą.
Na świcie jest tylko spotkanie,
takie, mój przyjacielu, dzieje.