Przebiegłe gąsienice, czyli prawda zawsze wyjdzie na jaw

Pewnego razu w jednym parku owady postanowiły zorganizować sportowy wyścig „Wyścigi karaluchów”. Główną nagrodą miał być nektar z właśnie rozkwitłego słonecznika. W zawodach chciały wziąć udział prawie wszystkie mieszkanki parku, bo każda chciała spróbować tego cudownego miodowego napoju.

Umówiono się, że wyścig rozpocznie się, gdy pierwszy promyk słońca dotknie dużego liścia słonecznika. Wielu nie mogło spać: ul huczał od setek pszczelich głosów, które wybierały najgodniejszego kandydata do zawodów.

Chrząszcze też się spierały, a nawet trochę pokłóciły. Motyle, po wieczornej gimnastyce, położyły się spać, żeby nabrać sił. Biedronki czyściły skrzydełka.

Tylko dwie gąsienice nie martwiły się niczym. Postanowiły oszukać: jedna miała stać na starcie, a druga pod osłoną nocy po cichu podpełzła do słonecznika, żeby schować się pod jego liśćmi. Kiedy wszyscy dotrą do mety, wyjdzie i powie:

A ja już tu jestem.

Były do siebie podobne i uznały, że nikt nie zauważy oszustwa.

Nadszedł wyczekiwany poranek. Pajączki uplotły lekką pajęczynę dla widzów i kibiców, a także napięły nitkę, którą uczestnicy mieli zerwać na mecie.

Na start! Uwaga! Marsz! I uczestnicy – ktoś leciał, ktoś pełzł, ktoś skakał – pognali do upragnionego celu. Najszybsza okazała się mała pszczoła, bo nie raz już wykonywała takie loty. Szczęśliwa usiadła na słoneczniku i zaczęła śpiewać swoją piosenkę.

Wtedy wypełzła gąsienica i burknęła:

Czego się tak rozbrzęczałaś? Ja już dawno tu jestem, zdążyłam nawet się przespać, zanim wy się wlokliście jak ślimaki.

Nikt nie wierzył własnym oczom, przecież tak nie mogło być. Wielu widziało, jak na starcie gąsienica sapała, pełzła i jęczała, a teraz siedzi przy słoneczniku i twierdzi, że wygrała wyścig.

Wtedy sprytny pajączek ogłosił wszystkim, że gąsienica to oszustka.

Czym to udowodnisz? – krzyknęła.

A oto czym! – podprowadził pszczółkę bliżej wszystkich.

Patrzcie, na jej sukience został kawałek finiszowej pajęczyny, którą ta maleńka przerwała, docierając na miejsce. A na gąsienicy pajęczyny nie ma, więc musiała tu siedzieć od dawna.

Wszyscy dookoła zaczęli szumieć i buczeć. Tylko mała pszczółka powiedziała:

Nie kłóćmy się, lepiej urządźmy wielką ucztę na cały świat i potańczmy. Słońce już wschodzi, dzień się zaczyna.

Wszyscy się zgodzili – nikomu nie chciało się psuć humoru.