Żył sobie na świecie jeden mały, ciekawski parowozik o imieniu Chu-chu. W dzień ciężko pracował — woził ludzi ze stacji na stację, a wieczorami wyruszał w bajeczne podróże po nieznanych trasach.
Chu-chu lubił rozpędzić się szybko i ze wszystkich sił krzyknąć: "Tu-tu", a następnie słuchać, jak echo jego gwizdka rozlatywało się we wszystkie strony.
Pewnego dnia mały parowozik wyruszył do niezwykłego kraju — krainy snów. Trasa tam nie była bliska. Po skończeniu pracy Chu-chu wyjechał z dworca i rozpoczął swoją trudną podróż. Pierwszą przystanią na jego drodze był gęsty, zielony las.
Chu-chu pędził po torach coraz dalej i dalej, oddalając się od hałaśliwego miasta, a wkrótce zobaczył przed sobą wysokie drzewa o szerokich pniach i rozłożystych gałęziach. Parowozik pędził obok świerków, sosen i brzóz, i wydawało mu się, że gdy tylko przejechał, drzewa zamykały gałęzie za nim. Nocny las oświetlany był tylko gwiazdami z nieba i wydawał się tajemniczy i piękny.
Chu-chu słyszał, jak szeleszczą liście na drzewach, i wydawało się, że rozmawiają ze sobą. Do niego dolatywały nawet strzępki ich rozmów, wyraźnie słyszał, jak drzewa go pozdrawiają: "Dobrej nocy", mówiły. Wreszcie wśród ciemnego lasu mały parowozik odkrył stację. Stał na niej mały, szary zając z długimi uszami. Gdy parowozik się zatrzymał, zapytał zająca:
Co tu robisz o tak późnej godzinie?
Nie mogę zasnąć i postanowiłem wyruszić do krainy snów, aby znaleźć tam swój sen — zamówił zając i potarł puszystymi łapkami oczy.
Właśnie tam jadę, wskakuj, podwiozę cię — cieszył się parowozik z nieoczekiwanym towarzyszem podróży.
Zając usiadł w wagonie i zaczął patrzeć przez okno. Parowozik kołysał się na torach: Chu-chu, chu-chu. A słuchając stuku kół, zając niepostrzeżenie zasnął, opierając się o szybę.
Następna przystań na drodze do krainy Snów była przy dużym jeziorze. Parowozik pędził po torach i już z daleka zobaczył, jak błyszczy woda pod światłem gwiazd. Chu-chu bardzo lubił patrzeć na wodę, jego ulubionym momentem we wszystkich podróżach było przejechanie nad wodą po moście. Zawsze zaglądał w dół i podziwiał swoje odbicie w tafli wody.
Jezioro, które mały parowozik zobaczył z daleka, było naprawdę ogromne. Gęsty las odbijał się w nim, a nocna woda była tak spokojna i nieruchoma, że wydawało się, jakby to było ogromne lustro.
Podjeżdżając do stacji, parowozik się rozejrzał. Nikogo nie było widać, i już chciał jechać dalej, ale coś podpowiadało mu, że ktoś powinien być na tej przystani. I się nie mylił, wystarczyło, że spojrzał na brzeg jeziora, a zobaczył małą szarą myszkę. Rzucała do wody kamyczki i wyglądała na bardzo zasmutioną. Parowozik zwrócił się do niej:
Cześć, myszko, co się stało? Dlaczego nie śpisz?
Nie mogę zasnąć. Mój sen gdzieś zniknął i nie mogę go znaleźć. Dlatego po prostu siedzę tu i czekam, aż nadejdzie ranek — powiedziała myszka zmęczonym głosem.
Wiem, jak ci pomóc, wsiądź do wagonu, a ja zawiezę cię do krainy snów. Zając powiedział, że tam można znaleźć każdy sen, i twój tam na pewno jest! Właśnie tam jadę i chętnie cię podwiozę.
Myszka usiadła w wagonie i parowozik pojechał dalej. "Chu-chu, chu-chu" — stukały jego koła. Myszka patrzyła przez okno i nie zauważyła, jak zasnęła, podczas gdy pociąg kołysał się z boku na bok.
Ostatnią przystanią parowozika na drodze do krainy snów było duże, kwieciste pole. Gdy tylko Chu-chu przejechał jezioro, zaczął zauważać tu i ówdzie na swojej drodze małe i duże, kolorowe kwiatki. Rosły niemal wszędzie — obok torów, po których jechał parowozik, wzdłuż lasu, i wydawało mu się, że nawet gwiazdki na niebie stały się podobne do jasnych, żółtych kwiatków.
Na początku kwiatów nie było zbyt wiele, ale im dalej Chu-chu pędził po torach, tym więcej ich było. Czerwone, żółte, błękitne — kwiaty najróżniejszych odcieni spotykały go na drodze. Wreszcie podjechał do dużej łąki kwiatów, wydawało się, jakby jakiś nieuwny artysta rozlał wszystkie farby, które się pomieszały, tworząc rozrzut niezwykłych kwiatów. Cała łąka była obsypana kwiatami i nawet na linii horyzontu się nie kończyły.
Stacja znajdowała się w samym środku łąki. Chu-chu podjechał do niej, wdychając aromaty kwiatów. Zatrzymał się i ledwie drzwi wagonów się otworzyły, parowozik usłyszał brzęczenie. To mała czarno-żółta pszczółka czekała na niego na stacji. Sama się do niego zwróciła:
Cześć, dokąd się wybierasz? — brzęczała pszczoła.
Jadę do krainy snów — odpowiedział Chu-chu.
Weź mnie ze sobą, proszę, zawsze marzyłam tam pojechać — poprosiła.
A czy nie powinna już spać? — zainteresował się parowozik.
Dawno już powinam, ale nie mogę zasnąć — poskarżyła się pszczółka.
W takim razie wsiądź do mnie, chętnie cię podwiozę.
Pszczółka usiadła w ostatnim wolnym wagonie i pociąg pojechał dalej. Długo patrzyła przez okno na kwieciste pole, które przelatywało obok. Pszczółka wspominała, jak w dzień latała nad każdym kwiatkiem, zbierając pyłek. A parowozik pędził coraz dalej i dalej: "Chu-chu, chu-chu", kołysał się. Pszczółka niepostrzeżenie słodko zasnęła, przytulając się do okna.
Długo jechał Chu-chu po torach, aż zobaczył duży, czerwony słup wskaźnika. Na nim było napisane: "Kraina Snów".
"Hurra, wreszcie przyjechałem, muszę szybko powiedzieć pasażerom, że wkrótce będą mogli znaleźć swoje sny!" — radośnie pomyślał.
Ale wkrótce mały parowozik zrozumiał, że zając, myszka i pszczółka już dawno zasnęły w drodze.
Nie budź ich, drogi parowoziku — usłyszał Chu-chu głos obok siebie.
Chu-chu się rozejrzał i zobaczył starego karła niewielkiego wzrostu. Wyglądał jak prawdziwy gnom z długą, siwą brodą.
Och, dzień dobry, nie wiedziałem, że tu ktoś jest.
Jestem Śnilek, jestem gnoem snów. Mieszkam w tym kraju i dbam o to, aby każdy otrzymał swój sen na czas.
A ja parowozik Chu-chu, przywiozłem trzech pasażerów, którzy stracili swoje sny i chcieli je znaleźć tutaj.
Jak widzisz, ich sny są na miejscu. Teraz każdy z nich widzi swój własny sen.
Czy to oznacza, że całą tę podróż przez Las, lustrzane jezioro i kwiecistą łąkę, odbyłem na darmo?
Dlaczego na darmo? Bardzo mi pomogłeś, to dzięki tobie te małe zwierzątka mogły zasnąć. Na podziękowanie chcę ci podarować specjalny sen.
Gnom czarodziej kliknął palcami, a parowozik znalazł się w domu. Pasażerów w nim już nie było, a bajeczna kraina snów była daleko, daleko. Tej nocy Chu-chu spał szczególnie słodko, śnił mu się to, co kocha najbardziej na świecie.
Widział, jak rozpędza się i krzyczy: "Tu-tu" i jakby przez magię echo mu odpowiada: "Tu-tu-tu-tu", a koła stukają i stukają, stukają i stukają, niosąc go w dal. Chu-chu-chu-chu.
