Wyrzutnia o imieniu Wyrzutka mieszka w dużym sklepie "Zabawy". Jak się tam znalazła, nie pamięta, wie tylko, że przywieziono ją w drewnianym pudełku pełnym takich samych kolorowych wyrzutni.
Sąsiadki Wyrzutki opowiadały, że widziały przez małą szparę w pudełku, jak płynęły po morzu i jechały w skrzyni ciężarówki. To wszystko, co Wyrzutka wie. W sklepie bardzo jej się podoba — mieszkają tam też inne świąteczne rzeczy.
Najważniejsze w sklepie to fajerwerki. Są bardzo piękne, ale jednocześnie niebezpieczne. Nie kupisz ich tak sobie, a kosztują bardzo dużo. Fajerwerki zawsze mieszkają w pomalowanych, jasnych pudełkach po kilka sztuk! Nigdy im się nie nudzi.
Najweselsze w sklepie to bengalskie ognie. Bywają różne, w kształcie gwiazdki lub serduszka, a czasem i choinka. Te zapalające się patyczki nikogo nie dają w spokoju. Wciąż się śmieją i szeptają, rozpalając się od siebie nawzajem.
Ale Wyrzutka nie lubi petard. Nie przyjaźni się z nimi. Są złośliwe i podstępne. Ciągle chcą kogoś przestraszyć lub chwycić za palce. Z nimi zawsze trzeba być czujnym, bo można się na nich przypadkowo nadepnąć! Petardy wybuchają zawsze niespodziewanie i głośno, a kupuje je się bardzo często.
Wyrzutka mieszka w "Zabawy" już kilka lat, przez jej ręce przeszło wiele świątecznych pudełeczek. Kiedy przywożą nowe, Wyrzutka zawsze chętnie oprowadza po sklepie. Ale niestety — nikt jej jakoś nie chce kupić.
Nocami, kiedy na niebie zapalają się gwiazdki, Wyrzutka marzy o tym, że kiedyś będzie w centrum uwagi na jakimś bardzo ważnym święcie. Tak bardzo chce z głośnym hukiem rozprysnąć się swoimi błyszczkami na wszystkie strony, żeby podarować ludziom radość.
Ale lata mijają, a Wyrzutka ciągle kurzy się na półce. I postanowiła, że pora jej samej znaleźć się na święcie. Pewnego razu, w wigilię Nowego Roku, przyszła do sklepu dziewczynka z mamą i tatą. Długo wybierali fajerwerki, wzięli bengalskie ognie, ale wyrzutni nie kupili.
Wyrzutka czekała, aż dziewczynka będzie przechodzić obok, i wyskoczyła z półki prosto w jej ręce. Dziewczynka uważnie obejrzała dużą piękną wyrzutnię i pobiegła do mamy i taty, żeby ją kupili. Zgodzili się i Wyrzutka wreszcie znalazła się poza sklepem. Całą drogę do domu wyobrażała sobie, jak będzie błyszczeć na święcie. Była z siebie dumna, że wymyśliła taki sprytny plan.
Kiedy nadszedł wieczór i wszyscy goście zgromadzili się przy Noworocznym stole, Wyrzutka uważnie obserwowała wszystko wokół siebie. Pierwsze zapalili bengalskie ognie. Wyrzutka mrugęła do swoich znajomych, wiedziała, że czekali na to święto nie mniej niż ona sama.
Nadszedł moment wręczania prezentów, goście zaniepokoili się, wyciągając spod choinkę pięknie zapakowane pudełeczka. I nagle dziewczynka powiedziała: "A może otwierzymy wyrzutnię!". Wszyscy poparli jej pomysł i to odpowiedzialne zadanie wziął na siebie tata.
Wyrzutka wstrzymała oddech.
Raz — biorą ją do ręki.
Dwa — składają życzenie.
Trzy — tata strzela z wyrzutni,
obsypując wszystkich błyszczącymi błyszczkami.
Wyrzutka śmieje się, rozlatując się po mieszkaniu. Siedzi na telewizorze, wpada pod dywan i osadza się na choince. To dopiero święto!
Warto było na to czekać tak długo!
