Pewnego wieczoru Piotr poszedł spać, ale nie mógł zasnąć. Myślał o swojej tajemnicy. Otóż jedna z jego zabawek ożywała każdej nocy. Piotr odkrył to w następujący sposób:
Kiedyś na urodziny Piotr dostał Klauna. Od razu go polubił i długo się nim bawił. Potem zaczął dostawać inne zabawki i bawił się nimi. Klauna wyciągał ze skrzyni coraz rzadziej, aż w końcu zupełnie go zgubił gdzieś na dnie. Piotr już o nim zapomniał, ale wczoraj zobaczył go siedzącego prosto na łóżku!
Najpierw Piotr się zdziwił, kto mógł wyciągnąć Klauna ze dna – może mama? Piotr wziął Klauna i zanieść go z powrotem do dużej skrzyni. Wtedy postanowił, że będzie czuwać całą noc i zobaczy, kiedy Kluan do niego przyjdzie.
Aby nie zasnąć, Piotr patrzył na skrzynię. Nie musiał długo czekać. Wkrótce usłyszał szeleścienie, a z pudełka z zabawkami wylazł Kluan. Piotr szeroko otwartymi oczami patrzył na swoją starą zabawkę, która powoli wspinała się na łóżko i znalazła się obok niego.
Kim jesteś? – zapytał Piotr.
Jak to kim? – oburzył się Kluan. – Jestem twoim Kluanem!
Nie wiedziałem, że zabawki są żywe – powiedział cicho Piotr.
Wszystkie są żywe, każda jedna! – kontynuował Kluan. – Posłuchaj opowieści o zabawkach. Dawno temu dzieci w naszym mieście bawiły się tym, co same znajdowały. Kamyczki, patyczki i listeczki były jedynymi zabawkami, które miały. W mieście mieszkał mistrz, który był czarodziejem. Chciał podarować dzieciom zabawki. Długo siedział w swojej pracowni i zrobił tysiąc różnych zabawek. Ale wszystkie okazały się żywe. Czasami gadały, śmiały się i kłóciły tak głośno, że czarodziejowi bolały uszy. Pewnego dnia czarodziej się rozgniewał i rozkazał im milczeć na zawsze. A żeby nie uciekały, czarodziej zakazał im biegać i skakać. I zabawki stały się takie – milczące i nieruchome. Czarodziej rozdał je dzieciom naszego miasta, a dzieci były po prostu szczęśliwe.
Cóż, Piotr, podobała ci się moja historia? – zapytał Kluan.
Tak.
A teraz nam obaj trzeba spać, Piotr. Jutro opowiem ci nową opowieść.
I Kluan wlazł z powrotem do swojego pudełka. A Piotr укрыл się kołdrą, myślał o nowej opowieści i o tym, jak mu się poszczęściło, że teraz ma prawdziwego magicznego przyjaciela.
