Ta historia wydarzyła się na wyspie o nazwie Zaćmienie. Na pierwszy rzut oka zwykła wyspa, ale jeśli przyjrzeć się jej uważniej, otworzy się przed tobą mnóstwo zdumiewających rzeczy.
Na tym kawałku ziemi żyły tysiące zwierząt o niezwykłych zdolnościach, a przyroda mieniła się oszałamiającymi barwami! Na drzewach zamiast liści powiewał puch, trawa na łąkach była tak miękka i sprężysta, że po podskoczeniu można było wzbić się na dwa metry. A woda spływająca z gór rozlewała się w krystalicznie czyste rzeki i jeziora.
Na brzegu takiej rzeki mieszkali bohaterowie tej opowieści, podwodne chomiki, które potrafiły oddychać pod wodą.
Jednego z nich nazywano Franek. Był synem wodza i bardzo lubił chwalić się przed innymi swoim bogactwem. Zawsze nosił drogie korale z pereł i nie tracił okazji, by drwić z mniej zamożnych mieszkańców wioski.
Niedaleko wioski, na drzewach, mieszkał duży kruk. Nie miał ani gniazda, ani magicznych zdolności. Z tego powodu zazdrościł wszystkim, a jego zazdrość była czarna i zła.
Pewnego dnia, gdy młode chomiki zebrały się na głównym placu, aby przyszłe narzeczone mogły wybrać sobie parę, kruk siedział na dachu domu. Był świadkiem tego, jak Franek, chwaląc się, upokorzył przed wszystkimi swojego pobratymca, chomika Mirka.
Chomiki występowały po kolei. Każdy prezentował strój i starał się pokazać najbardziej niezwykłe umiejętności. Wszystkie występy były komentowane głośnymi uwagami syna wodza, który nie przestawał powtarzać, że on zrobiłby każdy pokaz lepiej.
Mirka zaczął przy wszystkich wyzywać od obdartusów, a potem powiedział, że w ogóle nie powinien był przychodzić na święto. Mirkowi zrobiło się bardzo wstyd. Obraził się i uciekł, spuszczając głowę.
Gdy wieczorem Mirek smutno siedział przy ognisku przed swoją małą chatką, bezszelestnie podleciał do niego czarny kruk.
Przez kilka minut milcząco patrzył w płomienie razem z chomikiem, a potem zaczął mówić cicho, żeby nikt nie słyszał:
Wszystko widziałem. Nie można tego tak zostawić. Jeśli nie oddasz temu chwalipiętowi, zostaniesz sam. Narzeczone nie przychodzą do tchórzy, trzeba się zemścić!
Słowa kruka, jak jad, przenikały do świadomości Mirka. Nie odczuwał już wstydu, zastąpiła go złość.
Kruk spełnił swoje zadanie i chytrze się uśmiechał. Nie zrobił tego w imię sprawiedliwości. Dręczyła go zazdrość o syna wodza, który miał wszystko, podczas gdy kruk nie miał nic.
Mirek szybko wstał i zaczął chodzić tam i z powrotem przy ognisku.
Ale co mam zrobić? zapytał chomik, patrząc na kruka.
Podpal jego dom, a straci swoje bogactwo szepnął kruk z szaleństwem w czarnych, małych oczkach.
Chomik, nie myśląc ani chwili, chwycił płonący kij i ruszył w stronę domu Franka. Nagle przed nim stanęła jedna z narzeczonych, która była na święcie. Nazywała się Nadia i bardzo podobała się Mirkowi.
Nieśmiało patrzyła na wojowniczego chomika z płonącym kijem w łapce, osłupiałego ze zdziwienia. Po chwili przemówiła aksamitnym, czułym głosem:
Wybieram cię na swojego męża, Mirku.
Chomik z radości podskoczył i rzucił się w objęcia, nadal trzymając kij w łapce.
Nie podpal mi fryzury! krzyknęła ze śmiechem Nadia.
Otrząsnąwszy się, Mirek odrzucił kij i zakręcili się w tańcu objęci.
Nikt nie zauważył, jak kruk znikał w ciemności. Został sam ze swoją zazdrością, która teraz była jeszcze większa.
Samotny tego wieczoru był nie tylko kruk, ale i syn wodza. Siedząc w ogromnym, pustym domu, którego ściany były obwieszone jego portretami, nie mógł zrozumieć, dlaczego do niego nie przyszła żadna narzeczona.
Kilka dni później, na weselu Mirka i Nadii, wódz, który prowadził ceremonię, dowiedział się, jak kruk namawiał Mirka do spalenia domu Franka.
Wódz natychmiast wydał strażnikom rozkaz sprowadzenia kruka i po godzinie zazdrośnik stał przed przywódcą ze strachem w oczach. Wódz był bardzo mądry. Nie ukarał ptaka, lecz wyznaczył go posłem do sąsiednich plemion, w ten sposób gasząc zazdrość.
Wszyscy bawili się na weselu. Po zabawie wódz pochylił się do ucha syna i cicho mu powiedział:
Chwalenie się przyciąga zazdrość, a z takiego związku rodzi się złość. A w domu, w którym oni mieszkają, nie ma miejsca na szczęście.
Syn poważnie spojrzał na ojca i skinął głową.
