Odważny Fo, czyli przygody na złotych polach
4 344

Odważny Fo, czyli przygody na złotych polach

Autor:
Autorska bajka z ilustracjami o fantastycznych stworzeniach z wyspy Zaćmienie, kontynuacja historii z Puszystych Lasów. Bajka o puchobrzuchu Fo i makaronogach dla dzieci w wieku szkolnym uczy odwagi i męstwa, przyjaźni oraz wzajemnej pomocy.

Ta historia wydarzyła się na baśniowej wyspie o nazwie Zaćmienie, gdzie żyły niezwykłe zwierzęta o nieprawdopodobnych zdolnościach. A dokładniej – we wsi puchobrzuchów, uroczych i puszystych zwierzątek, które od wieków broniły Puszystych Lasów przed wszelkimi zagrożeniami.

Na głównym placu panowało ogromne poruszenie. Nadszedł dzień wielkich zawodów z sąsiednim plemieniem makaronogów. Wszyscy czekali na wspaniałe wydarzenie!

Każdego lata do lasu do puchobrzuchów przychodzili ich przyjaciele makaronogi i razem organizowali różnorodne konkursy. Gospodarze lasu z niecierpliwością czekali na rywali i już nakryli duży świąteczny stół. Ale w wyznaczonej porze nikt się nie pojawił. To bardzo zaniepokoiło mieszkańców wsi. Przez wiele lat makaronogi ani razu nie opuściły zawodów.

Po dwóch dniach oczekiwania i niepokoju starsi wsi postanowili udać się na złote pola, gdzie mieszkali ich przyjaciele, aby dowiedzieć się, co się stało. Zebrawszy grupę dziesięciu śmiałków, wyruszyli w drogę. Przeszli przez dolinę jezior i pod wieczór dotarli na miejsce. Widok, który ich powitał, wprawił w drżenie nawet doświadczonych puchobrzuchów, a cóż dopiero najmłodszego – Fo.

Starsi wsi postanowili udać się na złote pola

Wędrowcy ujrzeli ogromnego żółwia z ponurym miastem na pancerzu. Z miasta dobiegał głośny metaliczny stukot. Czarny dym buchał z kominów, roznosząc zapach spalenizny. Wśród mnóstwa domów krzątały się kudłate kraby. Na całej okolicy nie było ani jednego makaronoga, a przecież od setek lat żyły one na tych ziemiach.

Zaczynało zmierzchać. Puchobrzuchy postanowiły ukryć się w pobliskim zagajniku i zastanowić się, co robić dalej. Rozpalić ogniska nie odważyły się. Siedząc w świetle Księżyca, mali zwiadowcy obserwowali z ukrycia dziwacznego żółwia.

Mali zwiadowcy obserwują z ukrycia dziwacznego żółwia

Po chwili jeden ze starszyzny cicho się odezwał:

Trzeba sprowadzić pomoc. Sami nie pokonamy nieproszonych gości. Słyszałem o kudłatych krabach. Są bardzo silne, mają niezniszczalne pancerze.

A co z makaronogami?! – wykrzyknął Fo. – Pewnie są uwięzione w tym strasznym mieście.

Teraz nie możemy im pomóc, maluchu – zaczął szeptem najstarszy puchobrzuch, ale nie zdołał dokończyć z powodu ogłuszającego trzasku, który szybko zbliżał się do kryjówki wędrowców.

Fo wychylił głowę z zarośli, żeby zobaczyć, co tak hałasuje. Nagle jego i wszystkich pozostałych wraz z drzewami porwał szorstki język olbrzymiego żółwia. Puchobrzuchy wpadły prosto w paszczę potwora.

Wpadając w nieprzenikniony mrok, biedacy kubarem potoczyli się gdzieś w dół. Gałęzie i kamienie drapały i boleśnie uderzały ich ciała. W rzeczywistości spadali krótko, ale te chwile wydawały się wiecznością.

Gdy znaleźli się na twardej podłodze, nadal w ciemności, brudni i poranieni puchobrzuchy zaczęły szukać się nawzajem po głosach. Kiedy starszy wszystkich policzył, brakowało jednego: zaginął Fo!

Tymczasem Fo wisiał na głowie żółwia, trzymając się jedną ręką za jego łuski. Cudem udało mu się odbić od języka i przyczepić do pyska potwora. Zrozumiawszy, że został sam, pokonując strach, puchobrzuch wspinał się w górę. Gdy dotarł do oka, był niezwykle zdziwiony. Oko okazało się szklane.

Przyjrzawszy się uważniej, Fo zobaczył, że wnętrze jest całe wypełnione wodą, a pośrodku, za sterem, zasiada zły ośmiornica. Puchobrzuch zrozumiał, że ten wielki żółw jest mechaniczny i trzeba walczyć nie z nim, lecz z kapitanem, który znajduje się w środku.

Wewnątrz żółwia wszystko jest wypełnione wodą, a pośrodku, za sterem, zasiada zła ośmiornica

Cel stał się jasny. Fo próbował zrozumieć, jak dostać się do środka. Puchobrzuch postanowił dotrzeć do hałaśliwego miasta na pancerzu. Przez cała godzinę wspinał się w górę. Było bardzo trudno: żółw często kręcił głową. Ale przyjaciele byli w niebezpieczeństwie i Fo nie mógł pozwolić sobie na słabość.

Dotarłszy do miasta, puchobrzuch zobaczył mnóstwo domków z muszli i piasku z wielkimi kominami, z których buchał czarny dym. W każdym domku kraby, uzbrojone w kowadła i młoty, pilnie kuły z żelaza jakieś dziwaczne koła zębate. Stukot nie ustawał ani na chwilę.

Gdy trochę przywykł do hałasu, Fo zauważył, że między domami, pod strażą, przemykają makaronogi z ogromnymi koszami wypełnionymi węglem. Patrzenie na nie było bardzo smutne, ale nasz bohater rozumiał, że nie poradzi sobie z mnóstwem kudłatych krabów w pojedynkę. Musiał dotrzeć do kapitana ośmiornicy, ale jak?

Fo musiał dotrzeć do kapitana ośmiornicy, ale jak?

W końcu Fo wpadł na pomysł, jak dostać się do wnętrza żółwia. Co godzinę kraby-kowale jednocześnie przerywały pracę i niosły swoje wyroby na ulicę, do dużego okrągłego włazu na środku placu.

Kraby otwierały właz za pomocą łańcuchów i wrzucały tam koła zębate. W środku bulgotała woda, pryskały krople. To było wejście do maszyny. Ale jak puchobrzuch ma oddychać pod wodą?

Tymczasem w lochu, gdzie znajdowały się pozostałe puchobrzuchy, nagle pojawiło się światło. Jasny pas przeciął mrok panujący wewnątrz. Otworzyły się wrota, przez które wszedł ogromny krab, a za nim jeszcze pięć, ale mniejszych. Dziewięć puchobrzuchów schowało się w najdalszym kącie, dokąd światło nie sięgało. Lecz kraby nikogo nie szukały, po prostu tnęły szczypcami drzewa i wyciągały drwa przez wrota. Krok po kroku zbliżały się do ukrywających się.

Nagle rozległ się ogłuszający dźwięk syreny i kraby szybko zniknęły za drugimi drzwiami. Puchobrzuchy zebrały się na odwagę i ruszyły za nimi.

Wydostawszy się z lochu, jeńcy oniemieli: wokół było jednocześnie strasznie i pięknie. Znaleźli się w przezroczystej rurze, a dookoła była woda, jakby ktoś wyjął kawałek oceanu i wstawił go tutaj. Mnóstwo ośmiornic krążyło wokół ogromnych mechanicznych konstrukcji, setki meduz oświetlały głębię jak latarnie. Syrena nie cichła. Nagle jeden z puchobrzuchów wykrzyknął:

Patrzcie, to przecież Fo!

Najmniejszy z puchobrzuchów walczył w wodzie z przerażającą ośmiornicą: wczepił się w macki i drapał jej oczy.

Najmniejszy z puchobrzuchów walczył w wodzie z przerażającą ośmiornicą

Gdy Fo był na górze, nie mógł wymyślić, jak ma oddychać pod wodą. Prawie zrezygnował z pomysłu dotarcia do kapitana mechanicznego żółwia, aż nagle jego wzrok padł na biednego makaronoga z ogromnym koszem węgla na grzbiecie.

Fo zaczął przypominać sobie, jak rywalizowali w przytulnych Puszystych Lasach. Jedną z konkurencji było wstrzymywanie oddechu na czas – kto dłużej. Tak więc postanowił: „Nie da się oddychać pod wodą, więc nie będę oddychać!”

Z tymi słowami podszedł do jednego z włazów i, czekając, aż kraby go otworzą, chwycił ciężką muszlę i z rozbiegu skoczył do wody. Muszla ciągnęła puchobrzucha na dno, prosto do nieświadomego niczego kapitana.

Gdy się zbliżył, Fo chwycił ośmiornicę i zaczął drapać ją z całych sił. Zaskoczony kapitan zamachał wszystkimi mackami i kręcąc sterem. Żółw zaczął kręcić się w miejscu, podnosić nogi i w końcu przewrócił się na bok.

Z włazów polała się woda. Makaronogi porzuciły kosze i rozbiegły się po złotych polach, a kraby podniosły swoich panów ośmiornice i zaniosły je, bezradne, do najbliższego jeziora. Puchobrzuchy natomiast wyrzuciło na miękką złotą trawę.

Doszedłszy do siebie, od razu ruszyły na poszukiwania Fo. Po kilku minutach bohatera znaleziono nieprzytomnego obok głowy żółwia. Opatrywały go już makaronogi. Wszyscy wstrzymali oddech i czekali, aż się ocknie. Najstarszy puchobrzuch podbiegł do leżącego Fo i zaczął nim potrząsać.

Wstawaj! Wstawaj! – krzyczał starszyzna. – Wstawaj, Fo, nigdy więcej nie nazwę cię maluchem. Jesteś największym śmiałkiem, słyszysz?

Ciężka cisza przygniatała jak kamień. Nagle Fo poruszył wargami i cicho powiedział:

Największym?

Wszyscy odetchnęli z ulgą, a starszyzna nie przestawał krzyczeć:

Największym! Największym! Największym, większym niż ten żółw!

Tydzień później w Puszystych Lasach odbyły się coroczne zawody z makaronogami, w których wziął udział także najsłynniejszy puchobrzuch. Od tej pory wszyscy nazywali go Wielkim Fo.

Od tej pory wszyscy nazywali go Wielkim Fo

Bajka Odważny Fo, czyli przygody na złotych polach jest dostępna w formacie FB2 na telefony, tablety, komputery i czytniki e-booków.
Podobne bajki
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
I Kołobek bywa samotny. Dlatego postanowił — zarejestruję się na portalu randkowym. Od tego wszystko się zaczęło. Współczesna pouczająca baśń o tym, jak Kołobek poznawał ludzi w internecie
5 772 3
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Pouczająca współczesna baśń o tym, jak Zając i Wilk postanowili zamienić się ogonami. Co z tego wyniknie?
31 903 3
Opowieść o księżniczce i smoku
Opowieść o księżniczce i smoku
Współczesna baśń o pewnej księżniczce, która bardzo-bardzo bała się strasznego smoka. Ale pewnego dnia przezwyciężyła strach i postanowiła go odwiedzić... I tak narodziła się nowa przyjaźń.
12 389 4
Bajka o trzech ciastach
Bajka o trzech ciastach
Pewnego razu król powiedział swoim córkom — upiecz mi każda ciasto na moje urodziny. Dwie przyszłe księżniczki wykonały zadanie, a trzecia przyszła z pustymi rękami. Z autorskiej bajki dowiesz się dlaczego
5 402 3

Chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych bajkach?

↑