Był sobie kiedyś kubek do herbaty. Długo żył, uczciwie pracował, poił mlekiem i ogrzewał herbatą. Ale nagle jakoś posmutniał. Nie dzwonił jak inne kubki, kiedy stały obok siebie na suszarce. Nie lśnił czystością, choćby go nie wiadomo jak myto.
I postanowił kubek po cichu wyruszyć z domu. Chciał zobaczyć świat, o którym tyle słyszał podczas picia herbaty. A przede wszystkim marzył, by znaleźć przyjaciela.
Długo błąkał się nieznanymi ścieżkami, wiele widział, cudem pozostał cały. Ale przyjaciela wciąż nie spotkał. Pewnego dnia siedział nad strumykiem i smucił się, aż zdawało mu się, że ktoś płacze.
Przyjrzał się uważnie i zobaczył małego, brudnego prosiaczka. Cicho pochrząkiwał i nikogo wokół nie zauważał. Wtedy kubek posłał mu promyk słońca. Ten wesoło przebiegł po grzbiecie Franka, zajrzał w zapłakane oczka i osuszył wszystkie łzy.
Maluch pisnął z radości tak głośno, że kubek ze strachu prawie pękł. Potem napełnił się czystą wodą źródlaną i zaproponował prosiaczkowi kąpiel. Słońce ogrzało wodę, a Franek wesoło pluskał się w kubku, jakby to była wanna. Okazało się, że ma delikatny, różowy kolor.
Zebrali się wszyscy mieszkańcy lasu. Wszyscy się rozweselili. Ale wtedy przyleciała sroka i oznajmiła, że po lesie biega mama Franka i szuka ukochanego synka. Zwierzęta uplotły więc mocny sznurek z trawy i przywiązały go do uchwytu kubka.
Franek wskoczył do kubka, a ptaki wzbiły się w górę, trzymając w dziobkach wolny koniec sznurka. Uniosły kubek wysoko i leciały tak wysoko, że prosiaczkowi zapierało dech w piersiach. Za to szybko dotarły do domu Franka.
Wszyscy byli bardzo szczęśliwi: mama znalazła synka, a kubek – przyjaciół. Mały Franek cieszył się razem ze wszystkimi.
Na tym kończy się bajka. A czy ty masz swój ulubiony kubek? Nie chcesz podzielić się z nim swoimi sekretami?
