Dziewczynka Zosia była bardzo kapryśna. Mieszkała z mamą i tatą w dużym domu na parterze. I wszyscy sąsiedzi wiedzieli, kiedy Zosia miała zły nastrój. Czasami płakała tak głośno, że mamie bolała głowa, czasami tupała nogami i kłóciła się tak, że tata chwytał się za serce. Nikt od Zosi nie miał spokoju. Niczym jej nie można było dogodzić.
Pewnego dnia dziewczynka poprosiła rodziców o kociaka. Oni byli bardzo zdziwieni, bo Zosia nigdy nie myślała o kimś innym oprócz siebie. Jak mogliby powierzyć jej żywe stworzenie?
Rodzice odmówili Zosi. Był wielki skandal, ale tym razem nie ulegli kapryśnej dziewczynce: nie potrafiłaby ona opiekować się kocikiem. Ale mama i tata opowiedzieli o Zosinym pragnieniu jej chrzestnej matce. Zbliżał się czwarty urodziny dziewczynki, a ciocia wpadła na pomysł, że Zosię trzeba nauczyć szacunku dla innych. Jak wróżka chrzestna z bajek, postanowiła podarować kapryśnej dziewczynce niezwykły prezent.
Wśród wielu pięknych pudełek z dużymi kokardami jedno było jaśniejsze od wszystkich. To był prezent od cioci. Zosia wzięła pudełko, a ciocia powiedziała: "Zosieńko, mama i tata opowiedzieli mi o twoim pragnieniu, i postanowiłam podarować ci coś niezwykłego!" Dziewczynka pomyślała, że chrzestna mówi o kociaku. Radośnie otworzyła pudełko, ale tam leżał zwykły pluszowy miś. Zosia rozpłakała się i uciekła, nie słuchając, co chciała jej powiedzieć ciocia.
Otóż ten miś nie był zwyczajny, ale magiczny. Gdyby Zosia zaczęła się nim opiekować, ożyłby i stał by się jej najlepszym przyjacielem. Ale dziewczynka, obrażona na ciocię, tylko wrzuciła zabawkę pod łóżko.
Mijały dni, tygodnie, a miś pokrywał się kurzem coraz bardziej. Dziewczynka nawet nie pamiętała o nim. Ale pewnego dnia znudziły jej się stare zabawki i znalazła misia pod łóżkiem. Z nudów Zosia postanowiła poczęstować go herbatą i opowiedzieć, jak była obrażona, że zamiast kociaka dostała zwykłą pluszową zabawkę. Kiedy Zosia podawała misiowi kolejną porcję ciasta, które udało jej się zabrać z kuchni, wydało jej się, że miś mrugną okiem.
Dziewczynka była tak zdziwiona, że postanowiła sprawdzić, czy jej się nie przywidziało. Nalała misiowi jeszcze gorącej herbaty i podała małą filiżankę. Znowu mrugną. "O rany!" pomyślała Zosia. Od tego dnia zaczęła się opiekować misiem.
Zosia układała zabawkę do snu, i czasami wydawało jej się, że miś zmęczenie wzdycha. Czytała mu bajkę i była prawie pewna, że miś kiwa głową w najciekawszych momentach.
Zachowanie Zosi zaczęło się zmieniać. Przestała krzyczeć bez powodu i starała się słuchać rodziców, być dla nich uważna i dla swojego nowego przyjaciela misia.
A pewnego pięknego dnia, kiedy dziewczynka zasnęła, przyśniło jej się, że miś ożył. Widziała, jak chodzi po pokoju i bawi się zabawkami, jak je ciasteczka na zabawkowej kuchence i gwiżdże zabawne melodie. A potem położył się prosto z ciasteczkiem obok niej i zasnął. Rano Zosia się obudziła i znalazła w łóżku okruszyny z ciasteczka. Misia obok nie było, spał w swoim małym łóżeczku.
Dziewczynka podeszła do ulubionej zabawki, wzięła ją na ręce i uważnie spojrzała w oczy. I teraz wyraźnie zobaczyła, jak miś się do niej uśmiechnął i do niej mrugną. Znaczy, że się nie myliła! Miała rację! Teraz na pewno będzie się opiekować nim jak najlepszym przyjacielem, bo prawie żyje! Choć na razie tylko w jej snach. Ale kto wie, może uda jej się kiedyś z nim zagrać we śnie?
Niezwykły prezent od chrzestnej nauczył małą kapryśną dziewczynkę nie tylko dbać o siebie, ale i o innych, słuchać i rozumieć ich pragnienia.
I żyli długo i szczęśliwie!
