W jednym wiejskim domku mieszkał kociaczek. Miał rude futerko z ciemnymi plamkami, zupełnie jak jaguar. Lubił biegać po podwórku za słoneczkami, ale szczególnie lubił bawić się babcinym wełnianym kłębkiem. Babcia ciągle zapominała schować przędzę.
Kociaczek żył beztroski, tylko podwórkowy piesek czasami na niego szczekał, zmuszając go do szybkiego ucieczki do domu. Ale coś jednak niepokoiło malucha: bał się ciemności. Gdy tylko noc okrywała ziemię ciemnym kocem, nie było sposobu, aby wyciągnąć kotka z domu żadnymi prośbami.
Podzielił się swoimi strachami z mamą i tatą. Rodzice byli bardzo czuli i uważni, zawsze okazywali maluchowi empatię. Empatia to wtedy, gdy tak bardzo chcesz kogoś zrozumieć, że starasz się widzieć świat jego oczami.
Mama-kotka i tata-kot wyjaśnili synowi, skąd mogły się wziąć jego strachy. Powiedzieli mu też, że koty bardzo dobrze widzą w ciemności, znacznie lepiej niż wiele zwierząt, a nawet ludzi. Ale to nie pomogło.
Wtedy mama powiedziała kociązkowi, że pewnego dnia zapomni o wszystkich swoich strachach, ponieważ latem przydarzy mu się jedno zdarzenie. Kociaczek od razu zaczął się ciekawić, czy będzie ono straszne? Mama powiedziała, że zdarzenie będzie wyjątkowe. Od tego dnia kociaczek zaczął czekać na tajemnicze zdarzenie z niecierpliwością. Na dworze była wczesna wiosna – zostało niedługo.
Nadeszło lato. Pewnego razu mama podeszła do kociaczka i powiedziała, że nocą pójdą do lasu. Kociaczek bardzo się przestraszył, ale potem stał się ciekawy, co będzie w tym ciemnym lesie? Jest taki straszny i niezrozumiały, ale tajemniczy.
Gdy wyprawa się rozpoczęła, mama opowiedziała, że koty są stworzone do nocnego życia: spacerują same, wpatrują się w ciemność, polują, wspinają się na drzewa. A duże oczy z wąskimi źrenicami pomagają im widzieć, nawet gdy nie ma ani śladu światła. I od tego momentu mały kociaczek zaczął uczyć się wszystkich kocich tajemnic.
Nagle kociaczek poczuł, że dzieje się z nim to, co miało się przydarzyć. Coś w środku podpowiadało mu, że nie trzeba bać się ciemności, nie ma w niej nic złego.
Niestety, mama-kotka i mały kociaczek nie zdołali złapać myszki, chociaż się bardzo starali. Ale kociaczek wiele się nauczył z nocnej lekcji.
Kotka dzień po dniu uczyła malucha być sobą, nie bać się trudności i je pokonywać. Oczywiście to wcale nie oznacza, że kociaczek nic więcej się nie bał. Ale strach przed ciemnością go już nie odwiedzał. Ciemność stała się jego przyjacielem.
